The crystal ship

Before you slip into unconsciousness

I’d like to have another kiss

Another flashing chance at bliss

Another kiss, another kiss

The days are bright and filled with pain

Enclose me in your gentle rain

The time you ran was too insane

We’ll meet again, we’ll meet again

Oh tell me where your freedom lies

The streets are fields that never die

Deliver me from reasons why

You’d rather cry, I’d rather fly

The crystal ship is being filled

A thousand girls, a thousand thrills

A million ways to spend your time

When we get back, I’ll drop a line

VaVou

Η απομυθοποίηση του χιούμορ είναι η ερμηνεία ενός άλλου

VaVou

Δέκα λεπτά μετά τις έξι

το αθέατο ρολόι του τοίχου.

Λεπτό με λεπτό φιγούρες

φως δωματίου

νεαρός υπάλληλος γραφείου

σωριασμένος σε καρέκλα

με το κεφάλι ευρεσιτεχνίες

όνειρα για το χρόνο

φύση χρόνου σε δύο μορφές

μηχανικός-εντροπικός

Όχι ότι οι άλλες είναι αδύνατες

απλά κάνε όνειρα

Δεν μπορώ να εκφράσω καλύτερο έπαινο…

Μαλακίες

Ειλικρινά, έπειτα από πολύ καιρό

είναι η πρώτη νουβέλα που με συναρπάζει τόσο πολύ

ο αυνανισμός

κι επιτέλους να κάτι στο οποίο οι λευκοί υπερέχουν

-τρώνε κρέας ωμό

από τα ύδατα κάτω

κολυμβητές!

VaVou

Φίλτατε επίδοξε έμπορε ποιητή

όταν κάνεις ποίηση στο διαδίκτυο

καλή ώρα σαν το κύριο Δήμου

να σκέφτεσαι το Google

VaVou

Ένας παραληρηματικός διάλογος ανθρώπων που δεν συναντήθηκαν ποτέ. 

Αυτός που τις ώρες μας μετρούσε, συνεχίζει να μετράει. Πες, άραγε τι να μετράει; Μετράει, μετράει δίχως τέλος. 1 Κάποτε βλέπουμε ένα σύννεφο σαν δράκοντα κάποτε αντάρα σαν αρκούδα ή σαν λιοντάρι, καστέλι πυργωμένο, βράχο κρεμαστόν, χτένι βουνοκορυφής, είτε γαλάζον κάβο με δέντρα επάνω του, που γνέφουνε στον κόσμο και ξεγέλασαν τα μάτια μας… 2 Τι με νοιάζει για τη σκιά μου! Άσ’ την να με κυνηγάει! Μπορώ να τρέξω και να της ξεφύγω…3 Το να θέλει κανείς να καθηλώσει φευγαλέα είδωλα δεν είναι μόνον ακατόρθωτο. Όπως απέδειξαν εμπεριστατωμένες γερμανικές έρευνες, αλλά ακόμη και η επιθυμία να επιχειρήσει κανείς κάτι τέτοιο αποτελεί βλασφημία προς τον θεό. 4 Ο κόσμος, από θραύσματα φωτός συγκεντρώνοντας ένα κουιντέτο, προίκισε με μια δύναμη που είναι μαγική – μια πόλη που στέκει εκεί πάνω σε μια μοναδική σπείρα – τα πάντα είναι ηλεκτρο-δυναμο-μηχανικά.5 Ο αινιγματικός χαρακτήρας της τέχνης δεν είναι εύκολο να προκαλέσει έκπληξη σ’ εκείνον για τον οποίο η τέχνη δεν είναι ούτε διασκέδαση, όπως για τον άσχετο προς την τέχνη, ούτε έκτακτη περίπτωση, όπως για τον γνώστη της τέχνης, αλλά η ουσία της ίδιας του της  εμπειρίας. Αυτή η ουσία απαιτεί όμως από τον ίδιο να βεβαιωθεί για τα στοιχεία της τέχνης και να μην εγκαταλείψει τις προσπάθειες όταν η καλλιτεχνική εμπειρία κλονίζει την τέχνη. [...] Ο αινιγματικός χαρακτήρας των έργων τέχνης παραμένει συμφυής με την ιστορία. Η ιστορία τα έκανε κάποτε, και εξακολουθεί να τα κάνει, αινίγματα και αντίστροφα, αυτή που τους προσέδωσε κύρος είναι η μόνη η οποία τα προστατεύει από το ενοχλητικό ερώτημα σχετικά με τον λόγο ύπαρξής τους… Όλα τα έργα τέχνης, η τέχνη στο σύνολο της, είναι αινίγματα –αυτό εξόργιζε ανέκαθεν τη θεωρία της τέχνης.6 Μια εικόνα του κόσμου… δε σημαίνει απαραίτητα μια εικόνα που δείχνει τον κόσμο αλλά έναν κόσμο ο οποίος συλλαμβάνεται και γίνεται αντιληπτός σαν εικόνα… Η εικόνα του κόσμου δεν αλλάζει από μια πρώιμη μεσαιωνική σε μια μοντέρνα αλλά μάλλον το γεγονός ότι ο κόσμος γίνεται εικόνα εν γένει είναι αυτό που χαρακτηρίζει στην ουσία τη μοντέρνα εποχή.7 Κανείς δεν είναι πλέον απλώς ζωγράφος. Είναι όλοι τους επίσης αρχαιολόγοι, ψυχολόγοι, θεατρικοί παραγωγοί αυτής ή της άλλης μνήμης ή θεωρίας.8 
 

