VaVou

στον Α. Δοξιάδη, τον υποκριτή, τον σιχαμένο εφησυχαστή και τους άλλους δύο ασήμαντους

Aπό τα πάθη όπως η Νύμφη στον Προφήτη, τον ήρεμο ποάναξ  τρυφερό μάρανθο της άμοιρης ω βούλομαι και έπομαι  τα έταιρα, πως έρχεται όλον όσων μυστηρίων μέθη προστάζει αστύρευτη η γλυκιά φάρσα που ποτέ δεν παραπονέθηκε στον θεατρικό της βαστάζο.

Εις τη Νίκη των τρελών το βράδυ τους ομοιάζει περίστροφα που η κραυγή τους αναδύεται ξύλινη βροχή από αφρικάνικη εκδίκηση, κι όταν το αίμα γυμνό επιτέλους θρηνεί,

εις τη Νίκη των τρελών, μέσα από τη βλασφημία ξαναγεννιέται δροσερή η προνύμφη της ευγένιας

“Μη με αποκαλείς κόκκινο διαμάντι

αλλά παγωμένο να ρθεις να με περιμαζέψεις

τρέχοντας κάτω, πολύ κάτω τρέχοντας

στη χορδή ακτίνα όπου ο ήχος αρχίζει”

Υγρή Ψυχή φτιαγμένη από δηλητήριο, με το λάβδανο των συνθηκών ανεπιρρέαστη άβυσσο, σαν αφηγούμαι τον ερχομό της πίνωντας τ’ αψέτημα των νεκρών σ’ ένα βαρετό καφέ της Ακρόπολης. Λίγο αργότερα επιστρέφω με τον ρυθμό μου ρόπαλο από φιλιά κι αναρτώ το πανώ “ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ” σε τέσσερις γλώσσες

 

Βαθιά στεφανωμένη λύπη

σαν τον άρρωστο που ρίχνεται στην έφοδο

διαπεραστικός με ομίχλη από ένα σωρό ευτυχισμένους ανυποψίαστους πουριτανούς που νομίζουν το θέατρο μιαν non-stop επιχείρηση

που θα πρέπει να μην διακόπτει την κουλτούρα της

όταν στο νεκρό μικρό αγόρι σαν σταγόνα από φύλλο πλατιάς βεντάλιας

η γωνιά της ντροπής

πλημμύρισε από κεριά π’ εξοστρακίστηκαν

 

ΚΙ αυτή η γενιά του πολυτεχνείου, έρμαιο της γενιάς του εμφυλίου κι έρμαιο της ράτσας του Αβράαμ, του πατέρα των 1000 νεκρών και των 6000 τραυματιών στην άμοιρη τη Παλαιστίνη

  που έκανε την όμορφη Αθήνα και κάθε όμορφη Αθήνα να κρύβει τον πολιτισμό στα σαλόνια της

γιατί είναι η ασχήμια αδιαμαρτύρητη στο βόλεμα μιας κουλτούρας που διατυμπανίζεται διαφημιστικά στις εφημερίδες και στα περιοδικά

ΚΙ αυτή η γενιά  που μοναχά ελάχιστα λιγάκι σώζεται από έναν Γιάννη Καϊλατζή που με το ήθος του ενοχικού μεταστάντα ενοποιεί τους χρόνους της γλώσσας στον πολιτισμό της

Κι αυτή η γενιά  που μονάχα λιγάκι σώζεται από τον Γιονάταν Σαπίρα, τον πραγματικό στρατιώτη που φέρνει σε ελληνικό γυμνό που τράνταξε συνθέμελα με είδωλο λατρείας το δάκρυ του θεού χαράσσοντας με άρνηση για συμμετοχή στο έγκλημα την στάση που κάθε όμορφη πράξη φέρει μέσα της σαν αναστάτωση, την επανάσταση και την λεπτότητα

από το μαύρο βάραθρο έρχεται την ώρα που τα αστέρια γονατίζουν σε έναν πνιγμό από θαμπόσβιστα αραχνιασμένα στολίδια

