VaVou

με σεβασμό στον Ερρίκο Μαλαβέστα

καυτά νεανικά κορμιά με σωστά σημάδια υγείας κι εσώτερη συγκίνηση πραγμάτων εφικτή στον καθένα από το διανοητικό ηθικό της ανθρώπινης περιστρεφόμενης ζωής για μια κάποια μερική αξία από την πλευρά του θανάτου και μέσα σε αποκυρηγμένες ηδονές αισθάνεσαι την επιθυμία που αισθάνομαι κι εγώ μέσα σε αυτό το κατώφλι της πραγματικής αδυναμίας να γεννηθώ μέσα στα χέρια σας βρώμικος όπως το αίμα της γυνακείας περιόδου να ξεπληθώ με το αίμα εκείνου που πεθαίνει από τιμή κι από δίκαιο  αλλά κι από μια καθαρή ψυχή προορισμένη για απολαύσεις δηλητηρίων, να ‘μαι ξανά εδώ στην καρκινική βλενορροια από μιαν αδύνατη αναγέννηση προσποιητής ιδέας περήφανος όπως ανεμίζω στην μοναξιά μου τους ήχους των ποιητικών ουρλιαχτών του αγριμιού που επιπλέει στα βάσανα βλαβερός στην σφετερισμένη εξουσία και ριζωμένος μέσα στην αγωγή της τρέλας από κομψότητα-της σιωπής των κρουστών όταν η νύχτα πέφτει και το σώμα ανασαίνει θέατρα από εξαιρετικές περιπτώσεις γιορτής-μα  και σεις χολες ανδρός φθαρέντος  ταύτην νόσον ιερά ανθρώπων φράζεται μ’ αποτελέσματα πανούκλας με καταλύτες σταθερότητας από ακατάληπτες παραλυσίεςκαι συνεχείς πόνους που τους αποστρέφομαι και τους περιγελώ  και τους φτύνω παρατημένος στην ευαισθησία της περηφάνιας αλύγιστος κι αγονάτιστος ακόμα κι εγώ εδώ μέσα σε εμένα ένα σταυροδρόμι από συναρμολογημένες διαύγειες εισέρχομαι στα σπλάχνα μου και ταξιδεύω στα σπαχνικά μου για να συνατήσω εκεί μέσα τον καθέναν από φορτωμένη σιωπή και μπουκωμένη στο κλάμα από δάκρυα τον φόβο και την ελπίδα πιο βαρυά κι από συλλαβές στροβιλικών πνοών ακρόκορφα του θάρρους προχωρώντας γροθιά βυθισμένη στο μελάνι βούληση στην ακτινοβολία της απρόσμενης κίνησης καθορισμένο στην πραγματική σκιά να ουρλιάζω από χαρά στην αλήθεια την αδιαντροπία της ακλόνητης απόφασης  και τα πανωφόρια της επιστήμης κρύσταλλος σταλμένος προς τους ουρανούς ένας πεταμένος κι αποκαλυπτικός διάκοσμος από πρέσβεις των μεταφράσεων των εντυπώσεων, σύνθετος   και παγωμένος ένα αποτύπωμα από ευφάνταστα στρώματα φαντασιακού πρωτόγονης αρμονίας όπου σε κάνει να επιστρέφεις στην ομιλία του ζώου για να κατανοήσεις την φυσική ανισοπέδωση της σκέψης απ όλους αυτούς που παριστάνουν τους καμπόσους μέσα στις τρέχουσες λογικές βραβείων εκτρωμάτων που ντύθηκαν τις ουτοπίες και τις υποσχέσεις και που διαμορφώθηκαν βίαια και ξαφνικά από θεόσταλτους βιαστές των κοινωνικών ζυμώσεων ή και ακόμα από αθεόσταλτους τοποτηρητές μεσσίες κι αυτοί το ίδιο ναι το ίδιο και τα ένστικτα τα αισθήματα κι αναδράσεις τους τα συναισθήματα όλα αυτά που είνα  υαλώδη νησίδες από διανοητικά παρόντα φανερωμένα στα αφασικά πλαίσια την ηδονής των διαπιστώσεων και των φρονήσεων και της πίστης στην ελευθερία τώρα κατάντησαν ιαχές κοπρολαλικών χαραμάδων μονοπωλίων της σκέψης για μια ορισμένη Πίστη αλλά δεν είναι για αυτούς παρά μονάχα μια επίπλαστη όψη της γλώσσας ως τι? τίποτα. Με την υπεκφυγή του πράγματος ανάμεσα στις φανερώσεις, γιατί έχω βιώσει τα φανερώματα των θεών αλλά κανένα νόημα δεν έχει να πιάσω ποιον και να του πω τι, αυτό είναι για κάθε άνθρωπο ξεχωριστό και μοναδικό και τις πριές της σκέψης με μηνύματα δήθεν γνήσια κι αυθεντικά τα ακούω βερεσέ, αυτές τις κακές διτυπώσεις της πρώτης όψης της γλώσσας τις ακούω με περιφρόνηση.

Έχετε την ατυχία να είμαι πιο βρώμικος από την εποχή σας και πιο καθαρός από τη μνήμη σας, γιατί τίποτα δεν θυμάστε και την ιστορία την θάβετε κάτω από τα επίσημα χαλιά σας με παραδόσεις που τίποτα δεν σημαίνουν και τίποτα δεν λειτουργούν παρά κατάντησαν κακόμοιρα μουσεία για να υπενθυμίζουν την μιζέρια σας των όσων ανεχτήκατε και υπομείνατε ανά τους αιώνες σκύβωντας το κεφάλι στους βυζαντινούς σας σιχαμερούς σας αυτοκράτορες κι αργότερα στους παππάδες σας και στα χαλιφάτα των πασάδων σας και στους βρωμερούς σας αγίους οι ζωές των οποίων καμιά κοινωνική ζωή δεν περιέχουν και καμιάν ανεξιθρησκεία παρά μονάχα το ιερόν τους ίδιον ανέχονται για να εξάπτουν στον άλλο τ προσάδην σκύψιμο της κεφαλής, για νασ’ αφήσουν ήσυχο να λαχταράς τη δίψα όπου αφότου γεννήθηκες στα δηλητήρια πράγματα με αλχημείες βασανισμών σε ένα ομιχλώδες αντιληπτό κλονισμένης θέλησης την μετέστρεψαν.