1. Paul Celan
2. Σαιξπηρ, Αντώνιος και Κλεοπάτρα
3. Friedrich Nietzsche, Τάδε έφη Ζαρατούστρα
4. Εφημερίδα Leipziger Stadtanr Zeiger, 19^ος αιώνας
5. Βλαδιμίρ Μαγιακόφσκι, Η δική μου Αμερική
6. Theodor Adorno, Αισθητική Θεωρία
7. Martin Heidegger
8. Friedrich Nietzsche, Η Θέληση για Δύναμη

Παραδεχόμαστε εύκολα την πραγματικότητα, ίσως επειδή αισθανόμαστε ότι τίποτα δεν είναι αληθινό.9 Καλύτερα να χαθείς από τα άκρα παρά από τις ακρότητες.10 Οι τέχνες του μέλλοντος θα είναι αναστατώσεις καταστάσεων, ή τίποτα.11 Η τέχνη είναι μαγεία απαλλαγμένη από το ψέμα ότι είναι αλήθεια.12 «Το θολό κόκκινο φως είναι κακό, ε;» είπε η Έλα. «Ναι, προσπάθησε να το αποφύγεις.» Ξερόβηξε. «Άκου, Έλα: έχουμε προβλήματα. Νομίζεις ότι μπορείς να τ’ ακούσεις; Δηλαδή, δεν θέλω να σε κουράσω. Αν είσαι κουρασμένη ή αν σ’ ενδιαφέρει να μάθεις ή να συζητήσεις κάτι άλλο, πες μου το.»13 Οι διδάσκοντες την τέχνη συχνά προσπαθούν να μας κάνουν να νοιώσουμε ενοχή για την αποτυχία μας να χρησιμοποιήσουμε τα μάτια μας και να δώσουμε την απαραίτητη προσοχή στα αριστουργήματα της τέχνης που εμφανίζονται μπροστά μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία, επισημαίνει ο Gombrich, ότι συνήθως έχουν δίκιο. Συχνά όμως υποτιμούν τη διαφορά μεταξύ του να βλέπεις, να κοιτάς, να είσαι παρών και να διαβάζεις, πράγματα στα οποία πρέπει να βασίζεται κάθε είδους τέχνη.14 Σε κάθε γνήσιο έργο τέχνης φανερώνεται κάτι που δεν υπάρχει. Δεν το συνθέτουν σαν φαντασιώσεις από διάσπαρτα υπαρκτά στοιχεία. Με αυτά ετοιμάζουν αστερισμούς, οι οποίοι γίνονται κρυπτογραφήματα, χωρίς όμως όπως οι φαντασιώσεις, να εμφανίζουν τα κρυπτογραφήματα ως άμεσα υπαρκτά πράγματα.»15 Η διάσταση μεταξύ του κατασκευαστικού και του μιμητικού στοιχείου, που δεν μπορεί να αρθεί από κανένα έργο τέχνης, τρόπον τινά το προπατορικό αμάρτημα του αισθητικού πνεύματος, έχει το αντίστοιχο της στο βλακώδες στοιχείο τύπου γελωτοποιού, που φέρουν μέσα τους ακόμη και τα πιο σημαντικά έργα.16 Η Μαρία Καραθάνου κατασκευάζει κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην ελλαδική πραγματικότητα (εκτός μουσείων τουλάχιστον): μετατρέπει ένα κτίριο και, μαζί του, όλο τον κόσμο που το συναποτελεί σε έργο τέχνης. Το εγχείρημα είναι συγκινητικό…17 
 