VaVou

Σαρλότ με τα κόκκινα τούβλα που με πάταγο λόγω θυμού κατά τη διάρκεια της Άνοιξης πάνω από τη χειμωνιάτικη νύχτα είσαι ο φύλακας της ταυτότητας κατά μήκος της σκάλας όπου στο γυάλινο βάζο η βιολέττα της μαρκίζας στο φεγγίτη καθαρίζει τον ουρανό καπνοδόχο με τον βαθμό καχυποψίας εκείνο που ταιριάζει σε έναν μεγάλο αριθμό εξισώσεων για το άυλο αόρατο πράγμα, ενώ ακόμα καλά καλά ακόμα και οι άγιοι δήθεν, μεταξύ τους ανταγωνίζονται σκληρά: να θυμηθείς τον ερημίτη Παύλο από τη Σκήτη που κοιμόταν στο πάτωμα μιας καλύβας από λάσπη χωρίς παράθυρα-κατά την προσφιλή συνήθεια των εβραίων-κι έλεγε 300 προσευχές ημερησίως και που υπέφερε φριχτά όταν έμαθε πως ένας άλλος άγιος άνθρωπος είχε φτάσει τις 700 και κοιμόταν και σε φέρετρο.

Οι εστέτ δεν έχουν επιλογές παρά τους ανεξάντλητους τόνους του γκρι. Από την εξαντλητική ομορφιά του πορφυρένιου κίονα έως τον βιαστικό ύπνο της ηλιοθεραπείας, μ’ ένα χαμομήλι ή με μια ασπιρίνη ανεπαρκώς σε μια χρηστή ιδιότητα ενός κυρτού φανοστάτη αναζητώ το κυνήγι του αδιαμαρτύρητου  γρίφου.Ίσως χρειαστεί να αφήσουμε την εξαιρετική ατμόσφαιρα που χρειάζεται κανείς για να παραμείνει μονιστικά θλιμμένος στην οδύνη, ίσως χρειαστεί να λάβουμε εξαιρετικά στα υπόψη μας την αρχιτεκτονική της αισθητικής, ίσως χρειαστεί μέσα στο πυρήνα μιας ευαίσθητης δραματουργίας να σταθούμε και να θαυμάσουμε το ωραίο μ’ όλες τις συνέπειες που αχνοφέγγουν πίσω από το φόντο της μορφής

Αν παρ’ όλα αυτά το χρώμα εκτροχιάστηκε από το ολοκληρωμένο κακό,να κατασκευάσεις ένα τζάκι με πρότυπο έναν τάφο, ή αν για παράδειγμα η πιο ευγενής οπτική μιας παραθαλάσσιας Ευρώπης  που σου επιτρέπει από κομψότητα στην ευφυϊα  να υπερασπιστείές έναν γοτθικό ρυθμό ανεξάρτητα από τον αν κάποτε με τις επίσημες προτροπές της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης οι διψώντες για λεηλασίες και λάφυρα επέλαυναν προς την κατακλεμμένη Αθήνα και την καθυμαγμένη Πελλοπόνησο, καίγοντας και καταστρέφοντας, σφάζοντας και βιάζοντας κάθε τι το ελληνικό, κάθε τι το ειδωλολατρικό για να μπορούν οι κύριοι των θρησκευμάτων στις μέρες μας να διδάσκουν στα παιδιά μας το μίσος κατά του κυτταρικού τους εαυτού, τη λατρεία προς κάθετί ωραίο, προς κάθετι το όμορφο της μνημειώδου ηδονής, τότε να γιατί στις μέρες μας οι άνθρωποι αγαπούν να μοιράζονται τα ευτελή γούστα.

