VaVou

πρόκειται για ένα αντρικό άρωμα υπό μορφή σπρέυ

STR8

το κρατάς και βλέπεις γραμένο λίγο πιο κάτω: “Power Pro”, έτσι, για τροφαντή κατανάλωση.

Κατόπιν, με κέφι για παιχνίδι

αφού πρώτα κρατήσεις έναν αναπτήρα που ανάβεις με φροντίδα

ύστερα με το σπρέυ

από πίσω…

ψεκάζεις για λίγο

τη γυναίκα με την οποία θέλεις να παίξεις

ακούγεται ένα ουρλιαχτό ευτυχίας από το κορίτσι μέσα της

κι ο αέρας μυρίζει ούτος ή άλλος κάτι όμορφο

είναι ένα ζήτημα αν το καλοσκεφτείς

VaVou

Θα σε ψεκάσω με φωτιά που μυρίζει άντρα

VaVou

μία έγκυος σε μια αυλή ρίχνει νερό με το λάστιχο

μοιάζει σαν να βρέχει

και λίγο πιο πέρα

μια ομπρέλα ανάμεσα σε φλαμουριές, κισσούς, λεμονιές

αναστατωμένη ανάμεσα σε άνθη που ποντάρουν στο μαθηματικό τους σχήμα

και στο μεθυστικό τους χρώμα

δεν μπορείς να αποκλείσεις καμία λύση

δεν μπορείς να απορρίψεις καμία ηδονή

κι έχεις μόνο μία συνθήκη

τα όρια προς την Αρμονία.

(δε σου μιλώ για Τάξη δειλέ)

VaVou

βγήκα

πήρα το αυτοκίνητο

ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω σε σύντομο χρονικό διάστημα

εν πάσι περιπτώσι πήρα το αυτοκίνητο

στενοί δρόμοι

προτιμότερο ένα άλογο

εν πάσι περιπτώσι πήρα το αυτοκίνητο

ενσωματωμένος ίππος

πολλοί ίπποι

και ξαφνικά

σταματημένος φρεναρισμένος κοψοχολιασμένος

κι ένα μικρό παιδί που μόλις τη γλύτωσε φτηνά από τις ρόδες μου

το κατάλαβε κι αυτό

κι εγώ

η μαμά του

κι οι περαστικοί

κι οι συνδαιτημόνες των ταβερνών

τα κτίρια 

οι εγωιστές πολιτισμοί με σήμα την πυραμίδα

όλα τα ερείπια μάρτυρες.

Κοίνο το μικρό παιδί φτηνά την γλύτωσε.

Για τον αυθορμητισμό μου δεν ξέρω.

VaVou

μετά από μια βροχερή άνοιξη από θεούς που ξύπνησαν, τα ηλιοτρόπια ξεπερνούν σε μπόι κάποιον σαλτιμπάγκο σαν και του λόγου μου

τώρα οι διαμαρτυρίες του δυσαρμονικού

 γυμνά εκτρώματα από στείρα φαντασία

και πιο πέρα τούτη η αρμονική μετάθεση από είναι

χρόνια τόσα  και τόσους αιώνες μετά

πως παραμένει μια ουσιώδης διαφορά

τι σημαίνει να απλώνεις το ταψί από κακομοιριά ζητώντας μόνο το κέρμα

και τι σημαίνει να καταφθάνεις σε έναν ερειπωμένο ναό και να προσφέρεις στους θεούς σου

άνθη και είδωλα σε μια φράση από χαμόγελα κορμιού

Εγώ προσωπικά,

που και που,

άφησα κανά ποιηματάκι που έγραψα με τα χέρια μου

στα σκαλοπάτια του Πύθιου

ή στο κατώφλι της Λινδίας

έναν ψίθυρο στον άνεμο.

Ναι, δεν είναι?

τι είναι ο άνεμος?

δεν είναι η βροχή του καλοκαιριού?

VaVou

μήπως δεν είναι περιττό ένα απλουστευτικό ολόκληρο σύστημα των αναμνήσεων?

δεν πρόκειται για μια αυθάδεια που απλά προκαλεί

κι ούτε φαίνεται σαν μια οξεία  μελαγχολία της παιδικής αντίληψης

μέσα σ’ ένα ιστορικό γεγονός οι μόδες είναι έπιπλα

κι η χρήση δεν προσδιορίζει απλά την ανοησία

αλλά την ικανότητα μας να συνταυτίζουμε σε μια απολαυστική γεγονότητα

τον ίδιο τον έρωτα

(αυτός ο καμβάς είναι προς το παρόν μια προσευχή για παθητική αντίσταση)

VaVou

ένα εξαιρετικό σπορ από πλαίσια για κυρίες

τις πλησιάζεις χωρίς να χρειαστεί να δηλώσεις κάτι ακραία συναρπαστικό

απλά αφήνεις το σώμα να τις αγγίξει όλες

από πραγματικό καθήκον

(ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια τιτιβίζουν,η θάλασσα τεμπελιάζει. Ήχοι από νοσταλγικό παζάρι)

Ξέρετε, η μυθολογία της Αφροδίτης

δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα

sure thing από St. Germain

ν(..)τόϊον!?!

