VaVou 

Ύπνε, σου δέεται η ψυχή μου η μαύρη,
την τρισπόθητη φέρε την χρυσή         
τη λησμονιά, που δεν μπορεί για ναύρη
μ’ αφιόνι, με μορφίνα, με κρασί.

Έτσι απαλά, γλυκά κι’ ονειρεμένα. . .
κι’ ως θ’ αναπαύουμαι βαθιά βαθιά,
ω ύπνε, γίνε ο θάνατος για μένα,   
να μην ξαναξυπνήσω πια.

Ιωσήφ Ραφτόπουλος (1890-1923)

———————————————–

…και το παιδί παιχνίδι με την τρίλια παράμερα

αρίζωτη κι αμάραντος η παρουσία του στο μέλι

κι ως άντεξες το του Ήλιου δόρυ χαμό στη χρυσή του κόμη

περιφορά στο κρίμα που αντίκρυσες, 

μια δύσπιστη ανάγκη π’ έζενε τη μέθεξη στο δίφρο

δαρμένη στο μελανό της έρεβος κατάτρεμη όπως επέστρεφες μέσα στον ύπνο λίγο δάκρυ

τ’άγριο το τρυφερό το άτι

έναν πολεμιστή κι έναν ηνίοχο,

Κι έξω νυχτωφύλωνε ώρα πρώτη.

…και σήκωνε ο ανέμιος στο σώμα το πλήθος του χωριού

νυχτερινό αντίλαλο μέσα απ’ τις ιτιές, τα βάρη

σώμα κυκλωμένο από σεντόνια μαξιλιάρια κι ιδρώτα , 

σώμα διψασμένο από βουνά και στέρνες 

σώμα διψασμένο από υγρό  μια ευτυχία

σώμα διψασμένο με κύμα να δέρνει αλάτι ο πηλός επάνω στο βράχο

σώμα διψασμένο τη φωνή από κοχύλι

κι ο βυθός ορίζοντα το Ναζωραίο σώμα διψασμένο  να σέρνει

την αποκαθίλωση αγάπη σαν έβρισκε πηχτό σκοτάδι στα ντουβάρια εμάς,

 στο σάβανο των πέτρινων ήχων ήχους όταν αντάμωναν με τη συντροφιά του πεύκου 

όλες τις προεκτάσεις του πόνου μάζωξη νερών στο λέπι του καρπού ,

τη θλίψη που ορίζει στ’ αγνό εμβατήριο επιφάνια σωτήρια τη σταύρωση ρωγμή του ξύλου

 να κρατάω-κρατάμε λαμπάδες κεριά και θυμιατά στο τρύγιμα των μελισσών την ορυκτή της γης ανάσα

ηχώς του ήχου πέλματος με σούσουρο του ψίθυρου στο τρυφερό ημίφως

και τόσα κορμιά στο αυτό το σώμα χρησμό κατάνυξη τη γαλήνη

πλήθος όπου στο αίμα των φλεβών του τα ποτάμια αιώνες τώρα βαδίζει

να περιφέρει την εικόνα τ’ αθώου νεκρού στα τονισμένα του κόσμου άκρα

βασανισμένη την Αγάπη όπως δεν μπόρεσε ποτέ της να πιστέψει το παράγγελμα του σαλπιγκτή

