VaVou 

Αλλά πάνω απ’ όλα ήταν μια φράση π’ είχε χαραχτεί ανεξίτηλα στο μυαλό μου: “Όταν κλείνω την πόρτα, ξέρουν ότι δεν πρέπει να μ’ ενοχλούν”

Ερνέστο Σάμπατο, το τούνελ

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι καλό πια

αλλά στις μέρες μας

 έχουμε γίνει πολύ αυστηροί στη κριτική μας για τον άλλο 

ίσως γιατί δεν κρίνουμε τον εαυτό μας αυστηρά οι ίδιοι

δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω

άλλα πραγματικά

είμαστε τόσο σκληροί με τους άλλους

που ίσως ευνουχίζουμε κάθε καλή προσπάθεια με το καλημέρα

Για αυτό

Έχω ανοίξει το μπαλκόνι μου σήμερα

να πάρω λίγο αέρα

κι αν εξαιρέσουμε τον αναιδή που δοκιμάζει τη τύχη του

με το μισάωρο βουμ βουμ που δίνει στη μηχανή του  σπαραξυκάρδια

τότε είναι σαν να 

Βλέπω τον εαυτό μου από την εκδοχή γέρου

σαφώς θέλω να πιστεύω ότι τα γηρατειά δεν προσφέρονται για ηλίθιους

κι αναρρωτιέμαι έτσι γενναίο κι μ΄έπαρση που μ’ αντικρύζω

αν την ίδια βουτιά στη λαιμητόμο των αισθήσεων

θα την έκανα …όντας πρεσβύτερος.

Δε ξαφνιάστηκα όταν

άνοιξε ο φάκελος και πήρα την απάντηση

Θετικόν Φίλε

VaVou

(για όσους ανέραστους και άτεχνους)

μέσα σ’ ολόκληρο εκείνο το τόσο δυσνόητο για εσένα φάσμα

η απουσία στη σημασία της λέξης

εμφάνιζε από το τρόπο της ίδιας έλλειψης

τη προδοσία

δε μένω πια εδώ φωνάζει το κομματόσκυλο ο Βλασταράς

είναι κάτι σωστό πάντως

αν και

αναχρονιστικός συνδικαλισμός

οι ανυπότακτοι διάδρομοι του- κάπου δεν

δε λέω ότι η υποταγή του κυρίου Λορεντζάτου είναι καλύτερη

όταν αυτός ο κύριος που μιλά για το σολωμικό

“υποτάξου” στη γλώσσα του λαού

νομίζει ότι η τέχνη είναι μια ατελείωτη υποταγή

Υποταγή? Υποταγή

προφέρω αργά όσο πιο αργά γίνεται αυτή τη λέξη

αλήθεια

δοκιμάστε το και σεις

αφήστε τη λέξη να βγει δειλά μέσα από τις χαραμαδες των δοντιών

υ-π-ο-τ-α-γ-ή

λίγο σαν αηδία δε βγαίνει?

ή μήπως είναι η ιδέα μου?

όχι

η μόνη αίσθηση ευτυχίας που δίνει αυτή η λέξη

είναι καθαρά μια ηδονή

με κάνει να σκέφτομαι

εμένα υποταγμένο

κάτω από τη σάρκα δύο τρυφερών γυναικών

ένα αξεσουάρ

εγώ

υ-π-ο-τ-α-γ-ή

επ

μη μεγεθύνετε άλλο την εικόνα

κινδυνεύετε να βρεθείτε εκτός τέχνης 

για αυτό

θα κάνουμε μια συμφωνία

θα σταματήσουμε τις περιγραφές εδώ

και θ’ αποσυρθούμε ο καθένας

στο δικό του

σεξουαλικό

όνειρο

Andre Breton, Rene Char, Paul Elyard

Je t’enfourai dans le samble

Pour que la maree te delivre

La liberte pour l’ombre

Je te ferai secher au soleil

Des tes cheveux ou le phenix tombe dans une treppe

La liberte pour la proie

VaVou

Όταν μεταφέρθηκα από τη σκόνη της ερήμου στη νοσταλγία

ένα παλιό εμβατήριο έτρεχε μαζί με τον ιδρώτα μου στο πρόσωπο

έψαχνα ένα παλιό μισοξεχασμένο bar που χε ταμπέλα από νέον κι έγραφε αναβοσβήνωντας ρυθμικά

“Strange Home”

ναι κι ας ήταν βράδυ

ας έτρεχα μαζί με τη ψύχρα της ερήμου να κρυφτώ

μ’ ένα κογιότ συντροφιά

κι ένα κακό σκυλί

ω ουρανοί αφήστε με

λίγο ουίσκυ

και ζαλισμένος

το επουράνιο στίγμα

με αποσύρει από τον Μορφέα

είμαι ένας  κόσμος από τοιχογραφίες 

μόνος στη μέση του πουθενά

στο κάθισμα του οδηγού

έξω από ένα ερειπωμένο χωριό με βελανιδιές

ένα πακέτο τσιγάρα

ένα κουτί σπίρτα

ένα ζωντανό σπίρτο μόνο

λείπουν τα κουμπιά από το πουκάμισο και μυρίζω

σύρομαι έξω από το αυτοκίνητο

προς το χωριό

ο κόκκινος μανδύας φιλιώνει με το ποτάμι

έτσι νιώθω το αίμα

η πείνα μου εξαλείφει κάθε καρκίνο

ο θρίαμβος του μουσείου μου

κι η πολυτέλειά μου δεν μιλάει σε κανέναν πια

μόνο ένας έρωτας

μόνο αυτός

θα μπορούσε να με κάνει να πάρω

μια

ανάσα

και ξεφυσώ

VaVou 

(an overture in illumination)

