VaVou

Αν ο ορισμός της ασχήμιας είναι μια κωμωδός φωνή, τότε ο κλασικισμός  είναι μια έννοια πιο επίκαιρη όσο ποτέ. Αποτελεί το καθευατό της αφετηρίας της τέχνης όσο και το τελικό της όριο μέσα στους χρονικούς ορίζοντες των ερμηνειών. Το μεταμοντέρνο είναι η ηχώ ενός πολιτισμικού πρωτόκοσμου που κάπου στο ενδιάμεσο έπεσε θύμα βιασμού. Αν αναλυθεί η φύση των πραγμάτων –κενό. Αν αναλυθεί η σύσταση του κενού-είναι.  Αν προεκτείνεις για παράδειγμα όλα τα σώματα της τέχνης προς την εσχατολογική φύση ανάλυσής τους, ιδίοις όμασοι διαγιγνώσκεις την ιστορική οργανικότητα  της οντολογίας των αφηγήσεων. Δεν είναι ότι το μη αναπαριστώμενο εγγράφηκε στην ιστορία έτσι αναπάντεχα από κάποιον Κακοφωνίξ, όσο το ότι μορφές της κατακρεουργημένης πρωτοευρωπαϊκής κοινωνίας όπως αυτή είχε διαμορφωθεί με τους Έλληνες μέχρι πριν αρχίσει ο βέβηλος χριστιανισμός να απλώνει τα αποδομητικά του χέρια με σκοπό να την μεταποιήσει σε κάτι εξωφρενικά λιγότερο, μπορούμε να μιλήσουμε για μια συρρίκνωση των διαστάσεων της ελευθερίας (πολιτισμικά) του ανθρώπου χωρίς βλάβη της γενικότητας, και θα έχουμε δίκιο να μιλάμε για έναν πατέρα που παραδόθηκε χωρίς αντίσταση στις φρενοβλαβείς εγωπάθειες ενός κανίβαλου υιού: μεθοδεύοντας την σταύρωσή του σταυρώθηκε απαιτώντας να δοξαστεί σαν υιός ενός μη αναπαραστασιακού θείου (σχεδίου). Ναι τότε θα έχουμε δίκιο να μιλάμε για τον γεννήτορα παραγωγής επίπεδων ανθρώπων: από αυτό το σημείο και έπειτα, για κάθε πιστό ή φέροντα τον ανάλογο μονισμό ψυχολογίας, μπροστά στο μη αναπαραστασιακό δεν του μένει παρά να ταπεινώνεται. Αναπτύσσεται έτσι μοιραία ως αντίβαρο μηδενισμού της ασυμμετρίας η ελπίδα (για αποδέσμευση), στο εφ εξής ονομάζεται μετάνοια για το προπατορικό αμάρτημα. Αν είναι δυνατόν! Πόσα δίκαια χώρεσες μέσα σου Αθηνά μου? Τις Παναγίες τους, τα τέμενή τους, τους Ερούλους και των Μοροζίνι τους τα μένη. (ως να υπενθυμίσω εδώ ένα επιστημονικό πόρισμα της φυσικής: η φύση σταδιακά εκμηδενίζει τις ασυμμετρίες είτε μιλάμε για μια θεωρία διαταραχών είτε οι ασυμμετρίες αυτές δημιουργήθηκαν από μια αυθόρμητη ιστορική εκτόνωση). Κι όπως μιλάμε για τη θεά μου που καρτερικά σας δέχόταν βάρβαροι τόσα και τόσα φεγγάρια,κι όπως ο πατέρας διδάσκει αθόρυβα και σοφά την αλήθεια στον μανιασμένο υιό του

τότε, δεν μπορώ να εξηγήσω τη διφυή μου υπόσταση παρά να ενισχύθώ απρόσκοπτα με ένα ουρλιαχτό από πεταλούδα:

 Δυστυχώς συμφωνώ με τον Βέλτσο . Ευτυχώς συμφωνώ με το Βέλτσο.

 Κείμενο ελευθεροτυπίας 15 του Εκατομβαιώνος εν έτη 2009 μετά της κοινής χρονολογίας μας

 Και ω πονηρέ Χρονά! Τι έξυπνο κάθαρμα που είσαι!

 Ευχαρίστως θα σε έπαιζα κάποτε ένα σκάκι. Αν βέβαια δεν με έπειθες να μπω στο δικό σου καταφύγιο για να νομιμοποιήσεις την απώλεια μου στο στομάχι σου.

 Ονόμασα σε Μιμαλόνα λοιπόν κι εμέ Ρέα,

Γιατί σε αυτήν την ιστορία βιασμού

 Το θύμα για να αποκτήσει ξανά φωνή

Έπρεπε να ξεπεράσει την ντροπή των ενοχών του για την πράξη του άλλου.