Με τις πυργοειδείς στέγες οξύκορφα παράθυρα διπλωμένα σε ξύλινες σανίδες ατενίζουν πέτρινα μικρά στενά στρωμένα από βότσαλο της θάλασσας που στα έγκατά της ριζώνουν τοίχη από ορεινή λαξεμένη πέτρα έτσι που η Βενετία μπροστά της να μοιάζει με λιλιπούτεια αποξηραμένη πόλη που δόθηκε στο λαό για κατεργασία των ρομάντσων  του, χωρίς τον κίνδυνο του πνιγμού να ελοχεύει πάνω από κάποιο σκάλισμα μιας οροφής ή μιας τρεμάμενης γόνδολας. Έτσι περνάω στη λογοτεχνία του σιδήρου και γερνάω από καθήκον στο φυσικό φως. Διασφαλίζοντας έτσι τη φιλονικία μου προς την επίπεδη υποκρισία της θολωτής ζωγραφικής προσπαθώ μέσα από τις ενοχές και τα κακέκτυπα της ιστορίας να βρω την τροφή μου μέσα στο μάταιο και να εξορύξω μια νέου τύπου ομορφιά που δεν θα χρωστάει τίποτα στο έγκλημα που αφορά στην ηθική των Ιουδαίων, των Χριστιανών, των Μουσουλμάνων, των Ινδουιστών, των Ιαχωβάδων κι όλων αυτών που εν τέλη σφετερίστηκαν το μυστήριο του ωραίου για να πλέξουν το εγκώμιο του μυστικισμού και της τυρρανίας κατά τις δεσμέυσεις τους στην ελεύθερη βούληση.

Με τη διαπαιδαγώγηση του ηλεκτρικού στροβίλου μέσα σε έναν εξαεριστήρα ευλαβικής πίεσης και τον παράλογο διάκοσμο από λογικές προσμίξεις, σημειώνω στο ανθισμένο μονοπάτι έναν υποδοχέα για τον Ήλιο. Έτσι, κατά τη διάρκεια των εποχών της επιστήμης, επιστρέφω σε έναν απομακρυσμένο γαλαξία που θυμίζει απογυμνωμένο πανδοχείο από χειρονακτικά μοντέρνα ήθη. Δεν ενδιαφέρομαι παρά μονάχα για την διέγερση, την αρμονία και την ικανοποίηση, δεν ενδιαφέρομαι παρά μονάχα για την άμεση ταχύτητα ενός αναπάντεχου της έξαψης. Αλλά παρά τους ισχυρισμούς μου περί μιας καθαρής επιστημονικής προσέγγισης, τώρα ο χώρος τον μυστηρίων μετατίθεται εξ ολοκλήρου σε κάθε άνθρωπο που δεν έχει άλλη επιλογή από το να αφοσιώνεται στον πυρήνα της λατρείας του, όποια μορφή, όποια έκφραση κι αν αυτή λαμβάνει κάθε φορά. Το σκηνικό για τη σύγχρονη ύπαρξη λοιπόν, είναι τούτο: ο μονοθεϊσμός εσωτερικεύτηκε μέσα στον υποκειμενισμό του καθενός ούτος ώστε όλοι μαζί στο άθροισμα, να συγκροτούμε μια πολύμορφη παλέττα απο χρωματικές εκλάμψεις. Να που έτσι δόθηκε χώρος στον ιδεαλισμό ενός φανταστικού παρατηρητή να βγαίνει έξω από τον δαντελωτό χορό των υποκειμενισμών και να οσμίζεται την υγρασία ενός συναισθηματικού δωματίου.

Σε αντίθεση με αυτή τη παρόρμηση από ακατέργαστο μάρμαρο, κατέληξα να ανταμείψω το βλέμμα μου με ένα είδος φιγούρας από μητρική τρυφερότητα από μικρές έμψυχες γραμματοσειρές που ασύλληπτες  ακόμα στη φύση τους,εκφράζουν το χαρακτήρα ενός συγκεντρωμένου στόματος που ετοιμάζεται να φιλήσει το σχήμα που καμπυλώνεται στο διάβα για την στοργική ένωση μιας εξέχουσας αιχμής. Άρα λοιπόν η διαφάνειά μου είναι ένα εύγλωττο κτίριο που εξιστορεί πως το ύφος της ατμόσφαιρας που αποδόθηκε στον μονοθεϊσμό ως πιθανόν αληθές, οφείλεται στην επιρροή του σαγηνευτικού μαρμάρου και σε τίποτα άλλο. Και τώρα, έρχεσαι και μας λες με άνεση, πως η χρυσή τρομπέτα μπορεί να ηχήσει κι αυτός ο άγγελος που θρέφει την καταγωγή του απο τις ιδιοφυείς ουράνιες γαλοπούλες θα έρθει στο κλίτος να μου παρουσιαστεί ανακοινώνοντάς μου κάτι επικείμενο στα λατινικά? Όχι αγαπητέ. Από την απόσταση του εφήβου στα μάτια του μεσαιωνικού ανθρώπου σπέρνω την άβολη επιθυμία για να επαναλάβω τις περίτεχνες ακολουθίες από κομψά θεατρικά γεωμετρήματα. Αντιμετωπίζω δηλαδή έναν κλονισμό από σεβασμό άνευ όρων στην ελκυστική εκδοχή του κακού, με χριστιανικούς και μουσουλμανικούς όρους μιλώντας, την απένοχη ελευθερία, αυτήν που δεν διστάζει να αναγνωρίσει μέσα στην σεξουαλική ζωώδη της πράξη τον ανθρώπινό της τόνο. Όπως συνέβη με κάθε παιχνιδιάρικη πλευρά που καταπνίγηκε στο αίμα, όπως συμβαίνει με μια λεπτομερή απεικόνιση ενός μπολ από εραστές, τραβάω την επιφάνεια κατά τη βυθισμένη πτυχή του χαρακτήρα μου.