Αλλά και σεις του Αλλάχ και του Μωάμεθ πρόβατα φασκελωμένα στην υποταγή, με την ακατανόμαστη αθλιότητα να συντρίψετε τον διαφορετικό τον εξωτικό και τον ωραίο, με τα παραμύθια της χαλιμάς για την βαθύτητα της ανατολής μέσα από λικνίσματα του χεριού που μέθυσαν από μυστήριο τίποτα δεν έχετε να παραδώσετε και τίποτα δεν έχετε να μου διδάξετε και πολύ περισσότερο την δημοκρατία, παρά μονάχα να κάνετε τους άλλους να ελπίζουν να μην σταθεί η αραπιά ποτέ δυνατή στα πόδια της γιατί τότε θα τους αφανίσετε όλους αν δεν γονατίσουν στα φέσια και στις μπούρκες

ω πόσο δυστυχισμένος είμαι πόσο ξεσκισμένος που ξαναγυρίζω ολότελα μόνος  μέσα στην μικρή μου σκέψη σαστισμένος για να αισθανθώ το πρωτόγνωρο των δελφικών κωδικών προτού να σβήσω μέσα στην περιγραφική έκλαμψη ενός κόσμου από χειροπιαστούς πολιτισμούς εξαιρετικά ζυγισμένους στη σάρκα και στο πνεύμα όπου τίποτα δεν απαγορεύεται αρκεί να διαπνέεται από το ζωηρό και το νωχέλειο, την ομορφιά και το γυμνό δίκαιο, εκεί όπου το βλέμμα μου ενσαρκώνεται στο χαμόγελο ενός βρέφους που το κρατάς στην αγκαλιά σου κι εκείνο βουτάει μέσα στις έγνοιες και στις σκέψεις των ματιών της αντίληψης και μονάχα όταν φτάνεις στο ολυλαμπή σημείο του βιώματος το βρέφος ησυχάζει και γαληνεύει κορυφωμένο στην αρμονία όσο κι εσύ

ω πόσο δυστυχισμένος είμαι και κλονισμένος μέσα στους δειλούς κι άτολμους έρωτες όπως τους καταντήσατε με ράσα κι υποχρεωμένος να ονομάσω τις κραυγές της γλώσσας της αμαρτίας για το σώμα γλώσσα μου και διεγέρτης της ίδιας ξεφτιλισμένης φωτιάς οικείωση πρωταρχικής διαμάχης με την παράσταση που την εγκατέλειψα, που με υποχρέωσαν να την εγκαταλείψω, που έγινα τα ανίκανα πια χέρια των μοντέρνων γλυπτών που καμιά βαθύτητα και κανένα θεό δεν μπορούν να βρουν μέσα στα δρώμενα της ζωής αφότου τα βουνά έχασαν τις νηρηίδες και τους αυλητές Πάνες των πηγών

που οι ισπανοί ξέχασαν ότι ονομόζονται ες πάνια γιοί του Πάνα

που οι Άγγλοι, οι Φιλανδοί κι οι Σουηδοί κι όλος ο βορράς ξέχασαν μέσα στη σάρκα τους λησμονημένο τον Δία με τη λογική που δεν στέκει μέσα στην καταστροφικότητα των ιερών εξετάσεων.

Τι άλλο παρά να τριγυρνάς εδώ κι εκεί καταμεσίς των ναρκωτικών ονείρων φωτεινός αίσθηση κι Ύπνου βαθιάς ερμηνείας σημείων και κινήτρων, απαρνημένος με πνευματικές πλάνες καμωμένες από απουσία κι από αμετοχή, να τριγυρίζεις χωρίς να μιλάς κουβέντα καμιά παρά να κοιτάς στα μάτια και να χαμογελάς με σύσταση από συνειδητές βαθμίδες ποιητικής γενναιότητας τις ευγένειες, τι άλλο έχω παρά να στέκεσαι στο πλευρό του ανθρώπου μέσα στις αδιάκοπες μολύνσεις από απελπισίες του, τι άλλο παρά να του αρνήσε να πεθάνει μέσα στις απειλές από εκβιασμούς για το επικείμενο τέλος του κόσμου τι άλλο παρά να απελευθερώνεσαι χτίζοντας πόρτες και κήπους παραλλαγμένων λουτρών κι εκεί όπου άλλοτε οι ενήλικες γονάτιζαν στο όνομα της ηθικής πεπατημένης των αστών και πέτρωναν προ των αυλείων πυλών.

Ένερθεν Έντιμον χωρίς καμία ενοχή και να παρασυρθείς απ’ τη ζωή, την ομορφιά και τα βάσανα, χωρίς ύλη που φοβάται να γδυθεί από Θάνατο και χωρίς άβουλο πνεύμα για να σαστίσει στις ηδονές. Ζήσε τον εαυτό σου την μετρημένη έκσταση όπως μετρημένα εκστατικά κι αυτός σε ζει,από τη γέννηση μέχρι το τέλος σου. Ζήσε με θάρρος. Μόνο αυτό έχεις ανεξάντλητο κι ωραίο.

VaVou

αφικομενος οτω ιλλομενων οργας ιππειω γενει οιωνων κοσμουσα αυτη

ευ δ αν συ οντας παρ υγροις επεων

ω παντες ανοοι αστοι

πατρωα μηνισας ω σεις φονοι υιοι αρνησεις ρησεις

θεηλατο φυσεις θεων υπο ζυγω ειργασθαι επι αιωνων

και δεισασα παρησω προς ανδρα το κερδος δμωαισι διωλεσαν πληθων-

αλλ α δει πειν  ορω εαυτω που κλαιων με τυχη ευτυχη παροντι θνησκη ταις κομποφανειες την ανθρωπισιν ακοην εις Ολυμπιοις

και δεινων των νυν

φιλοι θεοι δ ορθως τη δοξα σας πεισομαι

κι ουτως εχει σοι ταυτα εις το νεκρον εμε απορρητον χλωμο διωχθεντα

 Διονυσο θεω Δαμου λυτρωτη και μεθην προσφευγω

αρτανη διπλας οψεις και ψεγω συ ω σχετλια ποτνια θηρων υδατος γλυκια θαλασσια μητερα ω Βακχε

θερμην επι ψυχροισι καλον μη τουτο δικαιως τω αιματι

πριν καμε μεστωσαι οργης εισορας πυρσους

ο κατθανων το αλγος εκ ποδα πατρος ο ανελθεις κισσος που δεδρακυιαν γελων τοις επιβολων φρενων

