VaVou

Το ρήμα που με στοιχειώνει

ή μήπως ερώ το τροπείς

μαζί μου ναϊφ επιφάνεια

κάστρα ιπποτών

μνήμη που διαβήκαμε όπως πρέπει

με έναν παράξενο ποιητή μέσα στη μοναξιά που θέλει να υποφέρει

αν και του άρεσε πολύ ν’ αρέσει

…με στιλ, επικαλούμαι, θυμάμαι-σου θυμίζω

επινοούσαμε το σουρεαλισμό από την αρχή καπετάνιε μου

κοιτούσαμε ένα υπέροχο χέρι με μακρυά λεπτά δάχτυλα

το έξοχα βαμμένο στο κόκκινο των απολήξεων

και πόσο ντραπήκαμε τη μια στιγμή που η ματιά δεν ανέβαινε στα μάτια

γιατί έφυγε

και τώρα κοιτάζουμε χέρια

χέρια ψάχνουμε

Αικατερίνη σαν καναρίνι,

εσύ που τη θεατρική ωμότητα την υπολογίζεις σαν μουσική

Εσύ είσαι Ο έρωτας

η αληθινή ομοιοκαταληξία της δημιουργίας

και παντού φωτογραφίες του Τσε

κάποια γράμματα από τη Βολιβία προς το Φιντέλ

γράμματα σε κάδρα τοίχου

κι όλα

μέσα σε πετρόκτιστη μεσαιωνική στώα

στωά κάστρου

από αυτά τα κάστρα που λίγο η διπλή τάφρος

λίγο ο λαβύρινθος

κάθε σπίτι κάστροκάνει  κι αυτό

κατακτητή ένα  μπουντρούμι

από αυτά που οι άνθρωποι οδηγούνται βασανισμών και προδοσία.

Κάθομαι λοιπόν στη μπάρα απέναντι από μια φωτογραφία του Τσε και πίνω ρούμι.

Ο κύριος απέναντί μου είναι χαμογελαστός, ανέμελος,

πλάτη στο τοίχο

με άνεση και με ετοιμότητα

φοράει τη στρατιωτική στολή με χαλαρότητα δανδή που γνωρίζει το πεπρωμένο του

“καράβι μου” λέω,

καράβι μου κρεμασμένο στο τοίχο

…τον πειρατή που ξεχύνεις στο τέλος πετρόκτιστης ανηφορικής στροφής

με σπιτάκια που διαδέχονται το ένα το άλλο

μόλις προσπέρασε μια στιγμή απο αυτό το γαϊτανάκι

τη γνήσια ρεμπέτικη ιστορία που δανείστηκε τίτλο από αρσενική παραφορά

τη τραγωδό αγωνία του λαΪκού ανθρώπου

έτσι που κανταντάει σχεδόν κανόνας

η μουσική πρέπει να επικαλύπτει το πόνο

μιαν άλλη διήγηση

τις νέες ηδονές των κάστρων 

στήθια σταγόνες

σταγόνες δακρύων αριθμός δύο

κύλιση στη γόνιμη εγκυρότητα

που μεταγίνεται στο συναρπαστικό

θηλυκότητα θηλάζει φαντασία

 κάστρο

 ακόμη

 διαμορφωμένο

γυναίκες εικόνες