Μέσα σε σπίτια από αναμνηστικούς πόθους μεταφέρω ένα μήνυμα σε κάθε ταφικό αρχιτεκτόνημα: να ενώνεσαι περιστασιακά σε κάποιο συναίσθημα ενοχής κι ύστερα να ελευθερώνεσαι εκρηκτικός μέσα σε μια αγκαλιά από ερωτικά σώματα. Δεν πρέπει να ξεχνάς πως είσαι το ακριβές ανάλογο μιας παλαιολιθικής εποχής εξοπλισμένος με οικιακές συσκευές για να μην αποφεύγεις τον έρωτα που τόσο πολύ φοβούνται οι αφεντάδες. Μάθε λοιπόν να χρησιμοποιείς αυτές τις συσκευές πάνω στο γυμνό σου στήθος που χαμογελάει ατάραχα στο καθημερινό μοτίβο μιας συνηθισμένης διαύγειας. Όταν το βλέμμα μας αντικρύζει την θεά της δεξιοτεχνίας, αναλογιζόμαστε τον εαυτό μας ισάξιο με το πεπρωμένο εκείνου του έργου. Ναι, μιλάω για την ασίγαστη μαρτυρία και για την μαρτυρία όπου δημιουργήθηκε με βάση το σώμα. Όσο για τους εξειδανικευμένους προγόνους μου, υπερηφανεύομαι την πραγματικότητά τους να μεκάνουν να αισθάνομαι πάντα, εκείνο το ερωτικό ρίγος που δεν στερεύει ποτέ.

VaVou

στη Sozita

• ι) Μια μέρα στον Ένοικο

ναι ναι, στα φοβερά και τρομερά Εξάρχεια

 μ ένα φίλο αγαπημένο κι εμένα

βρέθηκα μέσα στο πλήθος

 μόνος ν’ αγαπώ

τον κύριο Boukofsky

και μονάχα ένας, μόνο Αυτός

διαπέρασε τον όχλο και είπε “γιατί όχι?”, “καλός ο Boukofsky”

Και έτσι γίναμε, πως να το πω, …θα πω φίλοι.

έτσι λοιπόν, Αυτός ομοφοβικός, εγώ ανισόρροπος

κάναμε βόλτες στην Αθήνα επιδιώκοντας αλκοόλ, γυναίκες

και πρόζα, μα

Αυτός

όλο για σένανε μιλούσε

και εγώ δεν είχα τίποτα παρά μονάχα πόδια.

δυο.

στην άκρη κάθε πάγκου μου έλεγε για τη παιδική του φίλη

και πάντα με σύστηνε σε όσους μετά από δυο ελεύθερες ρίμες

σε φωτογραφίες ταϊζες …

μα Αυτός

 όλο για σένανε μιλούσε

και γω δεν είχα τίποτα

παρά μονάχα πόδια.

δυο.

Δεν ξέρεις πως είναι

να έχεις μόνο πόδια.

δυο.

Δεν ξέρεις πως είναι το μυαλό

να είναι σε δύο πόδια μοιρασμένο.

έτσι

σου μιλώ για κάποιον

που έχει μυαλά στα πόδια.

Ναι, ναι.

δύο.