που φερεις αισχρον εις καθαρσιν κι υπιλλεις τα στοματα εις αμωμα φιλια

εσε γελαστε τραγοποδαρε αυλε δενδριτι

εσε ταυρομορφε βασανιζομενε υπο των αξεστων μυξοπαρθενων τη μαστιγα

εσε ησυχε των σοφων μεθεξις τεχνη

συ χθόνιε Σεμελιε π ακουεις εσθ υπο φωτος και σκοτους

τον σον λογο βωμοις παμφλεκτοισιν εις βεβαρβαρωμενους

εσυ μακαριε ταξιδευτη  π απορροιβδεις οργιων γαλα

VaVou

πως ξεκινάει το μολύβι από την κορυφή της πλάτης

διατρέχει μια ολόκληρη ατμόσφαιρα από την αφή

την διαδρομή

αλήθεια… σου έχω μιλήσει ποτέ για εκείνες τις στιγμές που οι φιλίες μετατρέπονται σε ευχάριστες δυνάμεις

το νιώθουμε όλοι μέσα στα σωθικά μας όπως ο κεραυνός που γουργουρίζει

τότε όλα τα αντικείμενα του σπιτιού στέκουνε μέσα σε έναν χώρο που λάμπει

κάτω από τα κρεβάτια τα τραπεζάκια τις καρέκλες δεν υπάρχει κανένα σκοτάδι

ούτε σε χτυπάει κάποιο εκτυφλωτικό φως που ζαλίζει

ολόκληρο το τρέμουλο ανεβοκατεβαίνει όπως τα έμβολα κάποιας ισχυρής μηχανής

είναι απίστευτα τα πράγματα που απολαμβάνουμε όταν δεν το πιστεύουμε να μας συμβαίνει το υπέροχο πράγμα που κάνουμε να μας ζει όπως ο εαυτός μας να ήταν είδωλο από μαγικό καθρέφτη

ανεστραμμένη σχέση αιτίου αιτιατού

όπως  όταν η ευχαρίστηση καθηλώνεται στο πρόσωπό μας με χαμόγελα που δεν γελάνε αλλά που κρέμονται τη φύση απάνω μας

εκεί δεν υπάρχει δίψα

ωστόσο η γεύση από ένα διακοσμητικό σταφύλι παραμένει πιο ζωντανά κι από πραματικότητα

αφού λένε πως όταν οι θεοί δοκίμασαν τους καρπούς της αόρατης ομορφιάς

από σεμνότητα συμφώνησαν να αφήσουν τον άνθρωπο μόνο

μ’ εκείνη την απομάκρυνση  της πιο γλυκιάς ελευθερίας

ένα κρακ από μελαγχολικές ατμόσφαιρες αγάπης τότε ήταν που έσπασε

σαν ήχος από ζεστή θερμότητα διαχέει από τότε

ό,τι τα σώματα χωρίζει από την Ψυχή

αυτή η ελάχιστη ανεπαίσθητη Γέφυρα

μέχρι το μολύβι να φτάσει στα δάχτυλα των ποδιών.

Ξέρετε..

Για να φτάσει η ακοή στο σημείο να βλέπει

πρέπει πρώτα η όραση να μάθει να οσφρίζεται

μια παράξενη θεατρική παράσταση με συμβιβαστά μέρη

με όσα στην πραγματικότητα αξίζει να προσθέσει

ή να αφαιρέσει

VaVou

εκκλησιάρχης ενοριακός αστυνόμος με επαγγελματικές ομολογουμένως μεγαλόσχημες επιλογές ονόματος για ιππασία αρέσκεται στα πιο κοινά θέρετρα του συρμού χρησιμοποιώντας μαχαίρι με απαράδεκτο τρόπο, μπιζέλια στη μέση κόβει κι από μέσα αναδύεται λιβανισμένη η μουσική των ψαλμών “κύριελέησον ανάθεμα” ευχή και κατάρα από έλλειψη αγωγής την με θόρυβο λαιμαργία της σφαγής του αρακά κι ορεκτικό μεζέ αποθηκευμένο για αναγεννησιακούς αιώνες στα αμπάρια κάποιου ενετικού ή καταλανικού ιστιοφόρου συντροφιά με τα υπόλοιπα παστωμένα κρεατικά που εκεί φυλάχθηκαν ύστερα από εξαπάτηση όταν με μέσα απατηλά αφαίρεσαν κατέστρεψαν κι ύστερα σκότωσαν όσους από εκείνους που ονομάζουν αυθαίρετα ποίμνιο γλεντούσαν τη ζωή με την οργιώδη τους νεότητα στηρίζοντας κι υποστηρίζοντας όλα τα εκπαιδευτήρια θηλέων τους θυλασμούς που δικαιωματικά τους ανήκουν και τότε εμφανίζεται ξαφνικά o Florizel ο ήρωας γιος του βασιλιά της Βοημίας από το χειμωνιάτικο παραμύθι των κρυστάλλων και των διάσημων πορσελάνων προορισμένα για τραπέζια σαλονιού μετρημένων ηθών κυριών- π’ ερωτευμένος με την  Perdita κόρη του βασιλιά της Σικελίας ήταν μέχρι τα μπούνια αλλά επειδή δεν τα βρήκανε στην προίκα και στην παρθενιά ο Σαιξπηρ έσκισε τις εναλλακτικές σελίδες του θεατρικού του παραμυθιού έξω από το βασιλικό περίπτερο σε μια σκήτη στο όρος Άθως και μετά απελπισμένος ξεπήδησε o Florizel από τις στάχτες του καμένου παραμυθιού-του χειμωνιάτικου παρακαλώ- κι έφτιαξε με του βιβλίου την χρυσή δέση που δεν καίγεται σκοινί και κρέμασε το σκοινί με τον βρόχο του απαγχονισμού να  σαλεύει γλυκά και πέρα δώθε η θηλιά μέσα στον άνεμο πάνω στο κλαδί της ελιάς ωωω κι ήταν, ωω ναι ήταν αποφασισμένος να αυτοαπαγχονιστεί μέχρι που θυμήθηκε πως δεν έχει δοκιμάσει ποτέ στη ζωή του haggis κι έτσι αποφάσισε να παρατήσει την καταραμένη τη θηλιά για μιαν άλλη ένδοξη απελπισμένη φορά και ευθύς να κινήσει και να πάει στη Σκωτία  αναζητώντας το παραδοσιακό της φαγητό αλλά στο δρόμο που του πήρε ακριβώς έναν χρόνο ξυπόλητο περπατητό συνάντησε τον πρώτο κόμη του Ράσελ λονδρέζο διάσημο πολιτικό αντισυντηριτικών αποκλίσεων μα κατά τ’ άλλα κυρίου από σόι η καταγωγή όπου του είπε να μην πάει στη Σκωτιά για να βρει το πατροπαράδοτο haggis αλλά στην Αίγυπτο γιατί οι Σκώτοι κατάγονται από την Αιγύπτια βασίλισσα Σκώτα η οποία εκείνη και μόνο εκείνη είχε επινοήσει το haggis μέσα στην σαρκοφάγο του άντρα της Φαραώ δυναστείας τρέχαγυρευόπουλος μα ο ήρωάς μας δεν κατάλαβε σωστά τον υπαινιγμό της απροσδιοριστίας κι έτσι όταν έφτασε στις όχθες του Νείλου μπερδεύτηκε με τους τόσους πολλούς βασιλικούς τάφους και τον έπιασε απελπισία ξανά γιατί ποτέ του δεν θα βρισκε την μυστική συνταγή του haggis κι άρπαξε πάνω στη μανία του δυο φίδια στον πίσω δεξιά αμμόλοφο που χαριεντίζονταν γλεντώντας την μανία του ήλιου που σε ψήνει και σου κλέβει τα υγρά κι ύστερα εσύ ψάχνεις παραπατώντας εδώ κι εκεί για οάσεις μελίμνες όπου ξέμειναν καραβάνια από παρθένες ιέρειες του Μαμρα παρέα έναν μοναχά κιφήνα που φροντίζει να τις γονιμοποιεί εδώ και πολλά χρόνια για να μην χαθεί η ανθρώπινη παρουσία από την φοινικοσυστάδα καταμεσίς του τίποτα μα ο ήρωάς μας ο Florizel που από τέτοια δεν μασάει συμφώνως με τις παραδόσεις της ινδικής μυθολογίας έκανε μια με το ένα χέρι-στ’ άλλο κρατούσε τα δυο φίδια που ακόμα χαριεντίζονταν ανταλάσσοντας δηλητηριώδη καυτά φιλιά ωωω και τι φιλιά , ναι ο έρωτας αποβλακώνει ακόμα και τα φίδια,ξουτ ξουτ σπόροι του κακού- έκανε μία με το χέρι τ’ άλλο λέγω κι έπιασε το άρμα της Τζαγγερνώτ Κρίσνα που δεν γούσταρε μία τους οπαδούς της που ήταν μονίμως φανατισμένοι για το λυγερόκορμο σώμα της κι όλοι θέλαν να της κάνουν κούκου και φυσικά επειδή δεν είναι κορόιδο η Κρίσνα γιατί αν θέλεις να ξέρεις φίλε μου  η Τζαγγερνώτ Κρίσνα θέλει να τη θέλουν για την καλή της ψυχή κι όχι για τα κάλλη της τους έριχνε τότε από το άρμα της που έφερε το είδωλό της κι έτσι το άρμα πήγαινε μόνο του στους αιθέρες και ταξίδευε και πέταγε ακανόνιστα χωρίς σχέδιο πτήσης μα όπως λέχθηκε και από τα πριν ο Florizel έκανε μία με το ελεύθερο του χέρι και πιάστηκε από το άγριο άρμα της κι ανέβηκε κα πάτησε πάνω κι άρχισε να το οδηγεί προς εύρεσιν τόπου ευπροσήγορου προς αυτοπαγχονισμόν και για που δεν ξέρουμε ακόμη.