Αυτήν ακριβώς τη θεωρία ονόμασα Κορυμβισμό

Χαϊδευτικά Κόρυς

 Την ονοματοθεσία του Μεταμοντέρνου

Αλλά εσένα και τον Αρανίτση δεν σε ενδιαφέρει.

 Προτιμάς να ταπεινώνεται ο άλλος

Προτιμά να σκέφτεται τον εαυτό του σαν διάδοχο του Ελύτη.

μικρόν και ου λοιπόν ακούστε μια ιστορία πέρα από την πολυδιαφημισμένη δεσποτεία σας:

“Κάπου στο διαμέρισμα του Ιόλα

έχει σημασία πότε?

κοίτοταν ο Καρούζος σε καναπέ με ακριβό ουίσκυ κι όλο κάθε τόσο πεταγόταν στ’ ενδιάμεσο της κουβέντας πατώντας τακούνι στο ξύλινο παρκέ αναφωνόντας-θα σε πατήσω!

θα σε πατήσω! (μια)

-μη Νικόλα κοιμάται κόσμος από κάτω…

Θα σε πατήσω (δυο)

-μη Νικόλα κοιμούνται σου είπα

-καλά θα σε λιώσω Ελύτη….

και τότε η σόλα γλύστρησε και χάιδεψε το ενεό πάτωμα

 

υστερόγραφο: Σταύρε Σταυρόπουλε, γράφετε πιο άθλια ακόμα. Συγχαρήτήρια. Είστε πειστικότερος κι από κάλπικο παιδί. Θα προτιμούσα ωστόσο τη φωτογραφία με τον πλαστό κώλο. Αν δεν σας πειράζει να αυνανιστώ μαζί του.

υστερόγραφο 2: όπως βλέπετε, ακόμα κι όταν βαριέμαι, διαθέτω καλύτερες προσποιήσεις και λαβές. Μεταμορφώνομαι σε άγαλμα…

ανασταίνω του Διός νύσο

πράγματι, ισοδύναμα με το αχ θεέ μου: “ακ ντίας” φωνάζουν οι Λιθουανές όταν γαμιούνται”

θέλετε να το αναπαραστίσω πιο κόσμια από τον Πωλ Ντε Μαν?

τροχαϊκώς  της προδοσίας

ακόμα κι οι τυφλοί ξεχωρίζουν από την αηδία το δίκαιο

 για αυτό σας γυρνάω την πλάτη.

Δεν είναι του γούστου μου η γενιά σας. Βρωμάει σταυρώσεις. Τις αρνούμαι κι ας με αποκαλέσετε ηλίθιο.

Ζητώ πίσω το σώμα μου, την Απολλώνια Δράμιξ που ονομάζετε σώμα Ιησού.

Παίρνω πίσω το κρασί του κυρίου μου του Διονύσου, κείνο που πίνετε στο όνομα των κάλπικων μυστικών σας Δείπνων τω Ιησού.

Δε σας αξίζει ετούτο το χώμα, Σας παρακαλώ φύγετε δολοφόνοι.

 

 

 

VaVou

αισθαντική ευχέρεια και συναίσθημα που απέχει

σώμα έτοιμο να βουτήξει για λίγο στις ευχές σου

μέσα τους την ονοματοθεσία που γλεντάει

πρώτες  μετατοπίσεις μεσημεριανού φεγγαριού.

Και τώρα πλέον,

πολλές φορές όπου ερχόσουν με τον εαυτό σου αντιμέτωπος ,

θυμάσαι όπως κάποιος απολογισμός που αρχίζει με την λέξη μακάρι.

Κι όμως είναι ένα κρίμα,

αληθινό κρίμα,

γιατί η απώλεια της κοινωνίας των θεών

κόστισε στους ανθρώπους τις τυχερές ευφάνταστες στιγμές τους

γιατί προσωπικά,

όταν βρίσκομαι βουτηγμένος μέσα σε ένα σύνολο γυμνών

σε μια ομάδα θεόγυμνων

πνιγμένος σε ιερές ενότητες ευτυχίας

πλεγμένες με το ίδιο το σθένος

όπως σμίγει η γη κι ο ουρανός λίγο πριν τις ανακλάσεις θάλασσας

και με δυο λέξεις ότι δίδει το νόημα της ύπαρξης

και άλλη μια φωτεινή μετατόπιση στο φεγγάρι.