Σου μιλώ για έναν άνθρωπο που μένει πάντα μόνος

και που η μόνη του συντροφιά

είναι τα δυο του μυαλά

στα δυο του πόδια.

• ιι) Η δουλειά μοιράστηκε στη διττή έννοια της ισορροπίας

κοινές ανταγωνιστικές πηγές με απουσία συμμάχων

οι υπόλοιποι κοινοί παίκτες διαιρούσαν ένα οριακό σημείο με το σημείο ισορροπίας όλων των συνόλων

το πνεύμα της εποχής επαναδιατύπωσε την εκτεταμένη μορφή μιας ολόκληρης ημέρας

η ιδέα της χρηματικής υποστήριξης της ιδιοφυϊας τους έκανε όλους να αναρωτιούνται αν είναι ιδιοφυείς

μερικοί έχουν διακριτικά αστέρια και μερικοί άλλοι απόδοση μνήμης

κι αν λένε πως οι στρατηγικές αντιπροσωπεύουν τη σεξουαλική πράξη

άλλοι λένε

πως πρόκειται για το εκλεπτυσμένο παιγνίο μιας τοπολογικής σύγκρουσης

εμένα όμως μου αρέσει απλά

να τριγυρνάω

ιιι) Η χθεσινή λυποθυμία: μη δίνεται σημασία. Είμαι τα πάντα

ιV) Δεν ξέρεις πως είναι να έχεις δυο πόδια και να πρέπει ν’ αντέχεις

Δεν ξέρεις πως είναι να έχεις δυο πόδια και να θέλεις να φεύγεις

δεν ξέρεις πως είναι να έχεις δυο καρδιές στις φτέρνες και σε κάθε πάτημα ανάστατες οι σπλαχνικές πως πονούνε

δεν ξέρεις πως είναι με μόνο σου όπλο τη σωστή ορθογραφία της Ποίησης να μπαίνεις μέσα στις αγέλες

“αν θα μένεις πάντα μόνος, αν αυτό είναι το τίμημα για τα αδιανόητα έργα Ηώς εγώ σε κατατάσσω στο πρώτο νεύμα της αυγής, μακρυά από τον Πόθο που με την Τύχη έκυψε και συνοδός τους έρωτες της Θεάς δεν κάμνει, συνταυτισμένο με την Πειθώ σε κάμνω,δράση του Έρωτα και του Γάμου μα να που σε βλέπω διστακτικό και για τούτο, Ίμερο δαίμονα σε χρήζω ώστε τους επιλεγμένους Πόθους μ’ ανταπόκριση να υλοποιείς”, έτσι μου έλεγε η θεά μέσα στο ρούμι,

μα Αυτός, μόνο για σένανε μιλούσε

και γω δεν είχα τίποτα

παρά μονάχα πόδια.

δυο.

Αχ Αγαύη Ακταία Αμφιτρίτη και Θέτις,

σεις που με χαρακτηριστικά της θάλασσας τον οίνο μου εκφράζεται

σεις που στα βάθη των ωκεανών παίζεται με δελφίνια και τους ενάλιους θεούς με τη Γαλήνη γαληνεύεται

σεις που Νηρηίδες Νεραϊδες περιχαρείς στα πλούσια μακρυά σας μαλλιά κρύβετε μια τρυφερότητα

με την Αυξώ και την Ηγεμόνη

τον εραστή της Πασιθέας Ύπνο μαζί μου στο σκακιστικό ποίημα της ακατάπαυστης ουρλιάζουσας πρόζας καλέστε

γιατί εγώ,

ο έχωντας δυο πόδια και δυο καρδιές

φθαρτός όπως ο αμάραντος στο αποξηραμένο μέλι

συντροφιά με τον Τεκταύ και τον Αγγελίων καλώ τον Ήλιο

εκείνον που με άρμα ανέσυρε τη νήσο Ρόδο από τα υγρά βάθη

γιατί δεν πρέπει να ξεχνάς μικρέ Ορφέα τον τρόπο με τον οποίο φτιάχτηκε η λύρα σου