Φήμες ωστόσο λένε πως όσο ήταν στον αέρα συναντήθηκε παράλληλα κατά την πτήση με ένα ολίγον ζόρικο αληθινό δράκο από την Σκωτία, τον Μac Jesus Dragon που είχε πονόκοιλο γιατί του κατσε βαρύ ένα φαγητό ονόματι πατσάς που δοκίμασε ύστερα από αιματηρή λεηλασία σε έναν άγνωστο τόπο που ονομάζεται Γραικία (Greece) κει που οι άνθρωποι ονομάζονται καταχρηστικά Ρωμιοί για να μην θυμούνται ένα λαμπερό κι αυθεντικό παρελθόν που είναι τόσο ολοκληρωμένο πλήρες και χαρισματικό στα βίτσια της ανθρώπινης φύσης τόσο πολύ που λάμπει και τσακίζει τις αμβλείες γωνίες των εγωισμών χωρίς να καταβαραθρώνει το άτομο τόσο που οι νεότεροι κάτοικοι αυτού του τόπου σε κάθε εντυπωσιακό είναι μιας γυμνής εκστατικής διαύγειας διαρκώς σταυροκοπούνται φωνάζοντας έλα παναγία μου έλα παναγία μου ώπα έλα παναγία μου και τέτοια.

ΩΩΩΩ! Leg it to the leaches baby! Η αυτοκτονία αναβάλεται.Πάμε στη Ρωμιοσύνη να δοκιμάσουμε πικάντικο πατσά! είπε ο ήρωάς μας και χάθηκε με το άρμα της Τζαγγερνώτ Κρίσνα κατά την ανατολή του θεού Ήλιου.

Θείος Δώρος, εκδόσεις Φτερωτόν Πέος

VaVou

μετά από πέντε πίπες η ιδέα αλλοιώνεται… Ζαν Κοκτώ, το όπιο

πλέρια χαρά κοιμάται μ’ αστέρια

κόσμος τρανός μαχαίρι φαρμάκι τη φύση αθάνατα σα βρίσκει πληρωμή

μικρούλα Ψυχή σκληρά ανθρώπινη τυφλή

σε σκόνη χλαλοή παλιοπράματα σωρός των ουρανών δάκρυ θερμό με τον καπνό αδρό η ερμηνεία των ανθρώπων

ντροπή ειν αλήθεια και σκύλε συ τι ρουθουνίζεις

τίποτες έξω ζωή για να ‘βρεις ψηλού πνεύματος στη δύναμη νεκρό μια ξιπασιά από χούι βασανισμένης γυναίκας το χρόνο

χρυσόρειθρο γλαύκο αδιάντροπο ποτό κι ολάστραφτα αποφάγια τα  ξεσκίδια-μπιχλιμπίδια πνοής που κουλουριάζεται στη φρίκη

muslim υποταγή σαλαλά σαλαλά π’ άρμα φοβερό στου Μωάμεθ την κεφάλα την θεία προσταγή η κάψα του Ήλιου

νομάδες που στο στήθος τους έτρεφε ο καιρός βυθούς, του φέρνει

τον ουρανό εξατμισμένη θάλασσα στα πάτη της άμμου μιας ερήμου π’ υποφέρει.

