——————-

κανει την κραυγη αναπνοη. αργοτερα η ομοιοτητα στην αληθεια πωλειται. ο τιτλος ειναι: μεταχειρισμενοι νεκροι σε τιμη ευκαιριας. πανισχυρη η εξουσια της ασεβειας. ερχεται παντα με την μορφη της ανιστορικοτητας ομως.  ωστοσο ευτυχως,  αν και αργησα να κατανοησω πως ανηκω στην γενια της γλωσσας μου, ειχα παντοτε για ονηγο τα χρωματα πισω απο τα σφαλισμενα βλεφαρα. δει δη ορασεων, στην ακρη της αντανακλασης ανακαλυψα πως ειμαι λοιπον ενας παρεισακτος πλησιφαης.  παραξενος και υποψιασμενος. υπηρξα τυχερος και παλι. ο παρατηρητης της σκιας του. οπως φυσικα στριμωχνεται στην ιδια του την ανασα με τον τροπο που οι κυνες δαγκωνουν. ητοι κρατωντας πυξιδα για την πεινα στην περιστροφη της τροφης. η ταυροκαθαψιος φυγομαχος σε μια αυθαιρετη επιφανεια  ιδιοτυπου αθλητη- νεογνο χρως ευσεβειας εκτεθειμενο στην κατανοητικη συμμετρια ενος πορτραιτου. η εικασια μιας χαλασμενης τοιχογραφιας. εκει η σιλουετα του θηραματος χανεται ρομαντικα πισω απο τα δοντια. δε φιλα ,καταπινει. ετσι ρεει ηπιοτερα η χυμενη συνομιλια . ετσι η γευση διαμορφωνεται πισω απο στοματα που εκλεισαν.  το lapsus ελευθεριας μεταβιβαζεται στο στομαχι δια της καταποσεως. στην υπνηλια της πεψης  ο θορος ασφυκτια. δηω οτι δυει ομως δεν με ενδιαφερει να καταστρεψω τον ηλιο, ψιθυριζει. τεθλασμενα αινιγματα σε ψυχρες πορτες που ανοιγουν : αντιληπτικο συστημα αδιαφανειας κατακρημνιζεται. κατα κανονα ενα μυστικο τμημα απο στοχασμο που θεσμοθετηκε στο ονομα μιας παθητικης αθωοτητας που δεν μεγαλωνει ποτε.  το διαφευγον και το αβασταχτο. δεν μπορω να καταλαβω τι παει στραβα. προς το παρον στη μυτη του βελους, παγωνω την χρονικη αντιληψη σε ενα μελλον απο λησμονημενες δρασεις. ας πουμε αυτο. κανω δηλαδη τους λεπτοδεικτες λεπτοτερους.  τους ακονιζω προς το παρων. μα παντα προς το παρον, εγω και η σκια μου, προς τα εκει, βαδιζουμε ανελεητα. ισως για αυτο μενουμε παντα ακινητοι. ισως ακομα για αυτο φτιαχνουμε αγαλματα. ως να ειρωνευομαστε την ακινησια της φθορας μας. ετσι η αιωνιοτητα αποκτα ταχυτητα. μεταβαλλεται οπως ενα προσωπο που φοραει τη μασκα για να γινει κατι αλλο. για να γευτει την αισθηση της φθορας. προκειται για την αναγκαστικη επιθυμια της νοησης. τουτο δινει το χαρισμα στη θνητοτητα να φορεσει τη μασκα της αιωνιοτητας  λοιπον ως ανω κατω οδος μια και η αυτη. σα να τραβαμε την πενθιμη κουρτινα ενος θανατου για να παρουμε την αισθηση απο τον οπο της κοσμικης κωδιας . η προσδοκια του μετα ομως, ειναι συμβιβασμενη με τις ελπιδες η με τους φοβους μας? τωρα καταλαβαινω γιατι οι θρησκειες που πραγματικα αγαπουν τον ανθρωπο, ποτε δεν περιεχουν κολαση. εκπαιδευουν πρωτα το σωμα στην ελευθερια για να μπορει να αντεξει στην απεριοριστη χαρα της το περιδινουμενο νοειν της ψυχης.