Και κατά τη δεύτερη σκηνή μόνο το κεφάλι προστατεύεται από τον ήλιο

ντυμένο με καπέλο εκστρατείας και γυαλιά Lennon προσφορά 35%

νέος άντρας με αγύμναστο σώμα από αγριμική σιλουέτα όμορφου αλείφεται με άργιλο στην ακροθαλασσιά και σκαλίζει τ’ όνομά του σε γραμμική Β’ πάνω σε μια λασπώδη πέτρα που την πετά στα βάθη στα νερά μέχρι να λιώσει την ύπαρξή της υγρός ο χρόνος- μα χάθηκε κι η σφήνα

και το παπάρι μου κρέμεται ανέμελο και λιάζεται αγνά στην ξαπλώστρα

και μια γυμνή οικογένεια πιο πέρα: πατέρας που πλατσουρίζει τον μπόμπιρά του την ώρα που κάνει θαλασσινή παρέλαση τυλιγμένος με σωσίβιο πάπιας

και ανδρικό σώμα που θα ήταν ωραίο με άλλη ζωή αν δε βουτούσε στην απελπισία του καημού και στα σπαράγματα της ανοησίας γιατί είναι ο αφέντης των μυών του ένας παχύρευστος νάρκισσος που εκμαιεύει από τους άλλους μία ούτος ή άλλος λατρεία του εαυτού του

και το δασύτριχο τρελαμένο καμάκι που έχει ξελιγωθεί από το σύγκορμο και που ποζάρει χυμένο τον εαυτό του με τη γλώσσα συγκρατημένα στο γλοιώδες τα δυο καλογυμνασμένα γυναικεία κορμιά που διασκεδάζουν την ματαιοδοξία τους ή που διαφυλάττουν ένα καταφύγιο στον λυσσαμένο ατσούμπαλο με πραότητα και ζυγισμένη προστυχιά από δόσεις λεπτοκαμωμένου χαμογελαστού καταγονείν που περιφέρεται άκομψα γιατί το κάνει υπερβολικά γρήγορα

γιατί όταν η τελετή απουσιάζει από το μένος, η θεία μανία γίνεται ακάματο grotesko

και κατανοώ τις κόρες των ματιών που γιγαντώνονται για να κοιτάξουμε πίσω από την αυλαία των φαινομένων τη νωχέλεια που είναι πηγαίο ζωικό ύδωρ από γυμνούς πολεμιστές του Ριάτσε

αιώνας πέμπτος προ της κοινής χρονολογίας μας

και το ερωτικό σώμα βρίσκεται στις πιο ζεστές του περιπτύξεις

αποφεύγει τον δεικτισμό του σημαίνοντος και είναι όπως απλά συμβαίνει ένα ξαφνικό ανακάτεμα σε πυκνό δέντρο που φέρνει μυρωδιές

πτυχώσεις ψυχολογίας που κρέμονται από τη φάτσα ίδια με μακρύ λευκό πυκνό φορεματάκι-

θεμιτά κάδρα από βιαστικές αφηγήσεις ευτυχισμένων κόσμων

κι ο απλός περίπατος ενός ζωηρού μυρμηγκιού: κάνει σαν κουτάβι  που όταν το πειράξεις ζεστά

σου πισωκοντοστέκεται παιχνιδιάρικος λύκος που απορεί

ακόμα μία μαγική μετατόπιση στη φωτεινή μας σελήνη

ετυμολογία που καταχώθηκε στις τελευταίες μέρες της ζωής ενός γέροντα

ή στο πτώμα ενός αδικοπερατωμένου ήρωα

οι απώλειες

γιατί ότι αξίζει χάθηκε σε αυτό που φοβούνταν

και γέρος γιατί κατόρθωσα να γεράσω

ή ήρωας γιατί αν μπορούσα να αντιληφθώ ομορφιά στο κόσμο θα περνούσα από μέσα του

όχι από τον φόβο

 από τον κόσμο

όπως ερχόμουν το ωραίο

από κει που μπορώ να γυρνώ στον εαυτό μου

και να επινοήσω τα σχέδια της ευτυχίας του

ένας άλλος εγώ.

Η αισθητική τρέλα σαν αντίδοτο στα όποια κακά αισθήματα της μοναξιάς

και νωχέλεια μ’ άλλη μια φωτεινή μετατόπιση φεγγαριού

γιατί το ξέρουμε όλοι μας καλά κι ας κάνουμε τους ανήξερους ενίοτε,

χρειαζόμαστε τα ερωτικά μυστήρια της Αφροδίτης όσο ποτέ…

τώρα μερικοί σκέφτονται τα δικά τους πάλι αλλά δικό τους το πρόβλημα

Μόλις νύχτωσε κι εγώ ετοιμάζομαι να πάω για μια καλή παγωμένη μπύρα.

Και θα κοιτώ τη Σελήνη καρφωμένη στα σκοτάδια της.

Groovy babe!