Ω πόση είναι η δύναμη που ξεφυσάς όταν τα είδωλα της Μέκκας σου δε πέφτουν

ω πόση είναι η δύναμη η πραγματική κι η μετρημένη

κι είναι η φωνή που κουλουριάζεται στο λογικό μια άλγεβρα που φυλάσσετε για την θνητή του κρίση όταν τους θεούς σκοτώνουν οι καινοί

γιατί όταν τον πορθητή περιγελούν  οι άλλοι αδέκαστοι αδιάλλακτοι με το θεό

 πως είν μονάχα ο Γιαχβέ κι άλλος κανείς και φύγε, φύγε άραβα νομάδα από δω

να σου ο Μωάμεθ π’ από θεόσταλτος προφήτης

την άπιστη Μέκκα με πολιτική από της Πνύκας το χθόνιο μέλι επιφέρει.

Κάτω άστο, πλάι σας αληθινά κερδίζομαι κι όχι σαν δούλα στολισμένη

κοντά σας πίνω άσβεστο φως από πύλη βαθιά σκοτεινιασμένη

γοργοσαλεύει ο καιρός με στέρνα από δροσερά ποτά δυο βήματα ήχων αργότερα

κει που σιωπαίνουν τα βιολιά κι ωστόσο κανείς πέρα από μένα βασανισμένος δεν ρωτά

πως την καινούρια ορμή με την Ψυχή μεγάλη έφιππο Θεά πάνω σε πεύκα και γκρεμά τον Όλυμπο πρεσβεύει

VaVou

κορίτσι 40δείχνει αφήνει τα μαλλιά του λυτά σαν ποκαχόντας

φωτογραφίες βγάζει μπροστά από θάλασσες και νομίζει πως είναι ωραία

στίχους γράφει με λογότυπο την θάλασσα και νομίζει πως είναι Ποσειδώνας

τους άντρες το ποθεί σκλάβους της να κάνει και νομίζει πως είναι Σειρήνα

μονομάχους μελλοθάνατους μοιραία το παίζει

μα η Τροία έχει πέσει προπολλού χωρίς να ανοίξει καν ρουθούνι.

Τώρα οι εχθροί  που το ‘βαλε σκοπό για χάρη της να σκοτωθούνε για ποτάκι κανονίζουν κάπου στο εικοσιπενταράκι ή στο blues.

Προτιμώ το blues. Εκεί έγραψα το πρώτο μου μυθιστόρημα. Συναισθηματικοί λόγοι.

 http://roides.wordpress.com/2009/11/09/9nov09/#more-4370

Από τον Χ.Ε. Μαραβέλια

Piergiorgio Odifreddi, «Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε Χριστιανοί. Και πόσο μάλλον Καθολικοί», εκδ. Ίταμος, σ. 310, μετάφραση Βέρα Δαμόφλη

Καθηγητής της ορθόδοξης Δογματικής, και μάλιστα από εκείνους που δεν θα μπορούσαν να κατηγορηθούν ως ορθολογιστές, στο σύγγραμμά του χαρακτηρίζει τη θρησκεία νευροβιολογική ασθένεια. Κατά τη δική μου μη δογματική γνώμη η σχιζοφρένεια του χριστιανισμού έγκειται στο γεγονός ότι παραδέχεται για θεό έναν άνθρωπο, τον Ιησού της Μαρίας, τον λεγόμενο Χριστό, που όμως είχε για θεό του έναν άλλο θεό• τον ζηλόφθονα Γιαχβέ. Επίσης και στο ότι τη θρησκεία αυτή προσπάθησε να διαδώσει στα έθνη (τους μη Εβραίους δηλαδή), ενάντια στις εντολές του Ιησού (βλ. Ματθ. 15:24, 10:6) ο Παύλος, που όμως ουδέποτε τον είχε συναντήσει. Οι Έλληνες χριστιανοί προτιμούν τον αυτάρεσκο όρο Ορθοδοξία, που φυσικά δεν σημαίνει ορθοφροσύνη.

Η επιβολή του χριστιανισμού στην Ελλάδα δεν έγινε με το κήρυγμα (οι Αθηναίοι περιγέλασαν ως γνωστόν τον Παύλο), αλλά με διατάγματα χριστιανών Ρωμαίων αυτοκρατόρων, μέσα στη λογική cuius regio eius religio = ούτινος η χώρα, αυτού και η επιλογή της θρησκείας. Άλλωστε στον μονοθεϊσμό η ανεξιθρησκία είναι αδιανόητη. Αψευδής μάρτυς περί αυτών είναι η σωζόμενη νομοθεσία, κυρίως των χρόνων μεταξύ Κωνσταντίνου και Ιουστινιανού. Από την εποχή του θηριώδους Θεοδόσιου και μετά αρχίζει να καθιερώνεται η πρακτική του καισαροπαπισμού, όπου η Εκκλησία ταυτίζεται με το κράτος, το οποίο με τους καταναγκαστικούς μηχανισμούς του ανέλαβε το ασφαλώς θεάρεστο έργο τού με κάθε τρόπο εκχριστιανισμού των υπηκόων και υπόδουλων λαών της Ρώμης. Η επιβολή της θρησκείας αυτής στην Ελλάδα, μια μελανή ιστορία που ευλόγως αποσιωπάται ή υποβαθμίζεται, πραγματοποιήθηκε με συνδυασμό βίας και ιδεολογίας μεταξύ του 5ου και του 9ου αιώνα. Δηλαδή υπήρξαμε θύματα του ρωμαιοχριστιανικού ιμπεριαλισμού και γίναμε από Έλληνες Ρωμιοί. Κι αν δεν υπήρχαν συνεπώς άλλοι λόγοι να μην είναι κάποιος χριστιανός, αρκεί και μόνο ο βάναυσος τρόπος της άνωθεν επιβολής του. (Εδώ δεν εννοούνται τα επουράνια). Σε ατομικό επίπεδο πάλι, δεν χρειάστηκε να ερωτηθούμε. Ομολογήθηκε για λογαριασμό μας –ξανά από άλλους– έν (κατοχυρωτικό) νηπιοβάπτισμα. Σημειωτέον ότι οι ιεροί κανόνες δεν προβλέπουν… ξε-βάπτισμα (!), όπως γίνεται λ.χ. με την «πνευματική λύση» του γάμου.

Ταυτιζόμενη όμως η Εκκλησία με την κρατική εξουσία, την εκάστοτε εξουσία, κατέστη ανάπηρη και ανίκανη να βαδίσει μόνη χωρίς το κρατικό δεκανίκι. Εξ ου και οι φοβικές αντιδράσεις των πιστών σε όποια σκέψη χωρισμού των σιαμαίων Εκκλησίας-Κράτους. Κάτι που ακόμη και η «καθυστερημένη» Τουρκία έχει πετύχει προ πολλού.

Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν κάπως με τη δημιουργία των σύγχρονων πολυεθνικών και πολυθρησκευτικών κοινωνιών, φαινόμενο από το οποίο δεν μπορούσε να εξαιρεθεί η χώρα μας. Ιδίως μετά την τραγωδία της «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών», και την ανακίνηση των διαδικασιών πλήρους ένταξής μας στην Ευρώπη. Με τη χαλάρωση –κυρίως μέσω διεθνών συνθηκών υπερσυνταγματικού κύρους– του πλέγματος των διατάξεων που της παρέχουν μια σκανδαλώδη προνομιακή μεταχείριση, αργά ή γρήγορα η Εκκλησία «μας» θα αναγκαστεί να βγει στην αγορά των θρησκευτικών ιδεών. Για να πείσει, να κερδίσει και να κρατήσει ενδεχομένως τους όποιους πιστούς της, αφού οι a priori χριστιανοί, άσχετα προς τη φολκλορική πλευρά του πράγματος, όλο και θα λιγοστεύουν. Όπως και να ’χει όμως, ο γράφων δεν συμφωνεί με τον Φρόιντ που πίστευε ότι ο καιρός εγγύς για το τέλος της θρησκευτικής αυταπάτης.

Μέσα σε μια τέτοια πορεία προς τη θρησκευτική απελευθέρωση, και με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών, οι διαφορετικές ιδέες κυκλοφορούν πλέον ελεύθερα, χωρίς κινδύνους κυρώσεων. Κάτι που στο παρελθόν αντιμετωπιζόταν με τη ρίψη στην πυρά ανθρώπων και βιβλίων. Έτσι τα τελευταία χρόνια έχει εκδοθεί στη χώρα μας ένας μεγάλος αριθμός σημαντικών βιβλίων (για να μείνουμε στον χώρο του βιβλίου), μέσω των οποίων ο ορθός λόγος και η θεο-λογική αναδεικνύουν το θρησκευτικό παράλογο. Μοιραία ο χριστιανισμός, αργά ή γρήγορα, θα επανέλθει από εκεί που ξεκίνησε: απολογούμενος απέναντι στον ορθό λόγο (πβ. απολογητές). Μάλιστα με αφορμή την αντίδραση από ιερή –εννοείται– αγανάκτηση στο «ζήτημα των ταυτοτήτων», δόθηκε η ευκαιρία να γραφτούν από την απέναντι πλευρά ορισμένες αλήθειες σχετικά με τον ρόλο της Εκκλησίας, ιδίως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Εντελώς πρόχειρα λοιπόν θα μπορούσα να σταχυολογήσω τα εξής βιβλία: Βολταίρος, «Φιλοσοφικό Λεξικό», J. Meslier, «Δεν υπάρχει θεός», Χόλμπαχ (;), «Περί τριών απατεώνων. Μωυσής, Χριστός, Μωάμεθ», Ι. Καντ, «Η θρησκεία εντός των ορίων του Λόγου και μόνο», Λ. Φόυερμπαχ, «Παραδόσεις για την ουσία της θρησκείας», S. Freud, «Το μέλλον μιας αυταπάτης», K. Deschner, η πολύτομη «Εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού», B. Russell, «Κείμενα για τη θρησκεία», Α. Κοντ-Σπονβίλ, «Το πνεύμα του αθεϊσμού», R. Dawkins, «Η περί θεού αυταπάτη», M. Onfray, «Πραγματεία περί αθεολογίας», Ζ. Ντανιέλ, «Ο θεός είναι φανατικός;», Ρ. Σβαρτς, «Βία και μονοθεϊσμός», Αρσ. Μέσκος, «Σοκ και δέος. Ο θεός στην μετά Χριστόν εποχή», S. Harris, «Το τέλος της πίστης» και «Επιστολή προς ένα χριστιανικό έθνος», Chr. Hitchens, «Ο θεός δεν είναι μεγάλος». Επίσης το best seller του ημέτερου Μ. Βασιλάκη, «Η μάστιγα του θεού» ή το παραληρημαστικό μυθιστόρημα του Δ. Φύσσα «Στρατιώτης του Χριστού. Η δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη». Παραλείπω σημαντικά άρθρα σε περιοδικά, εφημερίδες και sites, με τα οποία συγκροτείται μια αρκετά καλή (α)θεο-λογική βιβλιογραφία.

Αφορμή για τούτες τις σκέψεις έδωσε το βιβλίο του Ιταλού καθηγητή Πιερτζόρτζιο Οντιφρέντι «Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε Χριστιανοί. Και πόσο μάλλον Καθολικοί» (Perche non possiamo essere cristiani. E meno che mai cattolici).

VaVou

υπολείμματα. χρήση καπνοειδών. υπολείμματα. χρήση σκονοειδών. υπολείμματα. κι όμως καμιά ησυχία. διεσταλμένες κόρες. κάποια αποτρεπτική γιορτή προγόνου σαν σήμερα. ουρλιαχτό και πάλι ουρλιαχτό. καμία ησυχία. Joseth Roth, o θρύλος του Άγιου Πότη, το ποιητικότερο διήγημα του 20 ου αιώνα. Η όγδοη φορά που πίνεται νεράκι. Πως θα γίνει να ξεπεράσω κάτι τέτοιους τύπους. Ακούω για Υφαντή και δεν έχει καμιά διαφορά από τον Ελύτη.  Το ζήτημα δεν είναι ούτε να οπλοφορείς (αυτός που αισθάνεται μέσα του δυνατός δεν έχει ανάγκη να οπλοφορεί) ούτε να αποσπάσεις γυναίκες από κανέναν. Οι σχέσεις δημιουργούνται ανά δύο πάντα. Δεν έχει να κάνει με το αν είσαι ποιητής ή όχι. Εξάλλου, από ένα σημείο κι έπειτα οι γυναίκες παύουν να έχουν νόημα. Διαρκώς επαναλαμβάνονται μέσα σε μια χιλιομασημένη αισθητική χωρίς αντίκρυσμα. Αρωματικά κεράκια, λίγα γαλλικά, κάμποσο χαλασμένο τυρί με κόκκινο στυφό κρασί, λίγο παραπάνω μέθη, ένας κάπως αληθινότερος λόγος σαν χαριστική βολή. και μετά τι? κοινές εξόδοι με φίλους στις μπουάτ, λίγο θεατράκι, λίγο κουτσομπολιό στα φουαγιέ και μετά άντε πάλι πίσω σπίτι με αρωματικά κεράκια, λίγα γαλλικα, κάμποσο χαλασμένο τυρί με κόκκινο στυφό κρασί και πάλι από την αρχή.