την πατρίδα  επαφή π’ άπλωνε σαν χέρι γενναιόδωρες ανατολές την άνοιξη μια βάρκα

κι έξω νυχτωφύλωνε ώρα δεύτερη

αλλά  έφερνε βόλτα ο κόσμος στο κύκλο της περιφοράς το θάνατο

από την εκκλησιά καρδιά τραβούσε κατά το δέρμα η βοή

όλους τους δρόμους των αγγείων

σ’ όλα τα μονοπάτια του αίματος

ο επιτάφιος μεταξωτός με τη φωτιά στο πένθος και συνδαύλιζε

ν΄ακούεται νεκρόσιμο το βήμα της καμπάνας σ’ ολόκληρο το κουφάρι

μέχρι κείθε που οι παραβολές βλασταίνουν σαν νερατζιές

μάτια μύτη αυτιά και χείλια

κι έξω νυχτωφύλωνε

η ματωμένη μας γεύση

ώρα τρίτη

κάποιο πρόσωπο του νησιού

VaVou

Ποιος δίνει σημασία στον ήχο των φράσεων που γεννάνε νόημα μέσα από άλλα? Το καθετί υφίσταται σα λειτουργία και σα λειτουργία ενός πράγματος μια λειτουργία μοναδική ?Αχ, Το αίμα σ’ άλλη γλώσσα είναι η συνισταμένη των κυττάρων και σ’ άλλη ένα όμορφο αγγλόφωνο κορίτσι που περπατάει στο κήπο και ρεμβάζει ανέμελα. Και το λιβάνι ανεβαίνει, βγαίνει από τις ρωγμές των ματιών και συντρέχει με τα φτερά των ρωγμών, στον ουρανό ψηλά διάπυρη αρχή τίμιου ξύλου, με τα φτερά των ρωγμών πυκνώνει, διαδέχεται χρησμούς στις υπόγειες αίθουσες του πόνου κι όλα αυτά όταν δεν έχουν αξία για έναν κόσμο που φουσκώνει κρυμμένος, αλλά έχουν αξία για έναν άνθρωπο που ότι είχε να δει, να μυρίσει και να γευτεί ήταν η προέκταση του πνευματικού σώματος σε εκείνον το σκοπό της αναζήτησης, της μοναδικής αναζήτησης, εκείνης π’ άλλοτε φαντάζει ένα αδιαπέραστο τοίχος αδύνατο, σαν τα αρκτικά λουλούδια, σαν τα λουλούδια που φυτρώνουν πάνω στο πάγο, σαν τα λουλούδια που το χώμα τους είναι ο πάγος, που τρέφονται με το κρύσταλλο και που ποτίζονται με το όνειρο, σαν εκείνα τα λουλούδια που το άρωμά τους έρχεται νωρίς το βράδυ να συντροφέψει το πόνο με παρηγοριά αθώας βανίλιας, όχι οποιονδήποτε πόνο, όχι μια οποιαδήποτε παρηγοριά αλλά μια «παρηγορία» που κάθεται δίπλα σου και πενθεί μαζί σου απλά, χωρίς να σου προσφέρει ελπίδες ή πλάνες, αλλά μια παρηγοριά που συμμετέχει μαζί στο πόνο της Χαμένης Ύπαρξης, όχι σε έναν οποιονδήποτε πόνο αλλά στο πόνο της αναζήτησης εκείνης που εκπληρώθηκε με τη μορφή της απαστράπτουσας εν-γραφής, που μέσα από τη κοινή ανθρώπινη μοίρα της ευτυχίας και της δυστυχίας, της καθημερινότητας και της παραίτησης, της κακής πίστης και της παρερμηνείας με κάποιο αναπάντεχο άλμα στην αντίληψη της αιώρησης διαπιστώθηκε ότι υπάρχει εκείνο το όνειρο με σάρκα και οστά, με γεωγραφικές συντεταγμένες όνομα χρώμα και σχήμα, κι αυτό σε πείσμα όλων των αντιρρήσεων κι όλων των συντηρητών της καρδιάς, μια θεωρία του αναλλοίωτου σε πείσμα όλων όσων βάζουν τρικλοποδιές στην ευγένεια και στο τέλος χαστουκίζουν τη καρδιά ή λογχίζουν την αγάπη με λεπτομέρειες. Όχι, όχι, όχι οποιονδήποτε πόνο, αλλά το πόνο εκείνο που έρχεται να γεμίσει σαν αιχμηρός αέρας την απώλεια της Ύπαρξης, του αντικειμένου εκείνου που όταν γνώρισε κι έμαθε πως ότι έψαχνε δεν είναι αδύνατο, έπαψε να είναι ένα αντικείμενο που άρχει κι έγινε ένα αντικείμενο π’ υπάρχει, για αυτήν την Ύπαρξη μιλώ, που είναι αυταπάρνηση, για την θυσία του εαυτού που δωρίζει την μοναδική του καρδιά στον άλλο χωρίς δεύτερη σκέψη, όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά, όχι από απόγνωση αλλά από επίγνωση, ούτε από δυστυχία παρά από μια ευτυχία που η παραμικρή της έλλειψη ισοδυναμεί με ακύρωση της ίδιας της της ζωής, όχι φρένο στη ζωή των άλλων αλλά φρένο τη ζωή του ίδιου του αντικειμένου, γιατί δεν υποφέρεται μια ζωή χαμένη από την ίδια της τη ζωή, δεν υποφέρεται μια ζωή χωρίς νόημα όταν αυτό αποκτήθηκε μέσα από μια ευλογία της ευγένειας του αγαπώ, πρέπει να τρέμει από επίγνωση κανείς όταν χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη, γιατί τότε η αρχή που ξαναγεννήθηκε ύπαρξη, ως ύπαρξη δεν καταδέχεται τους ορισμούς που άλλοτε τυφλά προσάρτησε στον εαυτόν της από σύμβαση και λειτουργία τυχαίου, η ύπαρξη  του πεπρωμένου όταν χάνει το σύντροφο ταίρι της, όταν της απαγορεύεται να το ανταμώσει ξανά μέσα στην ενότητα των αισθήσεων και των συναισθήσεων τότε δεν έχει άλλο παρά να απαγορεύσει από τον ίδιο της τον εαυτό να συνεχίσει να υφίσταται ως συνέχεια, όχι από ντροπή αλλά από ξεχείλισμα μιας σεμνής περηφάνιας ενός πλέον καθαρού όντος,  όχι από εξάρτηση αλλά ούτε κι από ταύτιση αλλά από συνέπεια στην ίδια τη ζωή, δεν χωράει η ψυχιατρική σ’ αυτό το σημείο, αυτός ο χώρος είναι άβατο για το κλασσικό είδος λογικής κι άσυλο-ασπίδα για κοινότυπα συναισθήματα. Σου μιλώ για την ασημαντότητα του Brahman και την ασημαντότητα της πρωταρχικής ουσίας, σου μιλώ για όλους τους θεούς που σημαίνουν κάτι απείρως λιγότερο από αξιοπρέπεια όταν ανακαλύψεις το σύντροφο ταίρι της μοίρας, ότι δεν είναι όλοι οι θεοί κι όλες οι θρησκείες παρά σκέλεθρα κι αστεία σκιάχτρα μπροστά στο σύντροφο ταίρι της μοίρας, για αυτό σου μιλώ, για ότι υπερβαίνει κατά πολύ τη δημιουργία. Σου μιλώ για την άρνηση του είναι ν’ αλλάξει μορφή και να ξαναγεννηθεί σε έναν άλλο κόσμο γιατί αυτός ο πόνος της απώλειας θα είναι πάντοτε πιο δυνατός από τη μνήμη και δεν πρέπει να ξεχάσει η Ύπαρξη το Σύντροφο-Ταίρι, η Ύπαρξη ριγεί και σχίζεται με τη λησμονιά του άλλου, πιότερα ο αέναος θάνατος παρά μια τροχιά πόνου στη λησμονιά, με μια άλλη μορφή σαν άρνηση να διεκδικεί από το πάθος αυτό να εναντιωθεί σ’ ότι η απώλεια της Ύπαρξης υπονοεί: ν’ αφήσει το χρόνο να επουλώσει τις πληγές, να επιτρέψει στο χρόνο να επιφέρει τη λησμονιά! Ποτέ! Δεν είναι απλά μια περίπτωση μέσα στις τόσες. Εδώ η θεωρία της ζωής έχει άλλα μαθηματικά, άλλους χώρους κι άλλες γεωμετρίες, άλλους νόμους κι άλλες προσευχές. Μετά από την απώλεια του μοιραίου η οδύνη της Ύπαρξης είναι να συνεχίσει να υπάρχει. Όχι, δεν θα το άντεχε να ξαναγίνει άρχει και δεν αντέχει να απολιθωθεί παραμένοντας μια ύπαρξη ξεπεσμένη. Όταν απωλέσεις τον παράδεισο μετράς αντίστροφα πάντα. Κιαν σαν πληγιασμένη ύπαρξη αποσκοπεί να άρχει, κι αυτό μ’ απολίθωση ισοδυναμεί και στο νου και στη καρδιά, δεν θα ήταν μια προαγωγή τότε ή μια αισιοδοξία έστω, αλλά μια άρνηση στη μνήμη, δηλαδή μια άρνηση στο Σύντροφο-Ταίρι. Κι ακόμα αν έστω, η μετεμψύχωση ισχύει, η Ύπαρξη δεν θα επιτρέψει ποτέ σ’ ένα άλλο σχήμα της ίδιας ψυχής, να βουτήξει στο κοσμικό μηδέν απ’ το οποίο θα δημιουργηθεί ξανά η δυνατότητα να προσπαθήσει για μια άλλη ευκαιρία σε έναν άλλο κόσμο, από τον προηγούμενο κόσμο τελέσθηκε η απώλεια του μοιραίου και στον προηγούμενο κόσμο εκπληρώνεται η τιμή του αυτομηδενισμού. Όχι δεν αντιπαθεί τη ζωή. Όχι δεν είναι μια αλόγιστη παθογένεια, μια έκλαμψη της τρέλας,  ούτε καν μια απλή παρόρμηση ενός ξεμυαλισμένου εφήβου. Είναι η πιο σεμνή πράξη αγάπης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Μια ευγένεια που ελάχιστοι θα κατανοήσουν. Είναι μια νηστεία. Μια πραγματική νηστεία. Η προετοιμασία του εαυτού να προσφέρει θυσία τον εαυτό στη πληγή του. 

