VaVou 

Καμιά παράσταση δεν προνοεί παρά μόνο το εφεκτικό μαχαίρι, η τύχη που ρίχνεται μέσα στη δομή μιας απορροφημένης εντύπωσης, η εξωτερική ακίνητη στερημένη αισιοδοξία, το φτύσιμο κι η αισχρή μορφολογία του νέου Ποιητή έναντι στην αυτού Μεγαλειότητα. Ξέρω γιατί σας συγκινεί να διαβάζεται Ρεμπώ, Κρεβέλ, Μπωντλαιρ, Μπουκόφσκι, Κάφκα, Γκιμπέρ, ενδεχομένως και άλλους. Σας μεταμφιέζουν την ελπίδα της ακεραιότητας, το ολόκληρο αντικείμενο που απωλέσατε προκειμένου να αρπάξετε από τα μαλλιά-την επιβίωσή, σας βοηθάει να μην σκέφτεστε το προνόμιο της καθαρότητας που χάσατε ένα πρωί που ο έρωτας πλήγωνε. Αυτή η απασχόληση του ασχημάτιστου πνεύματος, είναι τα παραλλαγμένα εργατικά σας δικαιώματα, η απογυμνωμένη υπαρξιστική αλήθεια, που την ντύσατε με ψυχολογίες, με σκατολογίες, με ψυχιατρικές αηδίες, με αρνήσεις καταφάσεων και με καταφάσεις αρνήσεων,. Και εννοούσατε τα πάντα, απ’ άκρη σ’ άκρη, σ’ όλο το μήκος της ρηχής σας εμφάνισης, που δεν είχε άλλο να επιδείξει από χιλιάδες ανομολόγητες ώρες καλλωπισμού απέναντι από έναν καθρέφτη επικοινωνίας, η τρομερή σας επικοινωνιολογία. Γιατί μέχρι εκεί που φτάνει η ματιά αντανακλάται ο εαυτός σας. Το δέρμα του καθρέφτη επιστρέφει την ψευδαίσθηση του θάρρους, μια γιγαντωμένη επιθυμία με φως που σαπίζει όπως το ψωμί. Με τις ευχές του Σιοράλ λοιπόν. Εμπρός- Κοιταχτείτε μωροπίθηκοι, χοντροβούβαλα παχύδερμα . Φτύσιμο σε όλους: Στο Βαρθολομαίο βοθρολαιμέο επιβήτορα, στον Ζαχόπουλο βιαστή εργαζομένων συμβασιούχων, στον Κουκοδήμο άλτη συναλλαγών σας, στο δεκανίκι Τριανταφυλλόπουλό σας, στον Αναστασιάδη κομιστή μας, σε όλους σας που είναι ένας, μια ενιαία νοοτροπία, ένας, το μωροκαύκαλο χρονικό ηλίθιο ατομικό συνεχές, το κουφάρι της παλιάς τους Δημοκρατίας που συμπράττει το ασυμφωνικό με κέντρο το κρίμα, που τολμάει να ρίχνεται στον σεξουαλικό έρωτα σαν έφηβος , που θέλει να καταπίνει τα μπλε του χαπάκια και να τρέχει στα κρυφά να ρίξει ένα, το τελευταίο του ψωριασμένο «φελλό», σε μια πουτάνα διοικητική νοσοκόμα, σε μια Τσέκου διεφθαρμένη από φόβο υπάλληλο, σε μια τραπεζική θυρίδα, σε μια φτωχή Εκάλη κατακλυσμένη από μικροκατασκευές “off-sore” εταιρειών , που το δίνει «δεξιά κι αριστερά» με τους μπουρούχες – με τα αφεντικά- για να ανέλθει της πυραμίδος η πατρίδα των ολίγων αναίσθητα να εκπληρώνουν το καλό και το κακό παθητικά όπως ή ύλη, να επιπλεύσει στα δηλητηριασμένα ύδατα του εκτοπισμένου εργασιακού μας ωκεανού, ωκεανού βρωμιάς, αγκιστρωμένη απ’ τον σωσίβιο φελλό του κωλόγερου επιδειξιομανή λεφτά, αυτή η βρωμιάρα η νοσοκόμα, αυτή η διεφθαρμένη υπάλληλος, η μητέρα, που διδάσκει τον αφυδατωμένο έρωτα στις τρεις θυγατέρες της χωρίς να μπορεί να συνέλθει, οι χωρίς μνήμη κι οι χωρίς στοργή άνθρωποι,  με το σώμα του Διός, του Χριστού, του Αλλάχ, του Βούδα, του τίποτα ακέφαλο, με το σώμα της ψυχής ξεριζωμένο. Φτύσιμο στο σιχαμένο ουρακοτάγκο , το υποχείριο θύμα των καιρών κύριοι, που η πιο σιχαμένη του πράξη είναι η μίσθωση παράταιρων ντέντεκτιβ και μυστικών κονδυλίων για να παρακολουθούνται οι ζωές των άλλων, αυτή η μανία των καιρών για έλεγχο, αυτή η μανία για εξακρίβωση, να πιάσουμε επ’ αυτοφώρω ότι δε συμπιεί τους εγωισμούς μας, ότι δε χτενίζει ή δε κολακεύει ή δε κανακεύει τη δυσωδία της απληστίας μας, που παραμερίσαμε τις ανάγκες μας, τη καλοσύνη μας, τον ανθρωπισμό μας, την αλληλεγγύη μας. Φτύσιμο χλευασμός και πρόκληση και ένα ποίημα χωρίς ρήμα, μόνο με επίθετα και ουσιαστικά κι επιρρήματα, να καταδεικνύεται η στατικότατη ταυτολογίας σας εξ επι τούτου:

Ξεστρατισμένοι ανάκουστοι
Φοβισμένοι σαν σκουλήκια
μωρόσοφοι σαν βεβαιότητες

και λάβδανο για τις πληγές
Πικάντικοι ζηλιάρηδες κρυψίβουλοι ,
χαστουκίζοντες
αποκλίνοντες
πατροπαράδοτες γροικούσες σαβούρες
εκφυλισμένοι χορευταράδες
πλαδαρόποδοι ανάπηροι της καρδιάς
πουριτανοί αηδίας
δεκανίκια εξουσίας
ηλίθιοι βρωμιάρηδες φίλοι θρόνων
πουτάνες ανεντιμότητας
πνικτικά γουρούνια
εντιμότατες αισχρολογίες
το πνεύμα του φωτός σας

μια πρόσκαιρη χαρτούρα

μια πλάνη

εντιμότατες αισχρολογίες

το πνεύμα του φωτός σας