 
ένας φωτεισμένος άνθρωπος

 όπως αυτός παρουσιάστηκε μπροστά στους χτύπους της καρδιάς

 ή όπως ο πληγωμένος  άνθρωπος

 όταν μετά από χρόνια

 βυθισμένος γέρος όντας

 ελέω τη βασιλεία σου έρωτα

 ερωτευμένος γέροντας στάθηκε γενναία

 ευγένεια του ανασηκωμένου του φρυδιού

 και χαμογέλασε

 μπροστά σου

 VaVou

Καμιά φορά

Όταν απλά ένας άνθρωπος

κλαίει

στην αγκαλιά σου

 Ή όταν ακόμα απλότερα

βρέχει

 Κ αταλαβαίνεις όσο ποτέ

 Γιατί το ανθρώπινο είδος

Χρειάζεται

  τη τέχνη

VaVou

μια ιδιοφυϊα που αποφασίζει να αναδυθεί

μέσα από ένα παιδί

μόνο σεμνή απέναντι στο κόσμο

 θα μπορούσε να λάμψει

VaVou

ας χαλαρώσουμε όλοι ένα λεπτό

κι ας σκεφτούμε

τι θα θέλαμε να ντυθούμε αυτές τις αποκριές

ελάτε

μη κάνετε σα παιδιά

εγώ έχω σκεφτεί κάτι

μούρη αλόγου με σκουφί

αλογοσκούφης όλο μαζί

αλλά δε βρίσκω μούρη αλόγου

έχω μόνο το σκουφί

κι ένα καπέλο τσαλατάνου

με τετράγωνα χρώματα και καμπανάκια σαν αστεία μάγισσα

του τέστειν

μια καλή πρόταση για τούτες τις αποκριές

θα ήταν

να του δώσουμε όλοι να καταλάβει

για πάμε όλοι λίγο

να χαρούμε

σαν Σάτυροι

Για πάμε

ναι ναι για πάμε

γιατί μόλις είχα όραμα

γιατί σκέφτηκα

κάπως να ενδυναμώσω τη στολή

οπότε στο κατόπιν

θα τραβήξω για ένα sex shop

και θα αγοράσω ένα στραπ ον

ξέρετε

από αυτά που φοράνε οι λεσβίες όταν ανακαλύπτουν ότι ο άντρας τελικά κάπου χρησιμεύει

κι έτσι

θα έχω μούρη αλόγου

και σκουφί

όπερ αλογοσκούφης

αλλά και στρας

υψωμένο

ορθωμένο

απειλητικό

του τέστειν

“καυλωμένος αλογοσκούφης”

Τώρα, αν μετά την πάροδο των αποκριών

σφίξει κι άλλο το ζωνάρι του Έλληνα

δε φταίω εγώ

αλλά οι διαβόητοι Ελ

που πριν από χιλιάδες χρόνια

δε φρόντισαν να μας εξασφαλίσουν μακροημέρευση και αφθαρσία

αφού όπως πληροφορούμε από τον κύριο

εθνικοσωτήρα πωλητή Λιακόπουλο

οι Ελ

τίναξαν τον πολιτισμό στον αέρα

κάνοντας χρήση πυρηνικών

όντας σε πόλεμο με τους γείτονες Άτλαντες

(ύστερα παραπονιόμαστε για έλλειψη ιστορικής γνώσης των Σκοπιανών)

VaVou

έσταζε γκρι από το σύννεφο

έμοιαζε πολύ με τους τοίχους

απλωνόταν σε μορφή βρεγμένη

κάτω στο πεζοδρόμιο κι όλο το δρόμο 

κι η ώρα ήταν μεσημέρι

την ώρα που οι υπηρεσίες κλείνουν

και τότε άνοιξε η πόρτα

και βγήκε ο υπάλληλος μ’ένα πηδηχτό βήμα απ’ το κατώφλι

αποφασισμένος να κάνει μια βόλτα

κι είχε τα χέρια στις τσέπες

και περπατούσε βιαστικά

μέχρι που απομακρύνθηκε αρκετά από το γραφείο

οπότε άρχισε να περπατάει κανονικά

λίγο πιο αργά

σε λοξή ευθεία

και δεν υπήρχε κανένας λόγος να σταματήσει

(παύση 2 και 5 δευτερολέπτων λεπτών)

Έβλεπες έναν υπάλληλο γραφείου

μια συννεφιασμένη μέρα μεσημέρι

να περιμένει στη στάση του λεωφορείου

δίπλα από μια εκκλησία

κοντά σ’ ένα πανέρι με λουλούδια

απέναντι από μια καντίνα καλαμποκιού στα κάρβουνα

δίπλα από έναν κύριο με καρό σακάκι

αριστερά από μια κυρία που ρουφούσε τη μύτη της

δεξιά από έναν τεράστιο πλακόστρωτο πεζόδρομο

ένιωθες τον άνθρωπο

που σήκωσε λίγο το κεφάλι

πριν γυρίσει σπίτι

 VaVou

το φιλί

ερωτευμένη θέαση

μεγεθύνει το μικρόκοσμο:

ευφυία στον αισθησιακό έρωτα

ως προτάσεις για ευφορία