Συρμένο από καιρό  το μονοπάτι στον οδοιπόρο του πνεύματος, εκεί το μονοπάτι ρίχνεται πιο μέσα, μέσα από τη σάρκα περνά κι ενώνει κέντρα, από τα πέλματα στα γενετήσια, απλώνεται στη σπλήνα και στα συκώτια, συστρέφεται σ’ όλες τις ροές του εντέρου, ακολουθεί τις διακλαδώσεις των νεύρων, ολάκερη η επιφάνεια του δέρματος μεταμορφώνεται σ’ ανθόσπαρτο λιβάδι με παπαρούνες, με μαργαρίτες, με ανεμώνες κι αγριόχορτα, κι αλλού σποραδικά, κοντόπαχες τσιμπητές  μυρωδικές θημωνιές που λαξεύουν το χρόνο σα μάρμαρο κι ενώνουν τις καμπές της ημέρας στον αρμό ενός θαετού κοιλώματος- ενωμένο το γλυκοχάραμα με το πορφυρό σούρουπο, εδώ η ώρα δεν είναι απλά μια στιγμή, εδώ η ώρα είναι το βίωμα που πασχίζει ν’ αδράξει η αντίληψη, δεν είναι τ’ αποτέλεσμα μιας κοπιαστικής προσπάθειας, αλλά ο ερχομός της αποκάλυψης, μακρύτερα κι από τις γραφές του Ιωάννη, είναι πταίσμα οι γραφές μπροστά σ’ αυτό, εδώ δεν υπάρχει ο μοχλός του φόβου για να πιέσει τη πίστη, εδώ υπάρχει γαλήνη στην επαφή κι ανείπωτοι πόνοι ματαίου στη διάσπαση και την αποκοπή, εδώ τα κρίματα του κόσμου σηκώνονται ψηλά κι όλο σου το σώμα, όλες οι σκέψεις και τα χρώματα που είχες και που μπόρεσες να κάνεις σ’ αυτή τη τοσοδούλα ζωή, όλο σου το είναι μοιράζεται στα αστέρια μέχρι που να γίνεις ουράνια άμμος, συντεταγμένος κι απλωμένος σ’ όλο το βαρύτιμο στερέωμα, τεντωμένος σαν τρεμουλιαστό φωτεινό ψηφιδωτό, κρεμασμένος και πεταμένος εκεί πάνω να γεμίζεις θόλους, να συμμετέχεις σε μια κοσμογονία που ποτέ δεν τέλειωσε, τίποτα δεν τελειώνει σ’ αυτό το κόσμο παρά μονάχα η συνείδηση της Ιδέας όταν γίνει ύπαρξη, όταν σταματήσει να άρχει, όταν πάψει το ζώο κι όταν πάψει η μηχανή μέσα σου, τότε μόνο διαποτίζεσαι με τη γαλήνη ή με το τέλος της σάρκας και διαχωρίζεσαι απ’ όλες τις διαδικασίες, γιατί αυτή η λύπη δεν χωράει στο κόσμο- ο κόσμος δεν είναι αρκετός, γιατί η σάρκα δεν λειτουργεί με την απώλεια για την οποία σου μιλώ, η σάρκα σαπίζει τότε, μαραίνεται, αργοσβήνει. Δεν έχεις άλλη επιλογή, απ’ το να περισώσεις στη μοναξιά του παρόντος  την σμαραγδόπτυχη μορφή του χθες.Το μονοπάτι που επιμένει. Που οδηγεί στον οισοφάγο κι αποτυπώνεται σ’ αυτόν η λειτουργία της ανάσας, μια εκπνοή και μια εισπνοή, όπως η λειτουργία του αίματος, όπως η παλινδρομική ροή του αίματος που στέλνει μπρος πίσω η καρδιά, αυτόν τον συμμετρικό άνεμο π’ αφουγκράζεται ο νους κι ευφραίνεται κι ονομάζει ζωή, ότι δηλαδή κάνει το μονοπάτι να μην έχει αδιέξοδα σε κιγκλιδωθείς μανιέρες μιας τετριμμένης ρουτίνας,  παρά νόημα  που οδηγεί στην αρχή και εισάγει στη γνωριμία μας, στην αποκάλυψη, στην Ύπαρξη. Σου μιλώ για την πράξη εκείνη που προχωρεί πολύ πιο πέρα από τη πράξη του ηττημένου Ιάπωνα, του ατιμασμένου σαμουράι, μακρύτερα από μια τιμή που προκειμένου να αποκατασταθεί βρίσκει εφαρμογή το χαρακίρι. Δεν είναι μια προσπάθεια για εξιλέωση, αλλά μια αναγνώριση, μια βαθιά υπόκλιση στην απόλυτη ενσυναίσθηση της σημασίας του άλλου. Αυτός είναι ο αρμός του θεατού κοιλώματος και περιέχει πολλά περισσότερα από το νάρδο της γαλήνης κι από το χώμα μετά τη βροχή. Είναι η ταυτόχρονη κίνηση με φυτεμένες σαν πρόκες στους κορμούς των δέντρων χρόνους του πριν ως χρόνοι του μετά.  Πως ήτανε σαν κύμα και σαν σώμα ένα κύμα πιθανότητας πριν από τη ζευξη στη σύζευξη του μοιραίου, για αυτό και τώρα, μετά από τη δόξα και τη τιμή ετούτης της γνωριμίας με τη μοίρα, με το απόλυτο, μόνο τα αστέρια έχουν το λόγο να καθορίζουν λάμψη από το φως της καθαίρεσης. Ότι κάποτε ήτανε τυχαίο, γιατί αυτή η νομοτέλεια δεν αφορά μια υπόθεση τριών ή περισσότερων αντικειμένων παρα μονάχα τη συνύπαρξη των δύο σωμάτων, ώστε ή εμείς ή το βάραθρο βήμα, τώρα ονομάζεται τελευταία πνοή του Ήλιου. Όλα τα σεληνιακά έμμηνα που φυλλομετρήθηκαν, η ευτυχία που έπαψε να υπάρχει μετά το πρώτο αντάμωμα και τη θέση του πήρε το πνευματικό χρυσάφι που λέγεται “εν-γνώση προορισμός”, είναι ένας θεός υποβιβασμένος σε ήρωα. Αυτή την ηρωική πράξη εξιστορώ, το σάβανο του γερό Λαέρτη που τη μέρα η Πηνελόπη ύφαινε και τη νύχτα ξεϋφαινε, τη φάση του φεγγαριού που πότε μικραίνει και πότε μεγαλώνει κάτω από τη προσμονή ενός αθέατου Ήλιου. Της αγάπης του πεπρωμένου. Εδώ ο έρωτας δεν ξεπερνιέται με έρωτα. Εδώ από σεβασμό στην αγάπη, η έλλειψη του άλλου δεν μπορεί να προεκταθεί σε συμπληρώματα κι έτσι σώμα και νους, για τελευταία φορά, υπό ζυγό φριχτών πόνων, η ανώτερη μορφή πόνου που μπορεί να βιώθει και που μόνο την απολίθωση φέρνει στο δάσος σου, εδώ που νους και σώμα αγκαλιάζουν τη μνήμη και που,  στα ανάγλυφα συντριβάνια των αναγνώσεων του κόσμου το μοναδικό πρόσωπο που θα μπορούσε να λάμπει μέσα απ’ τους  σχηματισμούς του αφρίζοντος  νερού , μέσα από τις τρεχούμενες πτυχώσεις του πολωμένου φωτός τη φρεσκάδα του υγρού που σ’ επιστρέφει τη σημασία που αντιπροσωπεύει εκείνο το πρόσωπο είναι εκείνο το πρόσωπο, εκεί που εντέλει ακτινοβολεί ο ανευλαβής από τη μνήμη κι ο περισωθείς από το πόνο δεσμός, ωστόσο από τις ανθρώπινες μικρότητες δεσμός αποκομμένος, τότε,στην ομόθυμη λιποταξία τους το σούρουπο και το χάραμα, κάνουν αυτό που πρέπει και που η καθαρή φύση και το sola fide είναι ο μόνος φρέσκος αέρας. Τώρα όλες οι λέξεις περιέχουν εκείνο το πόνο. Δεν είναι κρίμα που ήταν ασύμμετρο. Γιατί θυμάμαι και το μακαρίτη το Camus να λέει: ” …οι περισσότεροι γύρω μας, επιμένουν να μην μπορούν να καταλάβουν ότι δεν αυτοκτονεί κανείς για έναν μοναχά λόγο, αυτοκτονεί και για δύο”. Να πως άρεται τ’ ασύμμετρο . Να πως τώρα η αυτοχειρία λυτρώνει και διδάσκει το ήθος της ανθρώπινης ρίζας. Κι αυτός ο πόνος, νηστεία που οδηγεί στο μοιραίο όπως θα ταίριαζε σε όποιον με μνήμη αγάπησε το χωρίς προσχήματα πέρα από τα φαινόμενα τρυφερό είδωλο του άλλου. Τότε που η δυσπιστία ορίζει τη φυγή του άλλου, ο δικός μας θάνατος δεν είναι απλά μια προχειρη απόδειξη αλλά μια προετοιμασία. Για τούτη τη δόξα θα μιλήσω. Μιλάω για την Αγάπη