 9.Jorge Luis Borges, Ο Αθάνατος

10.Jean Baudrillard, Η Διαφάνεια του Κακού: Δοκίμιο πάνω στα ακραία φαινόμενα.

11.Guy Debord

12.Theodor Adorno, Minima Moralia

13.Philip K. Dick, Ούμπικ

14.E. H. Gombrich, The Sense of Order

15.Theodor Adorno

16.Ό.π.

17.Αυτό είναι δικό μου

VaVou 

ιδιαιτέρως πολύ για τα περιστέρια της Μαρίας Καραθάνου

a) αν εξαιρέσουμε το ποταπό τελείωμα μιας λογοτεχνικής εισαγωγής άχρηστης στην ουσία της, όχι τόσο γιατί το λογοτεχνικό κολάζ απαιτεί μια τέχνη απόλυτα προσηλωμένη στη διακειμενικότητα που από τη φύση του ως κειμένου σκοπεί, όσο γιατί πυρήνας του κολάζ είναι η χρυσή συντροφιά του γραφιά με τους νεκρούς. Κι ενώ εν προκειμένω αυτός ο γραφιάς επιθυμεί να εισάγει ένα εικαστικό έργο τέχνης στα μάτια του θεατή, το λογοτεχνικό κολάζ ιδωμένο σαν κορνίζα του έργου έχει ήδη υποβιβάσει τη δυναμική της visual θεματικής “People Installations” σε τρία βασικά σημεία.