τον Διόνυσο

γιατί ο Απολλύων κι Αυτός

είναι αδέρφια

ο ένας σε καίει κι ο άλλος τις Βασσαρίδες σου στέλνει

αλλά ωστόσο θα μάθεις και τούτο, πως τα δοκούντα θα έπρεπε να είναι απολύτως δεκτά, όλα δεκτά στο σύνολό τους ως όντα

και να λοιπόν γιατί λέω πως

η Δημοκρατία

μέσα σ’ όλα

είναι η μόνη αληθινή ιεροσύνη

γιατί τριγύρισα μέσα σε όλα σου λέω

αλλού υφαντός κι αλλού κεντητός

μα δεν είχα παρά μονάχα πόδια.-

δυο.-

Ω ναι, για να τριγυρνώ

 μέσα στις πλατείες των αντιθέσεων και μέσα από τις συνθέσεις των παύσεων

τόσο που βάσταζα τους αδριάντες από φιλοφρονήσεις φτερωτών Νικών

με το τέλειο πουκάμισο ολοζώντανο φουσκωτό

σκεπασμένο από ώριμα φρούτα του Ήλιου

ανήσυχος να περπατώ όλο ευθύς

προς το νου του ανόσιου θέλγητρου.

Έτσι έμαθα την Τέχνη του να τριγυρνώ

ανήσυχος περίεργος μέσα στα μονοπάτια της όμορφης Δημοκρατίας 

όπου με βέργες, πετραδάκια κι άλλα τέτοια μικροπράγματα γκρέμιζα τον έναστρο ουρανό

βαθιά στο προαιώνιο χάος να τρέμω για σένα

ξαναμμένος ολοένα

με το νιάτο στα πόδια.–

δυο.-

Έτσι που λένε πως κίνησα γη και ουρανό

έγινα μάντισσα μάγισσα μαστόρισσα και την καρδιά σου κυβερνώ

κι όλος μ’ αλυσίδες που με στέρνουν στο θανατικό

ποτέ δε γονατίζω παρά μονάχα έχω πόδια δυο να τριγυρνώ.

Μα Αυτός, όλο για σένανε μιλούσε κι εγώ δεν ήθελα να προφυλαχτώ

γιατί μονάχα έχω πόδια δύο

δε γονατίζω

παρά μονάχα τριγυρνώ.

Σε ποιον μορφονιό θα πέσουν ριγμένα σε στήθια τα ριγμένα μου μάτια π’ έκδηλα μαυλίζω και σκοπώ

Σε ποια μορφονιά θα πέσουν ριγμένα τα στήθια που μ’ αντίκρυ τη σκέψη στο κυρά-μάνα σε σχήμα σπηλιάς τους θεούς σου γεννώ

παρά Παμφίλη να μ’ ονομάσεις κι ας είμαι άγριο αρσενικό

να ρθεις εδώ σε παρακάλι αγονάτιστο για να σου μάθω

ό,τι που έμαθα από τον Άνθρωπο

σαν υφαντό ή κεντητό

την Τέχνη του δρόμου

όπου μονάχα με τα δυο μου πόδια

τριγυρνώ

V) Κι ύστερα λένε κι αυτό ακούω, αυτό θα πω

πως με την Ποίηση που είναι αγνό κι αληθινό

κανείς ξεδιψάει κι ησυχάζει το καρδιακό

μα γω τη Γαλήνη νηρηίδα σαν κοιτώ ξέρω πως αυτό είναι ένα ψέμα φρικτό

δεν υπάρχει καριόλη γαμημένε πούστη σιχαμένε

συ που παριστάνεις τον σωστό

παρά μονάχα η Τέχνη του δρόμου

με πόδια δυο για να τριγυρνώ?

ή μήπως τ’ ανέραστο αστέρι π’ από πόλη σε πόλη οι άξεστοι απο καιρού εις καιρό

καταδεικνύουν στην ανήσυχη πρόζα τον σιχαμένο σας χριστιανικό εφησυχασμό

όχι όσο υπάρχει έρωτας αγαπητέ καριόλη γαμημένε πούστη και αγελαία ληκώ

δεν υπάρχει Ποίηση , Ποίηση που να μη λησμονώ

παρά μονάχα με δυο πόδια να τριγυρνώ και σιωπηλά λικνιστά το καταθέτω εδώ—-(Ο ΧΩΡΟΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΡΤΕΡΩ, ΟΤΑΝ ΚΑΤΑ Tarski, το χιόνι είναι άσπρο μόνο εάν και εφόσον, το χιόνι είναι άσπρο) αυτή τη ποίηση μνημονεύω και προσδοκώ