VaVou 

Καμιά παράσταση δεν προνοεί παρά μόνο το εφεκτικό μαχαίρι, η τύχη που ρίχνεται μέσα στη δομή μιας απορροφημένης εντύπωσης, η εξωτερική ακίνητη στερημένη αισιοδοξία, το φτύσιμο κι η αισχρή μορφολογία του νέου Ποιητή έναντι στην αυτού Μεγαλειότητα. Ξέρω γιατί σας συγκινεί να διαβάζεται Ρεμπώ, Κρεβέλ, Μπωντλαιρ, Μπουκόφσκι, Κάφκα, Γκιμπέρ, ενδεχομένως και άλλους. Σας μεταμφιέζουν την ελπίδα της ακεραιότητας, το ολόκληρο αντικείμενο που απωλέσατε προκειμένου να αρπάξετε από τα μαλλιά-την επιβίωσή, σας βοηθάει να μην σκέφτεστε το προνόμιο της καθαρότητας που χάσατε ένα πρωί που ο έρωτας πλήγωνε. Αυτή η απασχόληση του ασχημάτιστου πνεύματος, είναι τα παραλλαγμένα εργατικά σας δικαιώματα, η απογυμνωμένη υπαρξιστική αλήθεια, που την ντύσατε με ψυχολογίες, με σκατολογίες, με ψυχιατρικές αηδίες, με αρνήσεις καταφάσεων και με καταφάσεις αρνήσεων,. Και εννοούσατε τα πάντα, απ’ άκρη σ’ άκρη, σ’ όλο το μήκος της ρηχής σας εμφάνισης, που δεν είχε άλλο να επιδείξει από χιλιάδες ανομολόγητες ώρες καλλωπισμού απέναντι από έναν καθρέφτη επικοινωνίας, η τρομερή σας επικοινωνιολογία. Γιατί μέχρι εκεί που φτάνει η ματιά αντανακλάται ο εαυτός σας. Το δέρμα του καθρέφτη επιστρέφει την ψευδαίσθηση του θάρρους, μια γιγαντωμένη επιθυμία με φως που σαπίζει όπως το ψωμί. Με τις ευχές του Σιοράλ λοιπόν. Εμπρός- Κοιταχτείτε μωροπίθηκοι, χοντροβούβαλα παχύδερμα . Φτύσιμο σε όλους: Στο Βαρθολομαίο βοθρολαιμέο επιβήτορα, στον Ζαχόπουλο βιαστή εργαζομένων συμβασιούχων, στον Κουκοδήμο άλτη συναλλαγών σας, στο δεκανίκι Τριανταφυλλόπουλό σας, στον Αναστασιάδη κομιστή μας, σε όλους σας που είναι ένας, μια ενιαία νοοτροπία, ένας, το μωροκαύκαλο χρονικό ηλίθιο ατομικό συνεχές, το κουφάρι της παλιάς τους Δημοκρατίας που συμπράττει το ασυμφωνικό με κέντρο το κρίμα, που τολμάει να ρίχνεται στον σεξουαλικό έρωτα σαν έφηβος , που θέλει να καταπίνει τα μπλε του χαπάκια και να τρέχει στα κρυφά να ρίξει ένα, το τελευταίο του ψωριασμένο «φελλό», σε μια πουτάνα διοικητική νοσοκόμα, σε μια Τσέκου διεφθαρμένη από φόβο υπάλληλο, σε μια τραπεζική θυρίδα, σε μια φτωχή Εκάλη κατακλυσμένη από μικροκατασκευές “off-sore” εταιρειών , που το δίνει «δεξιά κι αριστερά» με τους μπουρούχες – με τα αφεντικά- για να ανέλθει της πυραμίδος η πατρίδα των ολίγων αναίσθητα να εκπληρώνουν το καλό και το κακό παθητικά όπως ή ύλη, να επιπλεύσει στα δηλητηριασμένα ύδατα του εκτοπισμένου εργασιακού μας ωκεανού, ωκεανού βρωμιάς, αγκιστρωμένη απ’ τον σωσίβιο φελλό του κωλόγερου επιδειξιομανή λεφτά, αυτή η βρωμιάρα η νοσοκόμα, αυτή η διεφθαρμένη υπάλληλος, η μητέρα, που διδάσκει τον αφυδατωμένο έρωτα στις τρεις θυγατέρες της χωρίς να μπορεί να συνέλθει, οι χωρίς μνήμη κι οι χωρίς στοργή άνθρωποι,  με το σώμα του Διός, του Χριστού, του Αλλάχ, του Βούδα, του τίποτα ακέφαλο, με το σώμα της ψυχής ξεριζωμένο. Φτύσιμο στο σιχαμένο ουρακοτάγκο , το υποχείριο θύμα των καιρών κύριοι, που η πιο σιχαμένη του πράξη είναι η μίσθωση παράταιρων ντέντεκτιβ και μυστικών κονδυλίων για να παρακολουθούνται οι ζωές των άλλων, αυτή η μανία των καιρών για έλεγχο, αυτή η μανία για εξακρίβωση, να πιάσουμε επ’ αυτοφώρω ότι δε συμπιεί τους εγωισμούς μας, ότι δε χτενίζει ή δε κολακεύει ή δε κανακεύει τη δυσωδία της απληστίας μας, που παραμερίσαμε τις ανάγκες μας, τη καλοσύνη μας, τον ανθρωπισμό μας, την αλληλεγγύη μας. Φτύσιμο χλευασμός και πρόκληση και ένα ποίημα χωρίς ρήμα, μόνο με επίθετα και ουσιαστικά κι επιρρήματα, να καταδεικνύεται η στατικότατη ταυτολογίας σας εξ επι τούτου:

Ξεστρατισμένοι ανάκουστοι
Φοβισμένοι σαν σκουλήκια
μωρόσοφοι σαν βεβαιότητες

και λάβδανο για τις πληγές
Πικάντικοι ζηλιάρηδες κρυψίβουλοι ,
χαστουκίζοντες
αποκλίνοντες
πατροπαράδοτες γροικούσες σαβούρες
εκφυλισμένοι χορευταράδες
πλαδαρόποδοι ανάπηροι της καρδιάς
πουριτανοί αηδίας
δεκανίκια εξουσίας
ηλίθιοι βρωμιάρηδες φίλοι θρόνων
πουτάνες ανεντιμότητας
πνικτικά γουρούνια
εντιμότατες αισχρολογίες
το πνεύμα του φωτός σας

μια πρόσκαιρη χαρτούρα

μια πλάνη

εντιμότατες αισχρολογίες

το πνεύμα του φωτός σας

VaVou

Λένε ότι μέσω της μνήμης

ο άνθρωπος

παράγει μορφές αρνητικής εντροπίας

κι ότι έτσι,

η νοσταλγία, η θύμισσα, η αναδρομή,

όλα όσα σχετίζονται

με τη φυσική πορεία των πραγμάτων

προς την αταξία

προς το θάνατο,

η νοσταλγία, η θύμισσα και η αναδρομή

την αντιστρέφει.

Λένε ότι όταν θυμόμαστε,

αυτό σημαίνει ότι θέλουμε να ζήσουμε

αυτό που θυμηθήκαμε,

συνεπώς αν θυμηθώ κάποιον άνθρωπο

αυτό ταυτόχρονα σημαίνει

ότι θέλω να ζήσω μαζί του

…ότι θέλω να πάω πίσω

και να ζήσω μαζί σου

VaVou

Γίγνεσθαι αυτοσκοπός κι όλων των μέσων πόνος

κι αυτοαναίρεση  όλων ο χρόνος  των σκοπών

κάποτε όπως πίσωγυρίζουμε σαν νόστος

μέσα απ’ την όψη των στενάχωρων δεσμών

ως-μες το βράδυ εγκαταλείφτηκαν σαν ξένος τόπος 

 εν της σαρκός ξανά μωρός σ’ αγκυλωμένο λεξικό αφών

να ψηλαφίζει εαυτόν αναγιγνώσκοντας το νέο πλάσμα όπως:

αχ γλυκέ μου φίλε

μονάκριβη αγάπη μου

θλίψη πνιγερή μέχρι σε παράπονο

πόσες

 φορές

αθόρυβα ίδιοι

σε κάτι άλλο

αλλάξαμε

για να επιστρέψουμε στη λήξη του κύκλου

όπως όλοι οι τσαλακωμένοι μύθοι

μόνοι, ντροπαλοί και σεμνοί

πιο γυμνοί κι από ελάχιστο νερό

όπως τότε

σε μιαν άλλη

σε μιαν άλλη φυγή

μια ζώσιμος δροσερή του σκιά

ποταμάκι κάτω στο χώμα

ροή πτηνού επί γης

ήρεμος του μεσημεριού βοή

εύχυμος η μέλανος του άγχους  της χολή

ηχώς της καρδιάς

εμείς

VaVou

φόρος τιμής σε Zhen Chen και Schrοdinger

{(∂/∂x )+(∂/∂y)+(∂/∂z) } IΨ(êr)> = Η IΨ(êr)>

H: τελεστής Hamilton, êr=(x, y, z), Ψ κυματοσυνάρτηση και ΙΨ> κατάσταση συστήματος

———————————————————-

χλιαίνω στη φτέρη το κονδύλωμα

 και γδύνω όπως ο θαλασσόλυκος γδέρνει το ζώο

ζώο

η ζεύγλα του σκλάβου δεν είναι ταιριαστή

σε ερωτευμένο άνθρωπο

π’ άφλεχτο έγχορδο κουρδίζει

ψάρια που με φλόμο ναρκώνει

όταν  με νεαρές και νεαρούς τη σάρκα ξενυχτά

κι όλο πειράγματα που κραταιώνουν παίζει

όργανα ανθρώπινα προεκτατά κυρτά και άλλα

το νου το στοχασμό τ’ ελλόγιμου

αγάπη που ευρύνει

στο πόνο αντοχές

κι ολίγων στο δόλο ασπίδα που αφαιρεί τις κρούσεις κρούει

όπως να φυλαγόμαστε από άρχοντες

που το διάστικτο με πάθος χώρο

το δικό μας

από τα μάτια η ματιά τους θολώνει

γιατί έπιασαν ηνία για να γαμούν ότι χωρίς τη δύναμη του λόγου ποτέ δεν θα έχουν

ομήρους

συμβασιούχους

 πισθάγκωνα δεμένους

Κι είναι αλήθεια- δεν μπορείς να γαμήσεις έναν εργαζόμενο

αλλά μπορείς έναν απασχολούμενο

Κι είναι αλήθεια- δεν μπορείτε να σταματήσετε αυτόν που είναι αποφασίσμένος για όλα

κι αν πρέπει άρχοντες να δικάσετε κάποιον για εκβιασμό

δικάστε πρώτα τους μεταρρυθμιστικούς εαυτούς σας

κι ύστερα τρέξτε στης δεκάρας κύριο σινεματζή- Μυλωνά Υπεύθυνο

πολιτισμό μ’ αγγούρια να ζυμώσετε

αυτόχειρες αμαρτίες

κι άλλα της νέας δημοκρατίας σας  έθιμα

όπως κάποιου δημοσιογραφίσκου Τριανταφυλλόπουλου το δεκανίκι

ή την εφαρμοσμένη στη μετατοπισμένη θέαση της αιτίας

αιτία να κρύψει.

Ζήτω ο κομιστής!

Ζήτω ο κομιστής!

Ζήτω ο κομιστής!

όταν χωρίς τρόπο

την αλήθεια φέρνει

 VaVou

φόρος τιμής στον Zhen Chen

Κι έρχεται εκείνη η ιδιαίτερη στιγμή περισυλλογής, βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα δωμάτιο και το ταβάνι δακρύζει κρεμώδη λευκώσεις τυλιγμένες με πλεκτές μεταλλικές κατασκευές κρεβατιού ή κούνιας, προσόψεις κρεβατιού ή προσόψεις κούνιας κι όλα κρέμονται πάνω από ένα κουτί-φωλιά μέσα στο οποίο εκκολάπτονται αριθμημένα αυγά, δυνητικές οντότητες εξελίσουσες, μουσικές δυνατότητες για όσους θα επιθυμούσαν να συμβούν ως φυλαγμένα μουσικά όργανα στα ράφια μιας μουσικής βιβλιοθήκης, για να μπορούν οι εκφράσεις να συνδιαλέγονται όταν αργότερα όσοι από τύχη βρίσκουν ένα δυο φίλους, να κάθονται αντικριστά στις άδειες τους καρέκλες, είθε να κρεμάνε τα όργανα τους πάνω απ’ τα κεφάλια τους και να συζητούν όπως όταν  είμαστε μόνοι κι ακούμε μουσική μ’ ευχαρίστηση. Γιατί  αυτό πρέπει να είναι οι συζητήσεις μεταξύ ανθρώπων:  ένας αργαλειός φτιαγμένος από μουσικά όργανα, για να καθόμαστε μαζί και να μπορούμε να ράβουμε, να κεντάμε και να πλέκουμε τα υφάσματα των διαπιστώσεων μας συντροφικά, αδιάφορο αν κάποιο ρούχο φορέθηκε σωστά ή όχι. Γιατί αυτοί που ράβουν κεντάνε και πλέκουν μουσική είναι χορευτές όχι μουσικοί. Μικρές άτσαλες πινελιές της ύπαρξης που ξαπλώνουν, τεντώνονται και χτυπούνε ρυθμικά λέξεις προτάσεις φράσεις, και χτίζουν διαλόγους , κοσμήματα από διάφανο γυαλί, λεπτό κι εύθραυστο στη περίτεχνη δομή του.