-και μια καλή πρόποση: ζήσε τους ποιητικούς συνειρμούς γιατί αν σκύψεις να κοιτάξεις το χώμα της γης αυτό θα στο πει από ανάγκη,”κοιτάμε σε όλα τα πρόσωπα του κόσμου και βλέπουμε το δικό μας”…

α και ναι, για να μην το ξεχάσω κύριε Αρανίτση.

Περιδιάβασα στην ελευθεροτυπία το κείμενό σας με εισαγωγικά περί καταγωγής της Ρόδου

…διαισθάνομαι ήδη πως μάλλον θα απαντήσω στη καλή σας μαλακία με κάτι ανάλογο.

Όμως πρώτα πρέπει να βάλω στη θέση του τον κίναιδο Χρονά,

γιατί άλλο ξεφωνημένο ποίημα κι άλλο ξεφωνημένος ποιητής

και μ’ αυτή τη κλεψιά κατέφυγα στην Τεγέα

κι η θεά μου, απάντησε: “άστο δεν αξίζει τον κόπο, πήγαινε παρακάτω καλέ μου,άλλη μια μετατόπιση του φεγγαριού απόψε?”

VaVou

σκέψου πολυάριθμες  ενεπίγραφες βάσεις με διάσπαρτα πλήθη από αγάλματα

σκέψου να κυκλοφορείς γυμνός ανάμεσα σε γυμνούς

μεταφορικά ή κυριολεκτικά αδιαφορώ

σκέψου το δίστυλου εν παραστάσι

ανέμελος κι ανέμελοι

στη πλατεία της κρήνης

σε μιαν Αργινοέντα πόλη

κι αυτό

μια ελάχιστη γεύση του τι σημαίνει ελληνικό πνεύμα

όπου εσύ κι αυτοί

μια ανεξήγητη ψυχραιμία

ηρεμία

ω.(!).

μμμ….

ηρεμία

μια ανεξήγητη ψυχραιμία

.(!).ω

…μμμ

και ποιος κυνηγάει ποιον σ’ αυτή την αίσθηση?

VaVou

σε είδα δεμένος πάνω σε καϊκι

από σταγόνες θάλασσα πάνω στο γυαλί μέσα στο κόσμο κοίταξα

μέσα από την κάμερα που με φυλάκιζε στη Παναγιά της τη Χουζουριώτισσα κατάντησα

λευκό κατάλευκο εκκλησάκι μέσα πέρα στο βράχο του νησιού

καθώς εκεί που το βλέμμα μου ριχνόταν

σαν Οδυσσέας αναγνώστης δεμένος

πάνω στο κατάρτι

ξαπλωμένος στο καναπέ μου

πνιγόμουν

σαν πλάνη μέσα σε φορμόλη,

σαν στίχος του Ελύτη πνιγόμουν

μέσα στο κρατικό τους κανάλι.

Πάτησα το κουμπί κι έκανα επανάσταση.

Η τηλεόραση έσβησε.

Ίσως το καλύτερο Ποίημα.

——–

αλλά το παράξενο ποίημα μου μόλις αρχίζει

εισαγωγή για ένα άλλο που ήρθε η ώρα του και  τελειώνει

πως η στιγμή που πρέπει έρχεται

στο κέντρο της ανθρωπογονίας των οπαδών του Ορφέα

ολοκληρωτική άρνηση να χυθεί αίμα,

εξαιρείται ο πόλεμος ότι και να μου λέτε, κι αν χρειαστεί θα μαι κει,

πολεμιστής θεός κι ευγενής,

εκείνη η πολιτική διαδικασία

που ο εσχατολογικός θεός Άρης στον Άρειο Πάγο δικαιώνεται

γιατί του μίασαν τη κόρη

και κείνος ψυχρά και σβέλτα τους πήρε τη ψυχή χωρίς τυραννία,

και δώθηκε  εαυτώ να δικαστεί ενώπιο όλων, στο δάμο στη βουλή, σε δαίμονες και θεούς, τα Τάρταρα κι οι τρομερές φυλακές της Γης άνοιξαν άνοιξαν και μέσα από τα ανήκουστά της ξεπηδησαν Τυφώνες και σκέψεις λαών χωρίς γραφή, οι Τιτάνες,

γιατί μόνο οι Τιτάνες ψήνουν τις σάρκες του θύματος αφού τις έχουν πρώτα βράσει

τρώνε το θείο βρέφος Διόνυσο

και συ περίεργος ιερέα

ακόμα τις Καρυάτιδες μνησικακείς

για να παίρνεις το μέρος του Detienne ρασοφόρε ραχιστή

εσύ που νομίζεις άλλο το πολιτισμό

κι άλλο τη φύση

VaVou

η σημειολογία θα είναι σαφής

το προ για τον κλέφτη Χρονά των Καταφυγίων

και   οίδα εκ της ρίζας Οίδ- και Πους για την Ποίηση

και μια συμβουλή αν δεν μου αποδώσετε το έπαθλό μου: “το ντεκόρ κοστίζει ακριβά”