που βρίσκεται μέσα σε όλα

σαν την όμορφη Δημοκρατία

που λατρεύω

που αγαπώ

 

VI) Πριν το δαίμονα του Laplace τονίσω για να αναφερθώ

τι μεγάλη σημασία που έχει η αισθητική περιπέτεια του τριγυρνώ

περί των νέων θέσεων εργασίας

τύποις ελεύθερων γραφιάδων σαν τα τόσα στιλ ομορφιάς όσα και τα οράματα ευτυχίας

ξεκίνησα Tarski, Πολωνός, λογικός

για τον ορισμό της αλήθειας τριγυρνώντας

μην έχοντας παρά μονάχα πόδια δυο

να καταλήγω κάτω από τα ονειρεμένα υπόστεγα μιας Κουμουνδούρου με καιρό βροχερό

αναρρωτημένος τι στην ευχή την ήθελα την ανοικτή ομπρέλα

με τόσο κακό καιρό

για τούτο και οδηγήθηκα σ’ ένα Semantic Conception o Truth and Foundations of Semantics δημοσιευμέο εν Feigl

ήττοι εν Alfred Tarski

Logique

Semantique

Metamathematique

Paris 1972 και λίγο πιο πέρα και κάτω

όπως είσαι ο χάρτης, αριστερά

live at Pompei, Pink Floyd, London

σε αρχαίο ελληνικό θέατρο τη δροσερή αύρα της ψυχεδέλειας

ύμνος πραγματικός για την ελευθερία που μόνο όμορφη Δημοκρατία μπορούσε να ‘ναι

μα λίγο πιο πέρα και κάτω

όπως είσαι ο χάρτης αριστερά,

μόνο χούντα

κι η Κυπρίδα που σιμώνει στο χαμό.

Να πως σου λέω

έχω…

έχω δυο πόδια για να τριγυρνώ

γιατί δε θέλγω στ’ ανελεύθερο, φοβούμενο σακατικό.

VaVou

Νέος φανερός μεθυσμένος δαίμον

βιαστικός σαν κουφέτο από τριφύλλι

με βήματα έξαλλα

κοριτσιών που κλείνουν γόνατα 

ουρλιάζω στα ογκωμένα βυζιά και στα καπούλια

ένα φεγγάρι και μια βραδυνή κούραση

VaVou

Απ’ όλες τις παγωμένες χαρές σας οδηγώ στο κρεβάτι

το πέρασμα του καιρού θα σας κάνει εντύπωση

 πέτρα θα καμπυλώνεται πάνω από το γυμνό

και ο καπνός θα  σας λαξεύει σε ζυγισμένες προσμίξεις

καθώς με τέτοια στήθια γυρισμένα προς τα μπρος

ο λόγος του εραστή θα σας διηγείται

κείνη την ιστορία της μεγάλης πείνας

που ο πατέρας έφτυνε μέσα στο στόμα του παιδιού

για να το ξεδιψάσει

σάλιο

VaVou

στην Εύα Δεληβοριά

σε ένα group από εραστές της τέχνης

η ησυχία ήρθε και γδύθηκε

κατά μία σιωπή ακόμα

VaVou

 

Ατραξιόν, παλάτια, ρόδες, μόδες, πόρπες κότες

λέξεις

αναπτήρας

φωτιά

ψυχρή φωτιά

τρελή φωτιά

φωτιά

αναπτήρας

φωτιά

καρβουνιασμένο με

ζουρλομανδύας

φωτιά

τι ωραία πόδια

τι πόδια

σάλι

σάλια

δαχτύλια

πρόσφυγας

δαχτυλίδια

ημερολόγιο

σύνθεση: κι αν έπεσαν τα δαχτυλίδια απομένουν τα δακτύλια

περισυλλογή

στοχασμός

ασησδφσδφγληφφ

δφδφδλφδγμ φξδδ λφδφ δσξσξδ

σασαβσβσβσ δφδσα

ξδσσγφδ!