Αλλιώς είμαστε όλοι ένα καρβουνιασμένο δάσος π’ απ’ τα καψαλισμένα του κλωνάρια κρέμονται άχρηστες παλιοσυσκευές, πλυντήρια, τηλεοράσεις, λάστιχα, βαρέλια πετρελαίου, ιστιοσανίδες, ντουντούκες, ξέγλωσσα παπούτσια, τσάντες, άδειες κανάτες νερού και άδειες κούπες κρασιού, πυροσβεστήρες που δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, κάτι που ο παλιός παρωχημένος βιομηχανικός κόσμος ονομάζει, μεταρρύθμιση, παραγωγή, κάτι που ο πολιτισμένος άνθρωπος ονομάζει απλά θάνατο. Κύριοι, οι νόμοι της εξέλιξης είναι άλλοι από ένα ψυχρό υπολογιστικό κέρδος. Είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο αλληλεγγύης κι είναι αυτό, γιατί το πραγματικό κέρδος δεν είναι ένα κοντόφθαλμο αύριο που βολεύει εμάς και τα παιδιά μας ίσως, αλλά μια εφαρμοσμένη δι-όραση που επιτρέπει και στα παιδιά των παιδιών μας έναν ορίζοντα χωρίς αγκυλώσεις, πρόκειται για ένα ανοικτό σε όλους αύριο.

Αλλιώς μπορούμε όλοι να θαυμάζουμε τα επιτεύγματα της τεχνολογίας στο εσωτερικό των δωμάτιων-τάφων μας κι όταν βγαίνουμε έξω από αυτά να κάνουμε τα στραβά μάτια στα βρωμερά υπολείμματα που συνωστίζονται σε βουνά μόλυνσης, κι όλα όσα θεωρούμε χρήσιμα και θεωρούμε ζωτικά μόνο κατά τη περίοδο των διακοπών, δάση, ποτάμια, θάλασσες και ζώα δεν είναι παρά ένα αρχαίο ορυχείο που  μεταμορφώνεται σε μνήμα, σε τάφο, ο ανθρώπινος επικήδειος, τότε δεν είναι παρά ένας τάφος μέσα σ’ έναν άλλο τάφο που ονομάζουμε αστικό κόσμο. Ένας προδιαγεγραμμένος εγκιβωτισμός, ένα αυγό χωρίς κρόκο. Ένα νεκρό αυγό.

Από όλα τα αυγά των ενδεχομένων, διαλέξαμε το πεθαμένο?

Όταν οι Ρωμαίοι χάρασσαν επάνω σε κηροπίνακες τις αντιλήψεις τους, ήθελαν τεκμήρια και ντοκουμέντα κι όταν αργότερα καλόγεροι με φτερά χήνας κοτόπουλου ή αετού γράφιζαν γράμματα ιερά πάνω σε περγαμηνές  ενατενίζοντων θεοτήτων, ο ύμνος κι η λατρεία στο θεό, έγινε ο πειθαρχημένος διδάκτορας της μεθόδου. Και το πρόβλημα της μεθόδου έχει λεχθεί- πρόκειται για μια απόλαυση π’ απουσιάζει ο άνθρωπος. Έτσι ο σύγχρονος κόσμος είναι ένα πρόβλημα της μεθόδου. Δεν επιθυμεί το μνημειώδες κι είναι ήδη νεκρός. Ο σύγχρονος κόσμος δεν επιθυμεί το στοχασμό ή την ενατένιση, ο σύγχρονος κόσμος θέλει να διδάξει τους άλλους πώς να γίνουν παραγωγικές μονάδες, δε θέλει σοφούς ο κόσμος μας, θέλει παραγωγή. Κι αυτή η ταχύτητα, η ταχυσμένη μεταρρύθμιση, ένας φουτουρισμός σαν σουρεαλισμός χωρίς νοσταλγία, είναι ένας φασισμός των χειριστών μηχανής ενάντια στο ανθρώπινο σώμα. Είναι ένας ρομαντικός επαναστατισμός του ζήσε για το σήμερα, που όταν παγώσει, περιφρουρεί το παρόν συλλέγοντας ύλη. Αυτός νομίζω είναι κι ο ορισμός της παχυσαρκίας. Ένα επικερδές μουσείο νεκρών ανθρώπων. Ένα νεκροταφείο με τάφους των ειδών, ένα μαυσωλείο της φύσης. Αυτός ο τάφος βρίσκεται κάπου σε μια πεδιάδα της Ολλανδίας δίπλα σ’ ένα βρώμικο ποτάμι όπου και καθρεφτίζει στο βασίλεμα  το annual flower festival του Zoetemer. Είναι ο πρώτος συλλογικός τάφος. Ο τάφος της ανθρωπότητας.

Ακόμα δεν ερμηνεύεται έτσι όμως.  

VaVou

ένας φόρος τιμής στον Chen Zhen

—————————————-

Question: Aren’ t you afraid of misunderstanding?

Zhen: Recently, i had a conversation with an american art critic. The title of our conversation was called I Am Trying to Create Misunderstanding ….

—————————————————–

Στα κουτιά του ενυδρείου η διάθλαση

τσαγιέρα

βάζο

τηλεόραση

τεφροδόχος

ραδιόφωνο

τσουκάλι

η βιβλιοθήκη  καρφωμένη στο τοίχο με ογκώδη βιβλία εγκάρσια βιδωμένα στα ράφια και τα λοιπά φυλλάδια ασήμαντα καμμένα με τάξη μέσα της, το αίμα της σταυρωμένης βιβλιοθήκης κρεμασμένο απ το τσιγκέλι, μια μεταλική κατασκευή για όσους ποτέ τους δεν κατάλαβαν