υποσημείωση: Σταύρε Σταυρόπουλε, γράφεις σαν βούτυρο από αηδία

VaVou

Είναι φορές που είμαι ένας περιφερόμενος σεμνός τρελός

τριγυρίζω σ’όλα τα μήκη και τα πλάτη του εαυτού μου σαν ένας ιδιαίτερος ναυτικός

όπως κάποιος άγνωστος θεός ή ήρωας ή δαίμον

σε κάθε ρουφήχτρα του Μάελστρομ 

θεραπεύω τέρατα που αγαπώ

τους μαθαίνω

γυμνικούς αθλητικούς αγώνες

κάπου σε μία Ολυμπία το καλοκαίρι

VaVou

ι) Άρτεμης

το πατρικό μου σπίτι είναι ένα μπαλκόνι από όπου τα βράδυα του θέρους

πίσω από ένα πλήθος ανόητες πολυκατοικίες

βγαίνει το καλοκαιρινό φεγγάρι

ασημένιο σαν Άρτεμη

κι αγαπημένο της ζώο

η περιπλάνηση κι ο λύκος

ii) Νέα Από τον Εξπρεσσιονισμό

Έι εσείς Έλληνες

λησμονημένοι ή υποανάπτυκτα ακόμα

ανοικτομάτηδες

πότε επιτέλους θα μπορέσετε αναιβάται

πως Ελληνισμός σημαίνει μόνο τα δυο πολλά πράγματα

πως η λέξης Άδης σημαίνει τη συνήρηση του Αιοίδην

και πως μέσα σε αυτόν τον ορίζοντα απροσδιοριστίας

ίσταμαι και σας κοιτώ με τη σιωπήτης πραγματικότητας

σαν πράγμα μεταξύ πραγμάτων

θεός ανάμεσα σε θεούς

ιιι) Αίσια Μνήμη

φαντάσου μια σκέψη με είναι συναισθήματος

σαν λογική αποτυπώνεται σ’αυτό

λόγια που ψιθυρίζουν οι ερωτευμένοι στον άλλον

με δυο συλλαβές για να γίνουν ένα

όπως ο ποντικός με το ρύγχος από αστέρι

αισθάνομαι το κόσμο όπως νιώθω

και σαν θεός ανάμεσα σε θεούς

κοιτάζω έναν άνθρωπο να τραγουδά μιμούμενος τη μηχανή σαν μηχανή

μα πουθενά δε μπορώ να βρω μια μηχανή να μιμείται τον άνθρωπο-

Και σαν άνθρωπος

και καταιβάτης,

και ξεκουράζομαι

και πεθαίνω ή κοιμάμαι

…μα κάθε φορά εξίσου σπουδαία

το Ζω.

Αυτό θαρρώ χα, εδώ χαμογελάω,

αυτό θαρρώ το ονομάζω γυμνασμένο σώμα κι αληθινή γενναιότητα

(υποκειμενική παύση)

και ίσως ξημερώνει

IO)

Τριγυρνούσα γυμνός μέσα στο δάσος κι έτρεχα στις θυμαριές μέχρι το μάτι να συναντήσει το πεύκο

και χανόμουν στο φως του πρωινού ή του μεσημεριού

ελεύθερος με την πείνα του κυνηγού να κυλάει στο αίμα

και με το μέτρο του Άξιου χωρίς πολλές εξηγήσεις πέρα από μια κάποια ευστοχία στο χιούμορ

έτρεξα λέω μέχρι το φως του δειλινού να καμφτεί και να γυρίσει βράδυ

και σε είδα τυχαία χωρίς κρυφτό

να ανεβαίνεις ψηλά στον έναστρο σκοτεινό ουρανό που ονόμασα θέατρο

έναν ιερό τρόπο να επιστρέφω στα τοπία της όμορφης αφήγησης που γνωρίζουν καλά

πως θυμάμαι, πρώτα απ’ όλα σημαίνει εστιάζω

σαν το θεό Ύπνο που κατοικεί  μαζί με τον αδερφό του Θάνατο στο ίδιο σπιτικό

και κάθε φορά επιστρέφουν σ’ αυτό για να συναγωνιστούν

σε μια εκπληκτικά πολιτισμένη σχέση

στα ίδια ανθρώπινα κατορθώματα

όταν οι άνθρωποι ορίζουν το χώρο των πράξεών τους

και μέσα εκεί θεσμίζουν

το τι επίσημα θα γίνει.