—————–

ιμερος ιοχρους απλωμενος στεκεται αισθητικος και εμψυχος σκουροχρωμος συννεφιασμενος, κι οπως ο υπνος τις φτερουγες του κουνα κι ομνυει ληθη στη δροσια που προκειται να φερει, κατηξιτεχνης κουρνιασε ο ουρανος στο ομορφο κορμι της. οπτος ρινομακρος στου ρολογιου το  ικελο , ανδρας του κιονοκρανου στην τελεια μορφη του, που με το χερι αβασταχτο αγγιζει τις καμπυλες, κι ανθιζουνε τα ριγηλα στου φαντασου τη ρυμη, ο ερωτας του που χυμα με κυμα απα στο κυμα, εκει που προηγουμενα, παντα ξαναγεννιεται.

κι η δηξις του φοβητωρος σαν σβησανε τα ματια, ουλος φαγεντιανος οπου γουργωνει σωμα, του ερχεται με ενοτητα στην τεχνη του φιλιου του, μια αναμορφωση βουλης απ την ηχω του στερνου, στο καλογυαλισμενο φασγανο που περιμενει αιωνες, του κωμαστου το ετοιμο, το λεληθοτως γνευμα.

εκει στον τοπο της ταφης στη νεαρη κοπελα, κατω απο επιτυμβιο οπου εβρεθει ο γλυπτης, κι ειδε την καλαθο του μνηματος απ το αγερι τουμπα, κι αναμεσα στα διακενα αγκαθια μινθα και κρινους, οτε της πλεξης  πενθιμου η συμπαθειά υψαυχει, ααατου γαιας ως φυτρωσανε τοσα πολλα λουλουδια, ξεθρασα να παρει το ρυθμο -τα στερνα ν΄ υψωσει , πανω εκει οπου λειχει η σαρος, ηλιου και σεληνης.

κοιτατε με λοιπον σκυλια και φιλοι μου καλοι μου, την αβανια την πεταξα πισω σε μαυρο τοπο, και στους παρατρεχαμενους που στα παλια κωφευουν, του μηδενος την αγανια, τ’αφυσικο αλαο τους, που παιρνει  στο περιγραμμα κι εκει σχημά- στη λεξη, αφ’ αβροτα  ειναι αγαλματα, φωναεν που αγρευουν,  και καθ΄ αγερμος της γλωσσας σου, σμιλη στα πνεη του μορφεα.

ελα λοιπον και συνελθε στον οικουρο σου οφι, ελα και περνα αντικρυ σου, μη φοβηθεις τον υπνο , ακομα κι αν  σε ριξανε βαθια σε ταπεινο εφιαλτη, μη φοβηθεις τους ονειρους η τις ξωθιες μιλιες τους, τηδε το υδνον ερχεται παντα με τη βροχη τους, κυνοδηκτα κι εριτιμα δακρυες σταλες ως οπωσουν, στα ρειθρα της καρδιας σου.

κι οπως γυρευει ο καιρος που χει τα ποδια φτερωτα και πλουσια την κομη, και επι περιλαμπρο διι, ξανα τη νιοτη φερνει, ομου το σθενος του κορμιου με του ερωτευμενου, ομου κι η κυρβη των ροων που ιστορει την τολμη, ετσι απλωνει του χαδιου την ημισκια, το θεναρο τους αγε, αγε επι γεωρυχου τα ονειρα του ξυπνιου, και την αχλυ της αισθησης διαρρηδην χρη το νεμει

————–

και ιδου το ιερον της βροχης:    υπο αρχης το ενα. τουτο εστι πολλων αριστο. ως μηδε μηδενος ενα προειθησθαι αλλ επεται δι ερμηνεια

γιατι μονο τον εαυτο σου αισθανεσαι αναμεσα μας. αυτη ειναι η μορφη του κοσμου που δινεις στη συσταση. ανοιξε λοιπον γιατι ουτε τρισυποστατο ειναι ουτε μοναδικο ουτε καθολοκληριαν ουτε ανυπαρκτο.

οτι μετρον παντων χωρου κλιμαξ.

