Vavou

Χορευτικό σκοτάδι ως την αφή

ο χρόνος μας χαρίζει

μετάξι δοτό προδότη δόντια και

“σ’ αγαπώ” φωνάζει,

“σ’ αγαπώ σαν πρώτα”

κόσμος που χάνεται στη μορφή του οπίου του

στις καμπύλες των χυμών

στον υδροφόρο του ορίζοντος κορμί του στερεώματος

τα δέρματά τους απαλά για τη κραυγή της συνάφειας

τη κοίμηση ονειρεμένου τω πατήρ του υιού και τη σκιά

την έρημη παραλία σαν βάρκα που γέμισε με λάσπες

το υπέρογκο τρομπόνι της βρωμιάς

όπως έρχεται το θαλάσσιο λάμπος των ορυκτών

το πείραμα που στράφηκε κατά του εαυτού του

γεμάτο απαισιοδοξία όπως χαράσσονται οι ψευδείς εντυπώσεις

με την έλλειψη της αγάπης ευγενές δηλητήριο

από βιασύνη ψυχολογικοί μόδιστροι, χοντρομπαλάδες σκηνοθέτες της κακιάς ώρας κι άλλα βίτσια

της απόλυτης γνώσης μας τρομαγμένοι κι υγροί,

μιας παρθενικής οντολογικής επίγνωσης ακαλλιέργητοι επίπεδοι μουσικοί

τις καταγεγραμμένες διαλέξεις των ονείρων μασώντας

επιζητούμε νοήματα και ξεχνάμε τον ρυθμό

κι ύστερα όταν όλα καταρρέουν αναρωτιόμαστε

διάφανοι από ουρανό και κόλαση

τι μοναξιά, όπως έρχεται ζεστά

ο λυπημένος της σαλτιμπάγκος απαλά πως φεύγει σα να ξεφεύγει

νησιά της απομάκρυνσης και μεταξύ τους αλάτι κι ουρλιαχτό

κόμη χρυσή την όψη που μαυρίζει,

όπως δε μουγγρίζει, δε βήχει,δε χτυπά, δε πίνει, δε χάνεται και δε ρωτά,

“έλα χαμογέλα” της λέει,

“…έχω γίνει ολόκληρος η σιωπή ενός γράμματος”

Vavou

Υπάρχουν κρυφές σκέψεις που κάνουμε για κάτι ή κάποιον, μέσα στις οποίες παρέχουμε την απόλυτη ευτυχία μας και τις αποδίδουμε στην ίδια μας τη καρδιά με τέτοιο τρόπο, τόσο που ολόκληρο το κουράγιο της ιστορίας δεν θα έφτανε να ονομαστεί χρυσό

κι αν το έκανε

σίγουρα δεν θα έλαμπε για κανέναν

Vavou 

Κοιτάζουν το σταυρό και δακρύζουν σαν ψευτοπροφήτες

Κοιτάζουν το καπνό

δώματα μαζεμένα σε 13 ομάδες σαν δέηση σε στόχαστρο

ένας μάρτυρας καθαρός σαν γύμνια στο τόπο του αίματος

στη βροχή που φέρνει το σκοτάδι η απόρριψη της ελπίδας
η γενοκτονία των πουλιών  πως έχει τα μυστικά της

ο αφανισμός κάποιου πέτρινου βυθού πως είναι το πρέπον

κι όλοι να έχουμε μια σταλιά στόμα για να μπορούμε να σιωπούμε καλύτερα

κι όλων η μετάβαση ένα τρίξιμο στα κόκκαλα

κι όλα τα κρέατα που πάνω τους λογαριάζεται το μέλλον σαν εγκέφαλος ή σαν αρχίδια

η αναμονή ενός υπέροχου αστείου

ένα νέο απροσδόκητο συναίσθημα

άχρηστο κι αυτό, όπως όλα τα άλλα