Ὑπόσχεση

(γραμμένη στὴν ἀπομόνωση στὸ Μπογιάτι,
τὸν Φλεβάρη τοῦ 1972. «Γράφτηκε
-σημειώνει ὁ ποιητὴς Ἀλέκος Παναγούλης-
ὄχι γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὰ δάκρυα
ποὺ ὁ πόνος καὶ ἡ ὀργὴ ἀνέβαζαν στὰ μάτια,
μὰ γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσει μιὰ ἀπόφαση.
Ἁπλοϊκὰ γραμμένο ἴσως, μὰ εἶναι ἕνας ὅρκος»
Τὰ ποιήματα – ἐκδόσεις Παπαζήση).

Τὰ δάκρυα ποὺ στὰ μάτια μας
θὰ δεῖτε ν᾿ ἀναβρύζουν
ποτὲ μὴν τὰ πιστέψετε
ἀπελπισιᾶς σημάδια.

Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ
γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση».

Γεώργιος Καλέργης

Σήμερα καριόλη θα σου εξηγήσω τι σημαίνει Έλληνας

σήμερα καριόλη θα σου πω πως εγώ έχω γνωρίσει ότι υπάρχουν φορές που έχει ο άνθρωπος δίκιο κι όχι ο θεός

κι αυτό εξηγεί γιατί υπάρχουν θεοί ή δεν υπάρχει κανένας

κι αυτό εξηγεί τι σημαίνει δικαίωση και τι συγχώρεση

εσύ τώρα κάφρε θα το πάρεις μεμπτά

θα το πάρεις σαν ελιγμό

όχι βλαξ

τώρα σου μιλώ στο επίπεδο της ρίζας

τώρα σου μιλώ σα ζώο

θα μου δείξεις ένα πρώτο ερέθισμα και θα σταθώ δίπλα σου σαν αντίδοτο

σε κοιτώ σαν δηλητήριο

κι ‘εχω γίνει κάτι χειρότερο από θάνατος

μου μιλάς για αγιοσύνη και δεν σου μιλώ για τίποτα

μου μιλάς για αγνότητα και σου δείχνω τον τρόπο που αντιδρά το παιδί

με ρωτάς τις λέξεις και γνωρίζω από τόλμη

με ρωτάς για τόλμη κι έχω διαπράξει τον κύκλο

ναι

δεν είμαι χριστιανός

κι είμαι αυτό που δεν είμαι και δεν είμαι αυτό που είμαι

είμαι αυτό που είμαι.

Έλα, μίλησε μου τώρα για τον εαυτό σου και τα οράματά του

να μου πεις τον λόγο

μίλα μου τον λόγο

έλα κήρυξέ με

κοίτα με στα μάτια και πες μου για τον Ιησού

για τον Αλλάχ

για τον Βούδα

έλα

μίλησε μου, πες μου, μίλησε μου τι σημαίνει να σπιλώνεις τη λέξη  Διας στο διατραπέζικό σου σύστημα

έλα πες μου κι άλλα

μίλησε μου για την Ελλάδα

πες μου να διώξουμε τους λαθρομετανάστες

πώρωσέ με για να τους διώξουμε

αλλά γιατί δεν με πωρώνεις να κάνουμε καλά τη δουλεία να μην τους δεχτούμε? α οι συνοριοφύλακες λες. οκ.

σου ειπα δεν είμαι χριστιανός, δέχομαι την κατάσταση χωρίς ενοχές.

συνεπώς έχω το εξής, δέχομαι πως δεν κάνεις καλά τη δουλειά

αλλά να δεχτώ τα αποτελέσματα της αναποτελεσματικότητάς σου?

Για την Ελλάδα μου λές

ε λοιπόν, θα σου το πω διαφορετικά καριόλη

αν πέθανε η αισθητική

πέθανε κι η Ελλάδα

αν πέθανε η Ελλάδα

πέθανε η ελευθερία

…τώρα σε κάποιο αστυνομικό τμήμα τους χαστουκίζεις ή τους τρομάζεις

κι αν το μάθω ζητάς συγχώρεση

και με το συμπάθειο αλλά δεν θα τα τσιμπήσεις εσύ

αλλά αυτή που ερωτεύθηκες

Είστε έτοιμος για ένα ιερό όργιο αγαπητέ ή θα εκπέσετε στο ανόητο επίπεδο μιας παρτούζας?

όχι λες γιατί από πάνω μου έχω μια ιερωσύνη που δεν ερωτεύεται ποτέ.