Ξ, ω Ξ!

ουτ παρα τοτο δοδο

πιπι θαθα μεμε μεμε

ταρατατα παράτατά

ηγξδλζκ χοχο χο και χο-χο-χο

και τέλος

Ατραξιόν, παλάτια, ρόδες, μόδες, πόρπες

κι ύστερα ήρθανε οι ακάματες κότες κι έγινα πρόσφυγας και άστα να πάνε

VaVou

Αν αποκρίνεσαι σε ένα κόσμο που η φύση του είναι ένα νεφέλωμα από πρόσωπα που μιμούνται, που αδιαφορούν και που μόνο για το τομάρι τους νοιάζονται

αν αποκρίνεσαι σε ένα κόσμο που ξέμαθε να παίρνει μεγαλείο από ένα απλό σοβάντισμα μιας οικοδομής, αν αποκρίνεσαι σε ένα κόσμο που το επάγγελμα του σκουπιδιάρη είναι ένα ευτελές επάγγελμα

αν αποκρίνεσαι σε ένα κόσμο που δεν νιώθει αρχηγός όντας ο τελευταίος τροχός της αμάξης μα νιώθει σκλάβος όντας μεγαλεπίβουλος στ’ αρχηγικά του κιλίμια

αν αποκρίνεσαι σε έναν κόσμο που όλο γκρινιάζει αντί να προσπαθεί

τότε με μία μονάχα κλωστή αλήθειας

μπορείς να τον συντρίψεις

Κοίτα το κάρβουνο που στα χέρια σου κρατάς

η φωτιά σου δεν είναι απλά ένα σπαταλημένο κόσμημα

ούτε ένα χαμόγελο που ποτέ δεν έριξε κλεφτή ματιά στην παλάμη που έκαψε

αυτή η φωτιά δεν είναι απλά μια αναδιάρθρωση της γλώσσας

αυτή η φωτιά

αυτή η φωτιά

αυτή η φωτιά  είναι…είναι

ΨΥΧΡΗ ΦΩΤΙΑ ΤΡΕΛΗ ΦΩΤΙΑ

ΦΩΤΙΑ ΜΕ ΒΟΥΗΤΟ ΜΑΡΣΑΡΙΣΜΑ ΓΟΥΡΓΟΥΡΙΣΜΑ

ΑΠΟ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΑΝΘΟ

ΠΑΛΙΟΚΑΡΙΟΛΗ

(και να που γλάροι παρακολουθούν τον μηχανισμό των κυμάτων σ’ ένα ξαφνικό περιβόλι από κλεψιγαμίες)

VaVou

Καμιά χρησιμότητα δεν βλέπω σ’ ένα πορνείο αν δε σε οδηγεί στη βιβλιοθήκη

κανένα πορνείο δεν είναι σπουδαίο αν η κυρίες του δεν σε αποδεσμεύουν απο τα δεινά

αν πρώτα απ’ όλα δε σου μαθαίνουν πως

η ιερή τους δουλία

είναι μια διαπαιδαγώγηση προς μια πληγή που ανοίγει και κλείνει μέσα του

τουλάχιστον έναν αιώνα ελευθερίας

ω συ ψυχρή φωτιά τρελή φωτιά

φωτιά με το ζουρλομανδύα

κανένα πορνείο σου χρήσιμο δεν είναι  αν καταρχήν 

δημόσιο δεν είναι

VaVou

Ψυχρή φωτιά τρελή φωτιά

φωτιά με το ζουρλομανδύα

εσύ που κάθεσαι παλτό σε καναπέ για να φοράς το κόκκινο

ακούω την αρχαιολογική σου διάλεξη για τις βλακείες των ρητόρων

τα στήθια σου έχουν φουσκώσει από το χειροκρότημα των χεριών

και τα νύχια σου είναι βαμμένα μαύρα

πέφτουν χίλιες μικρές φωτιές στην πλαϊνή κάμαρα κι έχω ξεπεράσει το αβυθομέτρητο έλεος του φωνογράφου

έτσι με κίνητρο την τόση ζέστη, σαν υγιής άνθρωπος  σε κοιτώ και ξυπνώ με δάκρυα

στα βυζιά της ωραίας άγνωστης