Έξω από αυτά τα όρια

μόνο η ποίηση συνεχίζει να υπάρχει : Δεν υπάρχει!

v) σφήνα

O αριθμός 12

αποτελείται από 12 “εγώ υμί το φως το αληθινόν”

ή από 4 τροιάδες

αλλά κανείς δεν μπορεί να δει μέσα από την τραγωδία της Τροίας

πως  η πραγματική σοφία έγκειται σε χρονισμούς γεγονότων

η προτροπή στην θεολογική οντότητα με βάση το παράλογο για παράδειγμα

ό,τι κάθε αληθινός θεός φάσκει κι αντιφάσκει

το ίδιο αποδεικνύει η στάση του Ιησού

πως για να μπορέσεις να οδηγήσεις τους άλλους στην θέωσή σου

δηλαδή στο φόνο σου

δεν πρέπει να ερωτευθείς ποτέ.

Αν τα καταφέρεις εν Αρμονία

θα κατορθώσεις ένα ελάχιστο υστεροφημίας.

Για παράδειγμα σκέψου την εναλλακτική ιστορία της Τροίας

όπου ο Πάρης χαρίζει το μήλο της Έριδος

σε ένα ζητιάνο…

) ΕΧΑ: επικαιρότητα χωρίς αρίθμηση

το πατρικό μου σπίτι είναι ένας πατέρας που σας δούλεψε σα σκυλί 40 χρόνια στα πανεπιστήμια και τη δημόσια υπηρεσία και που πήρε σύνταξη γιατί γέρασε μα ακόμα να τη πιάσει στα χέρια του την αναθεματισμένη,

για να θρέψει το σπίτικό του ούτε συζήτηση

γιατί το εφ άπαξ του το φάγατε στις μίζες των Βλαστών σας

αλλά αυτό το διεστραμμένα αστείο καήμενο κράτος σας

που καμιά ικανοποίηση δε δίνει στην ομορφιά-

ω μα σας το έχω πει ανόητοι!

δεν έχετε ιδέα από τη δύναμη της θεάς του Έρωτα

την σπλαχνική μου Αφροδίτη

γιατί σε σας η κυρά θεά μου αποτείνεται

συν Αθηνά και χείρα κίνει

τις Ερινύες της

και σας θερίζει

-όλοι θα δοκιμαστείτε

αλλού που ρίχνουν το  φως τους οι ήλιοι τυφλώνουν

και σ’ άλλους πάλι ρίχνονται και φωτίζουν το δρόμο

μετρημένα λάθος) το λάθος ποιήμα

Όλο μας το είναι έχει συλληφθεί μέσα σ’ ένα οπτικοακουστικό ποίημα. Λέξεις που βάζουμε μέσα σ’ ακόμα μία ευκαιρία απελευθέρωσης. Είμαστε ένα μουσείο από επικίνδυνη μελαγχολία-ξεφεύγουμε από έναν κόσμο που διαφεύγει κι έρχομαστε πάντα αντιμέτωποι με εκείνον τον δισταγμό που περιφέρεται από καημό. Είμαστε ο έρωτας π’ αργοπεθαίνει. Ακόμα μερικοί ζογκλέρ.Ακόμα μερικοί αστείοι.

γλυκά ίχνη (αντί βημάτων)

είναι μερικές φορές που θέλω να απλωθώ πάνω από κάθε τραγούδι

πάνω από μια γραφομηχανή

μ’ αυτήν την ιδιότητα την έχω μόνο εγώ

κείνη η διαφορετική αίσθηση σαν αυτές που έχουμε όλοι

μα που εκείνην την έχω επινοήσει για τον εαυτό μου

και δεν τη μαρτυρώ σε κανέναν

τα ίχνη σε αυτόν τον ολυλαμπή Όλυμπο ω,μου επιτρέπετε,

σε εκείνην την μανιακή αίσθηση που  όλες μου οι λεπτότητες απλώνονται πάνω από την αφήγηση μέσα σε ένα πλήθος χειροκροτούντα χέρια

 η μουσική με τραβάει απλή σαν διέγερση

μ’ αυτή την εντυπωσιακή έκρηξη από χρώματα

κλεισμένη στο πιο ιδιαίτερο θησαυροφυλάκιο

συνδυασμένων πιθανοτήτων

και τα κορίτσια κατεβαίνουν τον Ελικώνα

με τα ενδύματά τους να φτερουγίζουν  τον άνεμο.