Ορίστε αγαπητέ. μπρός για το φαγοπότι λοιπόν. Όρμα μεγάλε

Ελληνίδες Έλληνες. Επειδή αυτό το καιρό καθότι ο υποφαινόμενος διάγει στρατιωτικό βίο ως προς τα καθήκοντά του στη μαμά πατρίδα, δε μου επιτρέπετε να εκφράσω πολιτική προτίμηση-πρόταση. Ωστόσο επειδή δεν αρνούμαι την ικανοτητα του σοφού από μέσα μου, θα το θέσω τεχνηέντως αόριστα.  Όλο το πράγμα ξεκινάει με ένα παραμύθι χωρίς αφέντη που βρήκα μέσα στο μαγαζί του μπαρμπέρη που με ξυρίζει στη μεσαιωνική πόλη της ρόδου,μια εφημερίδα παιδιών και που με τόση ευγένεια μου την δάνεισε. Επιθυμώ να το παραθέσω τούτο το παραμύθι  για λόγους που θα εξηγήσω αργότερα. Ωστόσο το παραμύθι έχει ως εξής:  Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που θα ΄δινε βραβείο στο ζωγράφο εκείνο που θα έφτιαχνε τον καλύτερο πίνακα της ειρήνης. Πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν. Ο βασιλιάς είδε όλους τους πίνακες, όμως, μόνο δύο ήταν εκείνοι που πραγματικά του άρεσαν και θα έπρεπε να διαλέξει μεταξύ αυτών.

Ο ένας πίνακας είχε μια ήρεμη λίμνη. Η λίμνη ήταν ένας τέλειος καθρέφτης και τα βουνά γαλήνια ορθώνονταν σαν πύργοι τριγύρω της. Κι απο πάνω ο γαλάζιος ουρανός με λευκά χνουδωτά σύννεφα. Όλοι όσοι έβλεπαν τον πίνακα σκέφτονταν ότι αυτός είναι ο ιδανικός πίνακας της ειρήνης.

Ο άλλος πίνακας είχε και αυτός βουνά. Όμως, αυτά ήταν κακοτράχαλα και γυμνά. Ο ουρανός ψηλά ήταν άγριος, έβρεχε κι έριχνε αστραπές. Στην πλαγιά του βουνού έπεφτε με ορμή ένας αφρισμένος καταρράκτης. Το τοπίο δεν φαινόταν καθόλου ειρηνικό. Όταν όμως ο βασιλιάς κοίταξε προσεκτικά, είδε έναν μικρό θάμνο σε μια σχισμή του βράχου. Στον θάμνο ένα πουλί είχε κάνει τη φωλιά του. Εκεί στη μέση των άγριων ορμητικών νερών, καθόταν το πουλί μέσα στη φωλιά.

Ο βασιλιάς διάλεξε τον δεύτερο πίνακα Και ξέρετε γιατί? “Επειδή”, εξήγησε ο βασιλιάς, “ειρήνη δε σημαίνει να είσαι σε ένα μέρος, όπου δεν υπάρχει καθόλου θόρυβος, προβλήματα ή σκληρή δουλειά. Ειρήνη σημαίνει να είσαι περιτριγυρισμένος με όλα αυτά και εντούτοις να είσαι ήρεμος μέσα σου. Αυτο είναι το αληθινό νόημα της ειρήνης

Το εξαιρετικό αυτό γραπτό τελείωνει με αυτή τη φράση. “Αυτό είναι το αληθινό νόημα της ειρήνης”. Και δεν εχω να προσθέσω παρά μια αλλαγή σ ένα επάγγελμα. Σκεφτείτε ο βασιλιάς να ήταν δήμος. Όμως κάτι τέτοιο θα ήταν αστείο στη νομοθεσία του παραμυθιού αλλά εκπληκτικής αρμονίας για τα πλαίσια του ρεαλισμού. Για αυτό και το κείμενο αυτό θα μπορούσε να έχει τον τίτλο: το τελευταίο παραμύθι. Για έναν άνθρωπο σαν και του λόγου μου που ουδε έναν σεβασμό τρέφει για τα παραμύθια, αυτό θα ήταν το μοναδικό παραμύθι που θα του άρεσε. Τι να τα κάνω τα παραμύθια όταν έχω τους μύθους όμως. Τα παραμύθια μου θυμίζουν λίγο τον κούφιο ρομαντισμό της παραψυχολογίας που μέσα στην αμάθειά της δεν είναι ότι ξέχασε τον τρόπο με τον οποίο φτιάχνονται οι πολιτείες, αλλά ότι άφησε τις πολιτείες να ξεχάσουν ποια είναι η διαφορά της άμεσης από της αμιγώς κοινοβουλευτικής βούλησης.

σας χαιρετώ με όποιον τρόπο επιθυμείτε

VaVou