Πρώτα απ’ όλα ας το πάρουμε αλλιώς. Όταν προλογίζουμε ένα έργο τέχνης ποτέ δεν θα επιθυμούσαμε να το κάνουμε με κολάζ ακριβώς γιατί ελοχεύει ο κίνδυνος μιας πόλωσης που ίσως επισκιάσει το έργο αυτό καθ εαυτό. Προτιμούμε την προσωπικότητα από ένα δισταγμό που την υποδαυλίζει. Δεν επιθυμούμε να στρέψουμε τα μάτια του θεατή από αυτό που πρόκειται να κοιτάξει, δεν επιθυμούμε να τον ξεναγήσουμε σε ένα άλλο μουσείο από αυτό που πρόκειται να επισκεφτεί κι ούτε καν θα τολμούσαμε να κάνουμε κολάζ αν γνωρίζαμε την απόλυτη αφοσίωση που απαιτεί ένα κείμενο που σαν στόχο έχει να ενοποιήσει τα παρελθόντα και να συμφιλιώσει τα μέλλοντα. Οϊμέ η πολυπραγμοσύνη του Έλληνα τι καλό έχει να επιδείξει άραγε?
Θα τοποθετήσω μια παράδοξη αρίθμηση και θα αναφερθώ στο τρίτο βασικό σημείο υποβιβασμού από αυτό που είναι αυτό που δεν είναι*, παραγνωρίζοντας το δεύτερο ως ύστερον. Πραγματικά λυπάμαι όσους διαβάζουν Σεξ-πηρ όχι μόνο για όσους τον διαβάζουν αλλά γιατί θα κόλλαγε περισσότερο ο εντούτοις δυπράγμων Blake από το παράδεισο. Επίσης ατυχής η αναφορά στο Μαγιακόφκσι γιατί πλέον είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι πέραν από την ασθενή πυρηνική, ισχυρή πυρηνική, βαρυτική δεν είναι μόνο η ηλεκτρική αλλά… και η ηλεκτρομαγνητική από το 1830 ήδη κι αντί γαρ της έμφασης βλέπε Maxwell, αλλά φαντάζομαι ήδη θα ξέρετε πως η τέχνη καλλιεργεί τη καρδιά κι η επιστήμη τη κριτική σκέψη. Ωστόσο, και πάλι το θέμα δεν είναι ή δεν είναι μια επιστημονική εγκυρότητα ή μια πνευματική τάπα. Τουλάχιστον για μια τόσο σκληρή καρδιά σαν τη δική μου, τόσο που απαιτείται βαριά -(ταυτολογία)-τέχνη από μέρους μου προκειμένου να συγκινηθώ, αλλά ένα αίσθημα δικαίου μου με πνίγει και που από καθαρά ανθρωπιστική άποψη, έχω άδικο. Απλά δεν είναι τόσο πειστικό. Ούτε κι εγώ πια. Αλλά ξέρεις, έχεις κάθε δίκιο να είσαι γεμάτος mr Μουτσόπουλος, τόσο που δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο πιθανότητα να πείσεις έστω και μια Γυναίκα για την ερωτικότερη σου διάθεση παρά γυναίκες, για το six to the six but the sex που λένε, αλλά στο δια κείμενο, δεν χρειάζεται να τοποθετείς δίπλα δίπλα Σέξ-πηρ και Νίτσε προκειμένου να πείσεις γυναίκες που δεν είναι αυτό που νόμιζαν ότι ήταν. Έλεος. Το πιάσαμε το υπονοούμενο. Είσαι gay και θέλεις να κάνεις τέχνη της βαριάς κουλτούρας. Για να πείσεις όμως, ίσως θα ήταν προτιμότερο να πείσεις πρώτα τον εαυτό σου.

Βεβαίως, το ίδιο ανάλογο ισχύει και για τους άντρες,  απλά οι γυναίκες είναι πιο δυνατές κι ενσυναίσθητες από τους άντρες για τούτη την εποχή, συνεπώς η ευθύνη αναζητάτε  πολύ περισσότερο σε εκείνες. Οι άνδρες φέρουν πάντα το ακαταλόγιστο. Για τις γυναίκες είμαστε απλά εργαλεία αναπαραγωγής ή κολακείας ή χορηγοί. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Συμμερίζομαι λοιπόν την ανδρική αγανάκτηση που εδώ παίρνει τη μορφή του gay, κι ως ένδειξη διαμαρτυρίας θα προσπαθήσω να απαλλαγώ και εγώ με τη σειρά μου από τον εθισμό του αιδοίου. (Ιδιαίτερα αυτών που προσποιούνται οργασμό κι αγάπη). Αυτό σημαίνει ότι θα σταματήσω να παίρνω θέση φωναχτά, θα γίνω αόρατος, θα μαχαιρώνω πισώπλατα, θα ψιθυρίζω για να πετύχω, θα σκύβω το κεφάλι για να μην πέφτει σύννεφο ο κομψός βούρδουλας της απόλυσης και του περιορισμού και γενικά θα πηγαίνω όπου πάει κι όπου η πεπατημένη το πάει.