Δεν έχω ξανασυναντήσει πιο ισορροπημένο ερωτισμό από φύση και ψυχή

(-άλλο ένα ποτήρι από το μεθυσμένο καράβι του Ρεμπώ  παρακαλώ)

9) σηκό κάμποσων αντιμέτρων

δεν έχω ξανασυναντήσει πιο ισορροπημένο ερωτισμό

από φύση και ψυχή,

 ενδύματα που κατεβαίνουν το βουνό

 και φτερουγίζουν Ελικώνα

θέλω να φωνάξω στον αέρα μα δεν ακούω καμιά φωνή

κι απόψε άλλη μια στιγμή

άλλη μια ανοησία.

Σε εκείνο το διαφορετικό μου δωμάτιο απόψε έχω κλείσει τα μάτια

πορεύομαι πάντα προς το ουρλιαχτό των θαυμάτων

Έρως και Αντέρως

στη μια λίμνη μου εμφανίζεται χρυσό

και στην άλλη με μαύρα δαχτυλίδια

η ίδια πατρική αγκαλιά από νερό

στα εμβρόντητα πλήθη

 αγόρια κοντά μου τις επικλήσεις των ερώτων φέρατε:

Ω Θεοί!

Γιατί διαλέξατε εμένα για αυτό το ποίημα?

Ω Θεοί

δεν θα σταματήσω να κρατάω συντροφιά στους μονόκερω ποτέ

10) προτομή (αυθεντικόν)

πορτρέτο από έναν άνθρωπο που ρεύεται

11)  εαυτώ κυρίαρχο

Νομίζετε μπορείτε να με σπάσετε?

ακόμα τίποτα δεν έχετε δει

από όσους ακόμα είτε φίλους είτε γραφιάδες είτε σπιούνους είτε αγνώστους

το αίμα μου δεν έχει παρά μονάχα τη σαγήνη  του πείσματος.

Νομίζετε μπορείτε να με σπάσετε με ψίθυρους?

Νομίζετε μπορείτε να με χαλάσετε παραβιάζοντάς με?

Νομίζετε να θάψετε μπορείτε την ηχώ του κορμιού

ακόμα τίποτα δεν έχετε δει

ακόμα τις κατάρες μου δεν έχω εξακοντίσει.

Νομίζετε είμαι Ποιητής?

Αυτός που σας ξεχέζει είμαι

με λίγα απλά ξεχασμένα  σπέρματα

την ιστορία των προγόνων

στ’ ανέραστο το βλέμμα των παππάδων

εκείνων που σταύρωσαν θεούς και κουλτούρα

τα ράσα τους σηκώνω

περιηγητής στο πιο μοντέρνο κτίριο στην ιστορία των μουσείων

εσύ που το αίμα μου το λες μουσείο

εσύ που τα γλυπτά και τα σηκό

τα πήλινα και τα όποια τα ονομάζεις απλά ευρήματα

την κατ’ απαίτηση μελών της Ιεράς Συνόδου όπου οι σκουρόχρωμοι χριστιανοί σκαρφάλωναν στις μετόπες και λάξευαν για όφελός τους τα φειδιακά ανάγλυφα, που αφαιρούσαν τα μάρμαρα είτε για να λογοκρίνουν, είτε για να αφαιμάξουν, είτε για να κλέψουν

τώρα εσείς

εσείς που ονομάζεστε Έλληνες αλλά που καμιά ελληνικότητα δεν έχετε

(εσάς κύριε Σαμαρά υπουργέ της πλάκας και εσάς κύριε Παντερμαλή πρόεδρε της μπούρδας, σας εξαιρώ λόγω βεβαρημένης υλιστικής συμφεροντολογίας

αλλά εσένα ομότιμε καθηγητά του πανεπιστημίου Αθηνών

Νικόλαε Ζιά, που πολύ θα θελα να μουν φοιτητής σου για να σου πετάω γιαούρτια και σαϊτες με ερωτικά ραβασάκια στα αμφιθέατρα

απόψε γέρο το πανικού σουραύλι θα σου σπρώξω

απόψε γέρο η νύχτα θα ναι αναστεναγμός βαρύς

καθώς κι εσένα Θανάση Βαλτινέ, συγγραφέα των οπισθίων

εσύ που λες πως ο χριστιανισμός δεν κουβαλάει την βαρβαρότητα,

και ξεχνάς πως μεγαλύτερο έγκλημα από το να εκβιάσεις την ψυχή του άλλου δεν υπάρχει

κι ύστερα που λες πως σε ζητήματα αισθητικής πρυτανεύει πάντα ένα άλλο πνεύμα 

πρέπει να ξέρεις μπόμπο

εσύ κι εσύ κι εσύ

ακόμα τίποτα δεν έχετε γευτεί.