όχι. υπολείμματα. χρήση καπνοειδών. υπολείμματα. χρήση σκονοειδών. υπολείμματα. απεριόριστες βόλτες πάνω κάτω στο σπίτι. σκάλες τουαλέτες βαμπίρ κρυμμένο πίσω από το λαμπατέρ για ώρες, κολλημένος στον τοίχο μέτωπο με μέτωπο, μπουνιές στις ντουλάπες κλωτσιές στα φωτιστικά κι ύστερα ξημερώνει γλυκά κι αντιλαμβάνεσαι τη φύση.

αλλαγή πνεύσις. ζεστός ελληνικός καφές και προετοιμασία της υπέροχης μοναξιάς του γράφην. δεν χρειάζομαι τίποτα και κανέναν. ούτε διαφημίσεις, ούτε περιοδικά λογοτεχνίας, ούτε εκδότες, ούτε εφημερίδες, πολύ περισσότερο τις λογοτεχνικές συντεχνίες,ειλικρινά, κανέναν. εσείς με χρειάζεστε. όχι εγώ. εγώ το μόνο που χρειάζομαι είναι κάτι περισσότερο από αγάπη. χρειάζομαι αλήθεια.

VaVou

στον Kandinsky

Υπάρχουν διάλογοι στερεογραφικής προβολής  ανάμεσα μας με τη μορφή μελλοντικών αναγνωστών τοπολογικών χώρων

συνειδήσεις χωρίς δυναμική της έννοιάς αμφιμονότιμων απεικονίσεων εγώ και εσύ

καταδύσεις εφοδιασμένα ταξίδια που έχουν συνωμοτήσει διαφορίσιμα  όπως στη ζωή έτσι και στα ποίηματα βυθίσεις

πολύδιάστατες σκέψεις που εκσφενδονίζονται τώρα για να ακουστούν σαν τεχνητές νοημοσύνες αφινικών χώρων από κάτι άλλες τοπικές συντεταγμένες αργότερα

μιλάνε πολύπλοκα θεωρήματα αλλαγής βάσης με κώδικες υποπολλαπλότητας από στοχασμούς αυτές οι γλώσσες

πρέπει να είσαι διαθέσιμος να παρακολουθήσεις παράλληλες μεταφορές αν θες να μάθεις τι είναι τέχνη-κι η τέχνη είναι για τανυσμένους εξπρεσσιονισμούς ξετυλιγμένους σε ρεαλιστικά-γυμνό. Ευτυχώς.

Αυτές έλκουν την καταγωγή τους από κοιτάσματα διανυσματικών πεδίων μπαρούτης και ύψιστης μαντικής τέχνης από ποσότητες καμπύλης μέγιστης κλίσης

ψυχικά ορυκτά μουσικής για αφές συστολής δειχτών

συναλλοίωτες λειτουργικές διαδικασίες παραγώγισης σαν να μαζεύανε κεράσια νήματα στους ιστούς της γραμματείας με αντιμεταθέσεις

αλφάβητα της ουτοπίας συμπαγοποίησης πολλαπλοτήτων για το ερωτικό μοντέλο του ευσιγκίνητου άντρα

και βιωματικά σκόπιμα συμπαγοποίησης  για γυναίκες τροχιακών πολλαπλοτήτων  π’ έχουν την εντύπωση ότι δεν έχουν γεράσει απευθείας στις τέσσερις διαστάσεις

στάσεις ορισμένων γράφοντων ενοποιημένης πηγής από χάσματα και τεχνικές συνιστώσες από ολόκληρη επιστήμη οργανικής εφημερίδας που εκπέμπει ραδιόφωνο και τηλεόραση σε συχνότητες ετεροτικών χορδών

βασικά ερωτήματα με διάρκεια μιας τυχαίας επίδρασης από εξηλεκτρονισμένους χορούς από προγενέστερα επίπεδα φυσικής αντίληψης και

στατιστικές διακυμάνσεις χωρίς χαρτί καταγεγραμμένης σκέψης κι αλήθειες ως τονικές χειρονομίεςαδόκιμης εξάπλωσης προσήκοντα τρόπων

αλλά τα κινηματογραφικά άμαζα πλαίσια ταλάντωσης δεν χωράνε στην ορμή του γράφην-αυτό ξέχασέ το, κάνε σενάριο από λεπτόνια καλύτερα

η πυρηνική γραφή οφείλει να δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο τα βαρυτόνια του γραφιά

στη μεταβατική χημεία τα δάχτυλα πρέπει να πονάνε από τα οξέα την αυστηρότητα των απίθανων αναζητήσεων συνδυασμών στην επεξεργασία του μίτου της Αριάδνης

το μυαλό πρέπει να στραγγιζεται στο επικίνδυνο κοκτέϊλ με το σχετικιστικό αίμα

πρέπει να χάσεις όλο σου το αίμα που διέφυγε με την ταχύτητα του φωτός

να νιώσεις άδειος στην απέραντη δυστυχία του κλειστών φερμιονικών και μποζονικών πεδίων π’ αλληλοεξουδετερώνονται

αδύναμος να ξεστομίσεις αόριστες παραμέτρους παραμικρής βρισιάς

κι αδιάφορος δομικά να κάνεις το οποιοδήποτε φλερτ από κβαντομηχανική συνέπεια

οφείλεις να εξαντληθείς με συνεχείς δυναμικές υπερσυμμετριών στην τεράστια σπατάλη του χιλμπερτιανού εαυτού σου

να μάθεις να ζεις με μέσα πενιχρά από διαδοχικές διαδικασίες αυθόρμητης ρήξης

σε πλήρη αποσάρθρωση με τους νόμους της θεμελιώδου οπτικής κι εις μάτην το άπαν μέσα στο πεδίο της επίγνωσης

να φτάσεις μέχρι το ελάχιστο σημείο κατάρρευσης κυματικού συναρτησιακού της ιστορικής σου δραματικότητας και την ίδια στιγμή να χεις χέρι ψυχρό βουτηγμένο σε δίνες δονητικού δικαίου

κι η αίσθηση βλέμματος αλληλεγγύης με αίμα που μεταγγίζεται σε κλίμακες Planck από επαλληλίες μορφών για κάποιον θανάσιμα πληγωμένο τραυματία χαμηλότερων συχνοτήτων

ένα πάντα νέο επίπεδο μιας έκδηλης πρόθεσης μηδενικού σπιν,

γεννήτορας για τα ασύληπτα πλήθη περιοδικότητας βιωματικών παιχνιδιών της σύζευξης

όταν συντεχνίες πλαστών μετοχών γοητεύονται σε υψηλότερες αρμονικές συχνότητες πάντα με ποιητές άρρηκτα συνδεδεμένους με την ψυχή απείρων βαθμών ελευθερίας  μοντερνισμού και ιστορίας από νου που ταυτίζεται με αλήθεια που μαχαίρωσε τον ουρανό κι η πληγή δεν κρύβεται με τίποτα παρά μονάχα κρέμονται σύννεφα γάζες που συγκρατούν τις εξισώσεις  του λογοτεχνικού DNA

Τέτοιους δεν θα βρείτε πολλούς. Δυο τρεις πάνω κάτω σε κάθε αιώνα. ΟΙ λοιποί είναι πραγματικότητες από φαινομενικές πυκνώσεις ενός παλλόμενου τίποτα.