Το δεύτερο επικριτικό σημείο στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ είναι το ποιοτικό σημειολογικό.Όταν μιλάμε για ένα μακρύ ζεϊμπέκικο κολάζ για τη Μαρία Καραθάνου, αναρωτηθήκαμε ποτέ ότι με αυτόν το τίτλο εξισώνουμε τη προλογίζοντα μ’ ένα εκμαυλισμένο είδος αστικού χορού που προσπάθησε ατυχώς να αντιγράψει τη γνησιότητα του ρεμπέτικου για να φέρει στα σαλόνια την άγρια ομορφιά του πόνου? Κι εντάξει, εκείνη μπορεί να “γουστάρει με χ(ε)ίλια), αλλά τι θα έλεγαν κάποιοι άλλοι για το συμψηφισμό του blues με τη rap, sexy mother intelligence, dance the cocaine glamorous R & B κλπ κλπ? Τι ακριβώς εξυπηρετεί ένας τόσο ψεύτικος τίτλος και μέσα σ’ όλα κάλπικος χωρίς αξιοπρέπεια, όταν ανάμεσα στο καημένο ζεϊμπέκικο και τη Μαρία Καραθάνου ένας παρόμοιος συμψηφισμός θα αποβεί εννοιολογικά μοιραίος? Θα ήθελα να πω ότι οφείλεται σε άγνοια. Θα πω όμως ότι δεν ξέρω. Δεν ξέρω γιατί δεν με αφορούν οι έμμεσοι έρωτες μεταξύ Μαρίας Καραθάνου και Θανάση Μουτσόπουλου( bysexual εντέλη), δεν ξέρω γιατί τέτοιοι ωφελιμισμοί ποτέ δεν με έβγαζαν από τα ρούχα μου. Ποτέ δεν είναι αργά θα μου πείτε, ωστόσο, ήρθε ο καιρός να αποδεσμευτώ και να γράψω για αυτό που ακριβώς επιθυμώ να γράψω και που είναι το πιο σημαντικό. Για τα περιστέρια της Μαρίας Καραθάνου. Αυτό το ξέρω. Αυτό το ένιωσα. Περίμενα να σταματήσω να νιώθω για να γράψω. Ξέρω τις τεχνικές που απαιτούνται για κάτι τέτοιο κύριοι. Ναι, δεν εμπνέομαι από την αισθητική. Αποφεύγω αυτό το ανθυγιεινό άθλημα. Μα αλλού είναι το θέμα. (Πρώτο Θέμα κύριε Δρακοντίδη Φροίξε-Ζωνιανά κλαψ)- Ναι. Καιρός για Τέχνη

β)

*Sartre, το είναι και το μηδέν μτφρ Κωστής Παπαγιώργης εκδ: Παπαζήση- και για όσους δεν κατάλαβαν αυτή η παραπομπή ήταν αγνή υπεροψία προς όλους εξαιρουμένης τη πολύτιμη παρουσία μου κι ας πω εμού

- Τέχνη Τέλος

VaVou

Ας λογαριάσουμε το κέρδος και τη ζημιά

για την οποία συνεχώς μιλάει

το στοιχείο των πραγμάτων

όταν κλεισμένες στον εαυτό τους

η έννοια σαν έννοιες

η έννοια της εφικτής εμπειρίας

εγώ στο κόσμο που ναυάγησα

βιογράφος στάσιμος τη πρώιμη νεότητα

της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών με συμπάθεια

στο περιθώριο δικαιοσύνη α-δύναται

στον πρώτο άνθρωπο άλλο Θεό

και τι ειρωνεία κύριε Αθανάσιε Μουτσόπουλε

οι θεωρίες του ανθρωπισμού επινοήθηκαν την εποχή των σφαγών

κι εμείς

πάλι δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ

VaVou

Μυστική εποχή ανθρώπινα σαν εξάντληση

κορμί που φαρδαίνει τη σιωπή

μαζεμένο στη γωνιά του θησαυρού

η άγρια του πνεύματος διαύγεια

σ’ αυτή την πόρτα που φέρνει σε τοίχο

μια πόρτα ξεκλείδωτη όπως έρχεστε

απέραντη από δαντέλα σωμάτων χέρια

μέσα από μηρούς ξετυλίγεται

στην άρνηση των συστημάτων

η σπάνια της ανάγνωσης καρδιά

και μήτρα

Vavou

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με

αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με

όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη

κ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται

κ αισθάνονται τα χέρια σαν αγγίζουν πάλι

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με με την νύχτα

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται

      Καβάφης