Με άνεση τον σκουρόχρωμο χριστιανισμό σας

απο κει που ρθε τον επιστρέφω

γιατί έχετε το θράσσος όλοι εσείς

πίσω να ζητάτε τα μάρμαρα που έκλεψε ο Έλγιν

αλλά την ιστορία που δολοφόνησε ο χριστιανισμός σας

ακόμα να την επιτρέπετε

για να μην σκανδαλίσει και διχάσει τα ράσα

η φασίζουσα ενοχή του χριστιανισμού

η δεσποτεία

Ω! δεν θέλω να έχω καμία σχέση με εσάς. Ακόμα δεν υπάρχει λέξη να περιγράψει την αηδία που είστε.

12) ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΤΕΝΟΝΤΑΣ

αν είσαι πραγματικός μου φίλος

να μην ανησυχείς για μένα

να συνεχίζεις να μου κρατάς παρέα στην αγριμική μας σκηνή

ή πέρα  στο ήσυχο παλάτι

-αν δηλαδή είσαι φίλος από γη ή απ’ ουρανό

κι από εμπνευσμένο αν είσαι Τιτάνα Θεό

ή από Ολύμπου καρδιά Δελφό,

είτε από Τρόια αν κατάγεσαι

είτε από κοινή σπονδή στο ίδιο όραμα από Αθήνα,

να ξέρεις σε βρίσκω και σε συναντώ μέσα στην ίδια καλοσύνη,

παιχνίδι με στίχους από Όμηρο ήΡεμπώ

αφθονο κρασί και λίγα ιερά ριπίδια

με την ίδια πάντα άφθονη δροσερή ψυχολογία να μας ταϊζει δηλαδή

όπως το σώμα γυμνάζει..

‘Η να όπως στο σώμα στάζει αντίπαλο το αίμα της Ψυχής

ανάμεσα σε μένα και σε σένα

αλλά να αν είσαι ο εχθρός μου και που εχθρέ μου ω από μέσα μου το λέω!

 σχεδόν σε λυπάμαι Καλέ μου

γιατί ο μόνος τρόπος που σου επιτρέπω να μπορείς Εμένα να φέρεις σε ήττα

εχθρέ κι αντίπαλε όχι εσύ,

είναι οι γενναίες σαϊτες του Πάρη

που από ερωτικό χαμό όπως συμπάσχει στα μάτια της  η μάνα μου Θεά, ω Θέτις!

να πως συγκινείται εις δάμον

η Αδύναμος Αχίλλεια Πτέρνα μου

αφού ακόμα και τότε

σε κάνει από μακρύα

εσύ τω εκηβόλω

που Θέτεις…

VaVou

στο vatel o πρώτος σεφ του βασιλειά αναγνωρίζει την ομορφιά στο ειδώλιο του Ποσειδώνα αλλά αγνοεί το όνομα

εξίσου αστείο όπως το άγαλμα του μιχαήλ αγγέλου-Δαβίδ.

Ο Δαβίδ δεν θα μπορούσενα αντικρύσει τον εαυτό του γυμνό.

Πολύ περισσότερο να τον εκθέσει στον κόσμο μια αιωνιότητα.

Έτσι, προτιμώ να γιορτάζω στο άδειο μου σαλόνι ένα κορίτσι.

Les McCann & Eddie Harris

Compared to What

και πρωτόγονος σεξουαλικός χορός

και χαρά

και δώσε!

VaVou

Αγαπημένη μου Φαίδρα,

εγώ δεν είμαι ο Ρωμαίος σου, δεν θα σου φίμωνα ποτέ τα χέρια και τα πόδια,

ούτε καν θα σου επέβαλα το κώνειο

από εμένα μόνο την καθαροτητα του κορμιού και την παράφορη στύση.

Υπάρχει τρόμος στα απροειδοποίητα αγγίγματα λες.

 Παράφορες στάσεις

κεί είμαι

δίπλα σου, γύρω σου εντός σου,

εκεί που με μια μόνο συνθήκη κάποτε γυμνό  άφησα το γυμνό στο κόσμο :

προσέξτε με τι θα το ντύσετε σας έλεγα…

VaVou

θα πάρετε μια οκκά παθητικότητα

και θα την βάλετε στο μπωλ της εν τω Αβραάμ εννοούμενης γαλήνης

χρειάζεστε επίσης το σπάνιο βότανο της εκφραστικότητας

αυτό μπορείτε είτε να το βρείτε φυσικά σε μια πατρίδα μορφολογικού εδάφους

“κύκλος των τεσσάρων εποχών’

είτε να το παρασκευάσετε με χημικά και τεχνητά μέσα μέσα στο παραμύθι της λησμονιάς

ή μέσα στον σκληρό πυρήνα  της ίδιας της θλίψης της

επιτρέψτε όμως στην όμορφη τέχνη ν’απουσιάζει…