VaVou

 σαν έτοιμος από καιρό

σαν θαρραλέος

να σου πω για την επίσκεψή μου στους νεκρούς

και πως οι θεοί μου με δίδαξαν με τον πιο φυσικό τρόπο

να επιλέγω πάντα τη ζωή σ’ όποια διλλήματα αν

 ποτέ μπαίνω

τόση ομορφιά

VaVou

ακριβώς

ποίημα όπως ο εσχατόγηρος

αυτό είσαι

ακριβώς

VaVou

σε εκείνο το ιδανικό σημείο που συναντιόμαστε

εκεί όπου με τις αφές λιγοστεύουν οι αυταπάτες

εκεί όπου ακόμα ένα φιλί για να ξεδιψάσω

εκεί όπου ακόμα κι ένα σύρσιμο στην αναπνοή είναι μια επιθυμία από την γυναίκα που τελικά αρπάχτηκε

κυριεύτηκε

ικανοποιήθηκε

εκεί όπου ήμουν χαμένος στα πόδια σου από εκπληκτική δαντέλα

από δέρμα σαν δίχτυ

εγώ που πιάστηκα

που ανασύρομαι

που σου χαμογελώ και που μου ανταποκρίνεσαι

με τους πιο ρηματικούς τρόπους

VaVou

εκείνο το σκοτάδι μ’έσκιζε, καθόμουν κάτω από την ελιά που είχε πνιγεί στο κλάμα

άκουγα ακόμα κι αυτό το πένθιμο σούσουρο της λεύκας

και κοίταζα τη θάλασσα και μόνο εκεί έβρησκα καταφύγιο.

Και κοιμούμουν πως φώναζα κοιμόμουν

κι ονειρευόμουν πως φώναζα ω που φώναζα και ριχνόμουν

έμβρυο που απλώνει για πρώτη φορά το χέρι να χαϊδέψει τη μάνα

ναι σου λέω

ανασύρθηκα μέσα από τους βυθούς κι ήταν το ίδιο χρυσό άρμα που κάποτε ανέσυρε και τη νήσο Ρόδο

που τα σύνορά της ήτανε πάντοτε η δικαιοσύνη

και πυρήνας της Ο Απόλλωνας κι η Άρτεμη

το εξωφρενικό ανάπτυγμα των Δελφών

όχι α-δέλφια

αλλά Δελφωμένοι

Αρμονικοί

VaVou

κοιτάζω τα κορίτσια που χάνονται με εκείνο το χαμόγελο της ηδονής

λες, “άραγε θα την συναντήσω ξανά, εκείνη ή εκείνη ή εκείνη ή εκείνη?”

και ποιος είναι η υλοποιήσιμη ευχή του ήλιου?

στη μορφή ποιου θεού να σου προσφερθώ?

ξέρεις ποιος θρήνος με σκίζει?

και τι ξέρεις εσύ από θρήνους?

και πως νομίζεις ότι μπορεί να σταθεί το μεταμοντέρνο χωρίς να γνωρίζει από πόνο την ώρα που ορμά προς τα μπροστά?

ή νομίζεις πως οι ορμές είναι μονάχα πατρικά ιδιώματα?

VaVou

έι εσύ ηθικέ φύλακα,

συ που ορίζεις την ανεξάντλητη ηλικία ως γραφικότητα

έι εσύ βεβηλωτή των θεών μου και άξεστε και πανούργε εξουσιαστή της συμφοράς

δεν ντρέπεσαι που όταν με κοιτάς στα μάτια βασκανίζεσαι?

