Ένα τραγούδι για το αποψινό βράδυ- Mulatu Astatke: Yekerme Sew

VaVou

για τους φυγάδες της air-bel 70 χρόνια μετά

κάπνιζε πούρο και τα τρένα έπλεκαν μεταλλικές φυλλωσιές στις γέφυρες

προχωρούσε μ’ ένα χορευτικό τρελό

τριγυρνούσε με πιρουέτες μέσα από τσιγγάνικα κουδούνια

έσταζε στην άμμο η μεγαλειώδης φάρσα κι ο έρωτας δεν αθωονόταν ποτε

ώσπου ήρθαν τα υβρίδια που μας υπόσχονται χαριτωμένες αναίδειες

έβρεχε ο 3 και 14  ανήμερα της τυρρανίας του

κι έφερνε ξανά

εκείνο το αίσθημα με τις αινιγματικές του πτυχώσεις

O Schlick κι ο Carnap μου εξηγούν πως μια προταση έχει νόημα μόνο αν είναι επαληθεύσιμη

όμως αν εισάγω την υπαρξιστική οπτική

ξαφνικά ο κύκλος της Βιέννης ανοίγει

επιμερίζεται

η θέασή του διαμορφώνεται

και τότε

κάθε πρόταση έχει νόημα

είτε είναι επαληθεύσιμη είτε όχι

χωρώ στη φλόγα που αγγίζει εκείνο τον άντρα

μια αντίληψη που χανόταν στο διάφραγμα των ορατών της συνόρων

κι όπου κι αν κοίταζες, ορίζοντας

VaVou 

Κάποτε οι άνθρωποι έφτιαξαν προς τιμήν της λέξης  Χώρος

μια τέχνη που ονομάσανε χορό

από τότε αυτή η μαρμάρινη σπονδή

άλλαξε πολλούς τρόπους μορφής

αλλά κράτησε ακέραια την αίσθηση που έχει κανείς

έναντι της σιωπής 

όταν οι λέξεις

κουρασμένες

κοιμούνται

VaVou

στον Νικόλαο Λέκκα

η φωνή του ελεγεία

απομακρύνσεις

έφευγε

και γύρναγε όποτε ήθελε

έψαχνε το μοντέλο του ναύτη που είχε ερωτευθεί ο Τσαρούχης

και μέσα από έναν έρωτα

που έγινε σκηνή χορού

φυτρώνει τώρα

η επιτέλους έκφραση

“θέλω να είναι ότι θέλω να είμαι”

Κοιτάξτε

η ποίηση δε φαινεται πουθενά

κι όμως

όλα η ποίηση τα διαρέει

VaVou

με χρήση διαβήτη και σοκολάτας ανακατασκευάζω τη γεύση

ωραία μου

είναι πολύ λυπηρό χωρίς εσένα

αλλιώς

βλέπω τον εαυτό μου γυμνό με ασπίδα και ρόπαλο να παλεύει με το λιοντάρι

κι αλλιώς

σαν έτοιμη νύχτα ήρεμος 

που επιστρέφει πάντα στην ηχώ της

VaVou

μπορείς να αντιληφθείς αυτό το χαμόγελο

κάθομαι μόνη μέσα σ’ ένα στενάχωρο φόρεμα που μου δίνει ασφάλεια

κι ασφυκτιώ

κι ύστερα περνάς εσύ

χλωμή μέσα σε κόκκινη φωτιά κόμη

αέρας από μακρυνή εξωτικότητα

 μια θεά

είσαι μια θεά

και σκύβεις για ένα φιλί και με σαστίζεις

όταν που είχα μέσα μου φυλάξει νεράΙδα

εσύ την έκανες ξόρκι από κεντήματα

φωτογραφίες με δυο κούκλες

που ανοίγουν το μπαούλο των μεταμφιέσεων

και ντύνονται μάγισσες

και αργά ξεντύνονται

αγκαλιάζοντας η μία την άλλη

όπως που τώρα

ένας άντρας μου ψιθυρίζει

το ερωτικό σου κάλεσμα

ερμηνείες αργότερα

και σε γδύνει

VaVou

δύο σώματα

κι ανάμεσα η απόστασή τους

 ύπαρξη

από ζεστή μουσική

VaVou

τρύπες και δίπορτα

ξαφνικές αναλαμπές και εικόνες

Πόρτα ξενοδοχείου

διστακτικός χτύπος

ανδρός εβραιολόγημα το ΄όνομα του ρόδου

αν τη κοιτάξεις μέδουσα πετρώνει

εκείνη-πετρώνει

εκείνος-πετρώνει

βήμα της είναι η ευτυχία που επιστρέφει στον εαυτό της

η αοριστία της Αγάπης ακτινοβολεί

εκείνος-σηκώνεται, ήχος από μπουκάλι, αναπτήρας,τσιγάρο

κρυμένος πίσω από φωτισμένο καπνό ο βαθύς διαπεραστικός

ο χρόνος κλείνει τα μάτια του και παρασύρεται

συριγμός από φοβισμένο παραθυρόφυλλο και ήχος από πέλμα

άσκοπη περιπλάνηση και η μουσική κατεβαίνει από τον ουρανό

Λίγο αργότερα η ομορφιά είναι μια αίσθηση χωρίς εξέλιξη

απομένει μόνο η ιστορία του ματιού

κι ο έρωτας είναι ήδη μια απώλεια

άλλο ένα παράξενο swing

VaVou

Στέκομαι φριχτά μπροστά στη σύλληψη

ότι τα πάντα βρίσκουν κατάχρηση στη μοναξιά

κι η Παναγιά σαστισμένη βυθίζεται αργά μέσα στο ρούμι μου.

Δεν απολογούμαι για τα πράγματα που με ξεναγεί η ζωή

ώσπου μια μέρα

μέσα σε φυσαλίδες οξυγόνου φωνάζω τη λέξη: Ελευθερία!

VaVou

“don t you know, that for me…and for you, the world is a ghetto. Wonder when we will find Paradise…” War, from the album: The world is a ghetto

Σε μια ολόκληρη ζωή η μέρα μου είναι ανθρώπινη

και ζω μέσα σε μια ολόκληρη μέρα μια ανθρώπινη ζωή

λίγο ζαλισμένος και λίγο περίεργος

κι ολόκληρος απο χρώμα

αναρρωτιέμαι το όνομά σου χωρίς να μπορώ ν’ ακούσω τον ήχο

κι αναρρωτιέμαι την αφή του

χωρίς να πληγώνομαι