για όσους ποτέ τους δεν προσήλθαν στο δείπνο δίπλα δίπλα

ένα τραπέζι σε σχήμα οχτώ χάρισμα

μπροστινά πόδια της καρέκλας πριονισμένα

το πιάτο της καρέκλας πάνω στο τραπέζι

όλες οι καρέκλες λίγο γη και λίγο τραπέζι

όπως οι περιστάσεις των αγγελμάτων ρόλων

προεδρική

δημοσιογραφική

καρέκλα καφενείου

και καρέκλα πρύτανη

καρέκλα φυλακισμένου

και καρέκλα συμβασιούχου

καρέκλα υπουργού

καρέκλα πρωθυπουργού

καρέκλα αυτόχειρα παρά

καρέκλα της ντροπής

καρέκλα ενοχής 

αλλά και καρέκλα ερωτευμένου

και καρέκλα απατημένου

και καρέκλα της σιωπής

καρέκλα ηλεκτρική

καρέκλα σπιτιού

άδειες καρέκλες όλες

για κάθε τύπο ή δυστυχία

απούσα την ύπαρξη αγαπούσα θα έλεγε

ο εκλιπών της διάπραξης άνθρωπος συμμέτοχος

κι ότι από κέρινες οικιακές μικρές κατασκευές τι απορρέει

όπως κέρινα μικρά σπιτάκια

όπως αγναντεύουν πάνω από γυάλινες επιφάνειες

ψυχή

κρίμα

φυγή

γιατί άλλοι φεύγουν για να ποιήσουν κι άλλοι φεύγουν για να κρυφτούν

αυτό ονομάζεται ειδοποιός λεπτότητα του οίκου

οίκοι ανεκτικοί

και οίκοι διάφανοι

π’ ότι μπορεί να λιώσει να καεί

φτιαγμένο από κερί

η σκεπή και η πόρτα κεριά

η σταυρωμένη από τριαντάφυλλα πόρτα φαντασίας

μοιάζει κρεβάτι αφήμενο σε κήπο και στη μέση παράθυρο

ο έγκλειστος οκτάγωνος δωμάτιος κήπος

σε κάθε γωνιά κι ένας κισσός ή επίκεντρο των όντων μαρμαρωμένο σπέρμα

ακινητοποιημένο σ’ αγκαλιασμένες σταγόνες

διατρυπημένο από ξίφη λάμες και σιδεριές

ιδωμένο απ’ όλες τις θεάσεις

το εσωτερικό του έγκλειστου κήπου

το περιβάλλον της μήτρας

κι η σκεπή ουρανός της

ένας κερένιος ουρανός π’ έτοιμος να λιώσει λιώνει

οίκος διάφανος

όχι ανεκτικός

γιατί τα πιο όμορφα κοσμήματα από γυαλί

όχι από χρυσό ούτε από ασήμι

μερικώς κατάβαση ουράνιου τμήματος

τριμμένα αστέρια ριγμένα δίπλα στη θάλασσα

ή μέσα στους βυθούς

η άμμος 

ευγενική και τρυφερή τη φωτιά και το μαγγάνι προσμένοντας

κι ύστερα

κοσμήματα από γυαλί τοποθετημένα σε κάποιο τραπέζι 

όλα τα σχήματα της ψυχής

ελατές πεπλεγμένες σωληνώσεις

σπέρματοζωάριο σταγόνες

ή μπουκλωτή σωλήνας και φυλλοκάρδια

και κρίνα σαν πολυστρωματικά πιάτα

διεπαφές των συνοχών σε καμπυλωτές επιφάνειες

 π’ όσο στον ίδιο κόμβο συναντιόνται

τόσο η διάφανος ύαλος λευκαίνει

VaVou

Μη νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα

Δεν  πιάνεται αυτό που έχω να σου πω

γιατί ο πηλός είναι μια τέχνη του

σύρεται όπως το πάθος κουβαλάει τις αναμνήσεις μέσα στην άγνοια

και τρέμει αν προσπαθήσεις να το αποκαλύψεις

 αν έπρεπε να πιλατέψεις περισσότερο την ομολογία

να έσκυβες επάνω απ’ το φιλί και να πότιζες με το σάλιο σου τη καρδιά του

θα διέφερες τότε από τις προσφορές π’ απομακρύνονται

αλλά να διαρκείς όπως ο εαυτός σου, αυτό…αυτό είναι άλλο

γιατί αν επιμένεις είναι σαν να πιστεύεις σ’ ένα καλύτερο κόσμο

είναι σα να πιστεύεις στον άνθρωπο

και ξέρεις

υπάρχουν πράγματα που αλλάζουν και πράγματα που όχι

ο έρωτας του πεπρωμένου δεν αλλάζει για παράδειγμα

αν το έχεις νιώσει ξέρεις τι σου λέω

αν όχι κρίμα

είναι σα να προσπαθώ να σου εξηγήσω τι σημαίνει να έχεις σκύλο ενώ δεν έχεις

Αλλά και πάλι τι να λέμε

αφού μπορεί όλα να σου  φαίνονται ότι όλα τελείωσαν

κι ότι τώρα ευτυχείς όσο ποτέ

ότι μπορείς να κάνεις  πολλά πράγματα

πράγματα που εκδικούνται με αφάνεια ένα παρελθόν γεμάτο λάθη

κι έτσι να τρέξεις απο δω

να τρέξεις από κει

να το παίξεις αθώωση και να πουλήσεις τρέλα

σημαίνει μια κάποια ελευθερία για σένα τώρα πια

ελευθερία που δεν είχες μέσα στη σχέση

αφού τι άλλο λες

ζήλια, ένταση, σύγκρουση, προκλήσεις, ανασφάλεια

ναι

ναι

η προσδοκία του θανάτου έχει έρθει αν αυτό περίμενες

έχει έρθει η στιγμή που δεν μπορείς να δεις ότι δεν ήταν μόνο αυτά

το πάθος δε σου μιλάει

η τρυφερότητα δεν σε αγγίζει

η αφή δε σου γνέφει

η αυταπάρνηση πια δε φαίνεται

είσαι πολύ μακρυά για να μπορείς να μυρίσεις

τη κρυφή μυρωδιά της γοητείας

για κάπου το βαλες

επ, στάσου λίγο

να σου πω κάτι?

όλοι ξέρουν να κρύβονται μη νομίζεις

όλοι αγαπούν την ελευθερία τους

να ζουν για το σήμερα που λες

να έχουν φίλους

να επικοινωνούν

να περνάνε καλά

ξέρεις

λίγο μασάζ σε κόσμο φιλικό

όπως κάνουμε στη μαμά μας

ναι, κάτι σαν αστείο

όμως

επιμένω

τα δάκρυα του

ένα ρίγος σα μελτέμι

κι αν άνοιγες το σώμα σου και το έκανες χάρτη

και άφηνες τους γλαρους να δηλώσουν τα βάθη τον ουρανών

θα μπορούσες να εντοπίσεις μέσα σ’ όλες αυτές τις θάλασσες και τις στεριές

τη κρυφή μυρωδιά μας

τον έρωτα και τη ψυχή?