Έτσι λοιπόν δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα. Αν είσαι πραγματικός γραφιάς και το λέει η καρδιά σου οι συνθήκες περιοδικότητας μπορούν να ονομαστούν θεμελιώδεις

και σίγουρα δεν θα σταθείς μονάχα σ’ αυτές.  Θα φροντίσεις να μάθεις όλες τις πράξεις του λογισμού των στροφορμών.

Θα δεις. Όσο θα απομακρύνεσαι τότε απ’ τις αγέλες

ολοένα και περισσότερο θα ακούς την πένθιμη μαγνητική τσιρίδα τους σαν βρωμερή ικεσία σαν κοσμικό τόρο χορδής σε κόμπο: υποτάξου, ταπεινώσου, γίνου απλός. Άντε τώρα να τους πεις πως η τεχνική δεν είναι αυτοσκοπός των σωματιδίων

αλλά το μέσον για να αφοπλίσεις τις χαμιλτονιανές νάρκες  της βιβλιοθήκης με τις οποίες έντυσαν τα εξώφυλλα του βιβλίου των Θεών όσοι την Δημοκρατία φθονούσαν

VaVou

Υπάρχουν διάλογοι ανάμεσα μας με τη μορφή μελλοντικών αναγνωστών

συνειδήσεις χωρίς δυναμική της έννοιάς εγώ και εσύ

ταξίδια που έχουν συνωμοτήσει  όπως στη ζωή έτσι και στα ποίηματα

σκέψεις που εκσφενδονίζονται τώρα για να ακουστούν σαν τεχνητές νοημοσύνες από κάτι άλλο αργότερα

μιλάνε πολύπλοκα με κώδικες από στοχασμούς αυτές οι γλώσσες

πρέπει να είσαι διαθέσιμος να τις παρακολουθήσεις αν θες να μάθεις τι είναι τέχνη-κι η τέχνη δεν είναι για όλους. Ευτυχώς.

Αυτές έλκουν την καταγωγή τους από κοιτάσματα μπαρούτης και ύψιστης μαντικής τέχνης

ψυχικά ορυκτά μουσικής για αφές

λειτουργικές διαδικασίες σαν να μαζεύανε κεράσια νήματα στους ιστούς της γραμματείας

αλφάβητα της ουτοπίας για το ερωτικό μοντέλο του ευσιγκίνητου άντρα

και βιωματικά σκόπιμα για γυναίκες π’ έχουν την εντύπωση ότι δεν έχουν γεράσει ήδη

στάσεις ορισμένων γράφοντων από χάσματα και τεχνικές συνιστώσες από οργανικές εφημερίδες που εκπέμπουν ραδιόφωνο και τηλεόραση σε συχνότητες χωροχρόνου

βασικά ερωτήματα με διάρκεια από εξηλεκτρονισμένους χορούς και

στατιστικές διακυμάνσεις της σκέψης κι αλήθειες ως τονικές χειρονομίες

αλλά τα κινηματογραφικά πλαίσια δεν χωράνε στο γράφην-αυτό ξέχασέ το, κάνε σενάριο καλύτερα

η γραφή οφείλει να δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο τον γραφιά

τα δάχτυλα πρέπει να πονάνε από την αυστηρότητα των απίθανων συνδυασμών στην επεξεργασία

το μυαλό πρέπει να στραγγιζεται στο επικίνδυνο κοκτέϊλ με το αίμα

πρέπει να χάσεις όλο σου το αίμα

να νιώσεις άδειος στην απέραντη δυστυχία του τίποτα

αδύναμος να ξεστομίσεις την παραμικρή βρισιά

κι αδιάφορος να κάνεις το οποιοδήποτε φλερτ

οφείλεις να εξαντληθείς στην τεράστια σπατάλη του εαυτού σου

να μάθεις να ζεις με μέσα πενιχρά

σε πλήρη αποσάρθρωση κι εις μάτην το άπαν

να φτάσεις μέχρι το ελάχιστο σημείο της ιστορικής σου δραματικότητας και την ίδια στιγμή να χεις χέρι ψυχρό βουτηγμένο σε δίνες δικαίου

κι η αίσθηση του βλέμματος της αλληλεγγύης όταν το αίμα μεταγγίζεται σε κάποιον θανάσιμα πληγωμένο τραυματία

ένα πάντα νέο επίπεδο μιας έκδηλης πρόθεσης,

γεννήτορας για τα ασύληπτα πλήθη βιωματικών παιχνιδιών

όταν συντεχνίες πλαστών μετοχών γοητεύονται πάντα με ποιητές άρρηκτα συνδεδεμένους με την ψυχή της ιστορίας και τον νου του μοντερνισμού.

Τέτοιους δεν θα βρείτε πολλούς. Δυο τρεις πάνω κάτω σε κάθε αιώνα. ΟΙ λοιποί είναι πραγματικότητες από φαινομενικές πυκνώσεις.

Έτσι λοιπόν δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα. Αν είσαι πραγματικός γραφιάς και το λέει η καρδιά σου

σίγουρα δεν θα σταθείς μονάχα σ’ αυτήν.  Θα φροντίσεις να μάθεις όλες τις πράξεις του λογισμού.

Θα δεις. Όσο θα απομακρύνεσαι τότε απ’ τις αγέλες

ολοένα και περισσότερο θα ακούς την τσιρίδα τους σαν βρωμερή ικεσία: υποτάξου, ταπεινώσου, γίνου απλός. Άντε τώρα να τους πεις πως η τεχνική δεν είναι αυτοσκοπός

αλλά το μέσον για να αφοπλίσεις τις νάρκες  της βιβλιοθήκης.