VaVou

Καλόγενε Ευγένιε,

θα σου πω κάτι που δεν θα μπορέσεις να νιώσεις στο πετσί σου ποτέ:

η ελληνικότητά μου συνίσταται

στο ότι

ακόμα κι όταν χάνω

μπορώ να χαμογελώ…

VaVou

Καλόγενε Ευγένιε

με τις λέξεις σου δεν συμφωνώ παρότι

πάντα χαμογελώ στο ονομά σου

γιατί με τη θλίψη εγώ ποτέ δεν αργώ

αλλά πάντα πεθαίνω και φυλακίζομαι σε τάφους που δεν γιορτάζουν

ούτε καν ευχαριστιούνται με τις απλές λέξεις που αληθινά χορεύουν

..δε συμφωνώ με τη θεωρία του ανεδαφισμού

ούτε με τις προτάσεις από τέλος

για μένα οι πραγματικές ελευθερίες σ’ όλο το ιερό μήκος αυτής της διαδικασίας

είναι και θα είναι

εκείνη η παράδοδη διττογραφία μέσα στις ρωγμές της ομορφιάς

εκείνη η ανεξήτητη ατελείωτη χαρά

θες να πω πραγματικά η φανταστά κι εξωτικού ή μακρυνού ανέμελου ονειράτου ερωτευμένου ανθρώπου?

Ω! του ερωτευμένου ανθρώπου!

VaVou

ε, ε,ε εσύ ρασοφόρε

ποια πατρίδα κάτω από τα ράσα σου κρύβεις?

ε,ε, ε εσύ του κομποσχοινιού απόσταγμα

θέλω να αναπνεύσω ξανά τη γύμνια

με καταλαβαίνεις?

το παράπονό μου το παίρνεις?

το ουρλιαχτό μου τ’ ακούς?

ακούς? ακούς ρε?

ρε, ρε συ ρασοφόρε τ’ ακούς ρε?

είμαι παιδί ρε!

είμαι ερωτευμένος ρε!

τη νύχτα ακούω τις μουσικές μέσα στους ελαιώνες

ακούω τις προτάσεις των κατσικιών

ακουώ τι αληθινές προσευχές

ακούω την άβυσσο πριν αποκτήσει βάθος

ακούς?

μ’ ακούς ρε?

VaVou

Κύριε Ευγένιε Αρανίτση

εσύ π’ απ’ την τελευταία σελίδα της ελευθεροτυπίας

συγχωνεύτηκες στα καταφύγια θηραμάτων

πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξέρεις

πως οι ηλίθιοι πίνουν την ηρωίνη νοθευμένη

οι ημίθεοι την πίνουν καθαρή

κι οι θεοί προτιμούν το όπιο.

Παραέξω υπάρχω κι εγώ π’ αδιαφορώ

τη λογοτεχνία που την έχω σαν δηλητήριο ισχυρό

την εξάγω σε μικρα μπουκαλάκια

λέω πως προτιμώ το όπιο

την ευθυγράμμισή με την ιστορία

κείνη που σ’ εμποδίζει ο Ιησούς ή ο Μάρξ

κείνη την οξύνοια αίσθηση για την οποία ο Χειμωνάς κραυγάζει

πως μόνο ο ποιητής κατάλαβε το παιχνίδι

για το απόσταγμα σ’ αναφέρομαι που ονομάζεις

τέχνη του λόγου

εξάλλου αυτοί οι δυο κύριοι το ίδιο κόλπο έπαιξαν

κι ας είναι προστατευόμενοι της θεάς κι οι δυο

αφού κι οι δυο απατεώνες

αφού κι οι δυο αγύρτες

παράδοξες εύνοιες της Άρτεμης

σταγόνες από το είδωλο του Liabeuf

έχεις κοιτάξει ποτέ κατάματα τον Liabeuf κύριε Αρανίτση?

πρώτα μέσα μου κοίτα

που επιστρέφω.

Το μέλλον θα ξαναφτιαχτεί από το 399 πριν τη χρονολογία μας.

Αυτό στο υπόσχομαι.

Τώρα δεν υπάρχει μέλλον.

Μόνο κενό.

Σαν τα λόγια σου.

και μετά

μετά κάνω και γω τα δικά μου

69 φιλιά στον ουρανό

στη γη

και πιο μέσα