VaVou

Ζώσα Τέχνη 

σσσσσ…. Και τώρα γαλήνη. Όλα δένουν σε μια ενότητα. Μια πανούργα στρατηγική γέννησε έναν καλό άνθρωπο. Η αυτοαναιρούμενη μυθοπλασία ήταν μια ψευδαίσθηση ενός συνεκτικού κόσμου που σκιαγράφησε τον αφελή θεατή, που μετέφερε τον αφελή αναγνώστη από το λογοτέχνημα στη θέαση της ζώσας τέχνης. Ο αληθινός άνθρωπος έγινε ένας ψεύτης και ένα προκλητικό παιχνίδι. Ντύθηκε απατεώνας για να συναντήσει απατεώνες, και μίλησε με ψεύδη για να συναντηθεί με τους φόβους της πραγματικότητας, την ντροπή, την ενοχή, την απίστία, το έγκλημα, μ’ ‘ολα τα θανάσιμα αμαρτήματα, επίσημα ή ανεπίσημα, αποδεκτά ως θανάσιμα ή όχι. Συνεπώς η αίσθηση της ανεξήγητης αδυνατότητας έπρεπε να αποσιωπηθεί εντέχνως.  Σαν τη κορδέλα του Nabius ή σαν τα χαρακτικά του Escher, φαινομενικά δυνατά αντικείμενα αλλά που όταν ακολουθήσεις τις γραμμές τους σύμφωνα με τις διευθετημένες στο χώρο φορά τους, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι ένα τέτοιο αντικείμενο δεν μπορεί να υπάρξει στη φύση παρά σαν ιδεατή απεικόνιση, μια οπτικοποίηση της παράστασης του αδύνατου. Γιατί αν ένας δυνατός κόσμος παρουσιάζεται από έναν λόγο που δείχνει γιατί κάποια ιστορία είναι αδύνατη, τότε αυτό σημαίνει ότι πρώτα έχουμε αποδείξει το π ω ς μια ιστορία κατέληξε αδύνατη, αφού πρωτίστως δανείστηκε στοιχεία από τη πραγματικότητα και με κατάλληλη επικόλληση των επιμέρους κομματιών δομήθηκε το ανέφικτο αποτέλεσμα. Έτσι αυτό που ονομάζουν καταραμένος ποιητής και που τόσο οι άνθρωποι φοβούνται, στην ουσία είναι ένας αδύνατος κόσμος, ένα αποτέλεσμα που δεν μπορεί να υπάρξει. Ο καταραμένος ποιητής δανείζεται τον φόβου του άλλου, τον εντάσσει στον εαυτό του για να τον επεξεργαστεί και εν συνεχεία να τον αποδώσει σε κοινή θέα ως ένα αδύνατο αποτέλεσμα, δηλαδή ως κάτι το οποίο δεν υφίσταται και άρα ο άλλος, υποχρεωμένος απέναντι στον εαυτό του, αυτομάτως να το αποδομήσει. Κι αν χρειαστεί να επι- κληθεί η εσχάτη των αποδείξεων, ο καταραμένος ποιητής εξισώνει την αδυνατότητα του φόβου ως ύπαρξης με το δικό του θάνατο. Με αυτή τη δήλωση ( μ’ όποια  μορφή συνειδησιακής διαδικασίας κι αν αυτή επιτευχθεί) ο θάνατος χάνει το τρομώδες ύφος του ανεξαρτήτως μεταφυσικών πιστεύω. Λίγοι είναι οι καταραμένοι ποιητές. Ο Rembaue σίγουρα δεν είναι καταραμένος μ όλη τη σημασία της έννοιας. Είναι απλά ένας παρορμητικός άτυχος. Ένας τραγικός άνθρωπος χωρίς επίγνωση. Αμιγώς Καταραμένος είναι ο Dagerman  ή ο Burroughs. Ο πρώτος τελεί την αυτοχειρία εν ψυχρώ κι ο δεύτερος δείχνει πως απενεχοποιείται η παραισθητική φύση με το να κατορθώσει να γεράσει ομαλά μέσα από ένα κόσμο ναρκωτικών καταχρήσεων χωρίς να κατακρημνιστεί από το βήμα της πνευματικής του δημιουργίας ποτέ. Ωστόσο, σε ένα πιο μικρό βαθμό καταραμένου ποιητή, δηλαδή σ’ ένα επίπεδο κατάρας χωρίς επίγνωση, το παράδειγμα του Rembaue είναι ένα καταραμένο παράδειγμα που όμως ως παράδειγμα δρα με τον ίδιο τρόπο όπως και πριν στον ψυχισμό των άλλων. Έτσι ανάμεσα στη ρωγμή  της σημασιολογικής και κριτικής ερμηνείας ενός κειμένου, η Ζώσα Τέχνη εισάγει τον ίδιο το δημιουργό ως πρωταγωνιστή της τραγωδίας που έπεται (ή της ευτυχίας που έπεται). Υπενθυμίζουμε ότι σημασιολογική ερμηνεία ενός κειμένου είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας μέσω της οποίας ο αναγνώστης αποδίδει συγκεκριμένο νόημα στη γραμμική εκδήλωση του κειμένου ενό κριτική ερμηνεία είναι η μεταγλωσσική, η μετα-αναγνωστική διαδικασία-δραστηριότητα που στοχεύει να περιγράψει και να εξηγήσει για ποιους μορφολογικούς λόγους ένα κείμενο παράγει μια δεδομένη αντίδραση. Η Ζώσα Τέχνη επιμερίζει και τις δυο ερμηνείες και το αποτέλεσμα είναι θεαματικά διαφορετικότερο από πριν. Είναι μια τέχνη πιο ανάγλυφη, πιο συγκινησιακή.

Ερχόμαστε τώρα στην υπόθεση του κολασμένου ανθρώπου. Πρώτα απ’ όλα, στο ιδεώδες του ορισμού, ο κολασμένος άνθρωπος, δηλαδή ένας άνθρωπος που βιώνει τη κόλαση, τόσο κυριολεκτικά, αν υοθετήσω το πιστεύω της μεταφυσικής, όσο και μεταφορικά, αν υοθετήσω το πιστεύω της αθεϊας,και στις δυο περιπτώσεις, είναι ένας άνθρωπος που ταυτολογεί σ’ένα πάθος που αποδείχτηκε καταστροφικό, που αυτοαναφέρεται σε αυτό διαρκώς και που δεν μπορεί να το ξεφορτωθεί με τίποτα. Αυτή η διαδικασία ερμηνεύεται παραδειγματικά από τους άλλους και ονομάζεται τιμωρία. Λόγου χάρη η πονηρία του Σύσσιφου όταν εξισώθηκε με ύβρι. Τότε ο Σύσσιφος υποχρεώθηκε από τον εξαπατημένο θάνατο να σπρώχνει το βράχο στη κορυφή του λόφου και στη κορυφή ο βράχος να πέφτει κάτω και πάλι από την αρχή. Ο μύθος αυτός αναπαριστά τη ζωή του καταδικασμένου στη κόλαση ανθρώπου και η γνώση αυτής της διαδικασίας από μέρους μας προβάλλεται ως η τιμωρία του Σύσσιφου. Έτσι, ο βαθμός τιμωρίας ως κολασμένου, μας αποτρέπει ή όχι από όμοιες καταστροφικές πεποιθήσεις.  Τώρα μπορούμε να συμπεράνουμε με ασφάλεια ότι η μετατιμωρία της ερμηνείας είναι η θυσία του υποκειμένου προς όφελός μας, αλλά είναι και πολύ περισσότερο, για όλους ανεξαιρέτως είναι μια γνήσια πιστοποίηση του τι ήταν αλήθεια και τι όχι, του τι και ποιος άξιζε ή όχι. Είναι η εγκυρότητα του μοιραίου, η ουσία της έβδομης σφραγίδας του Μπέρκμαν