αραξε λοιπον και περπατα ηρεμα αν οντων γνωριζεις οντως τα κρονεια

————-

του Ελεργου

εχει ενα στηθος γεματο λυκους απο εκκωφαντικες εντυπωσεις. εδω και καιρο εχει παψει να αισθανεται. προκειμενου να μην ηττηθει η αρσενικοτητα το πεισμα ισορροπει τον πονο με την απραγια. στον αντιποδα η θλιψη της τυλιγεται  πανω του στο υπερτατο πνιξιμο. ετσι ο κοσμος της επιφασης κερδιζει εδαφος μεσα σε ενα τραχυ ονειρο αισθητικου βαθους: ηρθε κι  η νυχτα τωρα κι απλωνεται οπως η βροχη στα βαθη ενος ακατανομαστου μειγματος ψυχης.  καπου καπου ξεθαρρευει το εμψυχο και η προθεση αφωτοσκιαστη ριχνεται σε ενα στροβιλο διανοητικης μινθης. το ηδυοσμο ευωδο βοτανι του στερνου σε ενα προσωπο κατεβασμενης περιπλανησης  παιρνει μικρες πολυτιμες ανασες. ξανα η σκεψη των αισθησεων εχει προσγειωθει στο κορμι και κουβαλαει το αδιαχωρο βαδισμα. βρεχει σταθερα. η τρομερη γνωση πεφτει σε μικρα κυματα απο πολυτιμο παθος πανω στο ολοκληρωμενο σωμα. διχοτομημενη η γλωσσα αμφιβαλλει για το πιο παρατολμο μειγμα θανατου. ελαχιστο μελλον συρρικωμενο σε μια αμφιβολια  ομαλης ζωης. ομως η ομαλη ζωη ειναι για τους αλλους. απροσκοπτα προς τον απαλο ογκο της αγαπης η γοητεια που ασκει επανω στην γλυκια αναμνηση το γοργοστροφο φτερισμα που εσοβει την αναγκη κρεμιεται στην κρυφη του αντιφαση. ο ποιητικος χρονος ειναι ενα τεραστιο αινιγμα για οποιον δεν τρεφεται με κοπανιστο αερα. μονο στη πρωτη  νιοτη του κορμιου επικρατει καπως η ψευδαισθηση πως εσυ θα την γλυτωσεις. γιατι παντα, στην περιπτωση των  ποιητων η ανυποφορη ζωη λυτρωνεται απο την πραοτητα του αλλου. εδω ο ερωτας στεκει πιο ψηλα απο το στοιβαγμα της φλεβας. το αιμα γλυστερο στο πανυψηλο τοιχος των μαλλιων χρωματιζεται κοκκινο οπως υγραινεται η πνοη. η απατη ριζα του κοσμου εχοντας αναλυθει στις πρωτες της αρμονικες βουλιαζει στον κορυμβο της .ολα τα αποτυπωματα της μαγισσας εχουν αφησει εναν νοσταλγικο ψιθυρο στα χειλη. βρεχει σταθερα κι η θαλασσα ορθωνεται σγουρη απο την αναστατωση του ουρανου της. ποιος κλαιει αποψε και δεν επικοινωνει με την πραγματικη συνεπεια που επιστρεφει στο βλεμμα το αλιμονο?  πρωτιστος ασκοφορος στην κεκλιμενη ορμη ενος αγνου κριτη. καθε μητροτητα εξουθενωνει τον εραστη της μολις η σπορα γονιμοποιηθει. η αγκαλια παγιωνεται σε ενα τελειο βασανισμο και η σφαιρα των απαιτησεων ελαχιστα καθηλωνει τις αναρχες φωταψειες οπως πρωτα. και τοσο σκορπισμα στον ελισιο θρηνο της ειρεσιωνης, ο στολισμενος τωρα ανημπορος εραστης απο τις πτωσεις των υδατων, αδιαφορος στεκεται θλιμμενος στην ακινησια. μακρυς ειναι κι ο δρομος της σταγονας πανω του. λιγοτερος κι απο τον πνευματικο συριγμο που πορωνει την πετσα. αναμφιβολα, η χαρα του ουρλιαχτου εχει μετατραπει σε μια απολογια χωρις παιχνιδι. οι απαιτησεις εχουν παντα δικιο. καρφωμενες σταθερα στη θεση τους παιρνουν το ρολο του μαστιγωτη .βρεχει. η κραυγη του λυκου παιρνει τη θεση της  στο ναυαγιο της καρδιας. φλεγομενοι παλμοι της θέλησης και τι αλλο απομενει για να χυθει στο πελωριο παγοβουνο των κρυσταλλων η εμπιστοσυνη στην  επανεκκινηση της ηδονης? να που σωριαζεται εδω το αγχος της εποχης στην τεντωμενη αδρεναλινη. η πεινα  πια δεν στεκεται στη γη αλλα στηριζεται πανω στη νοηση.  το καθαρο αγριμι αναμετριεται με το ατιμο πνευμα. μουγκριζει το ονειρο και τρεμει η αναπλωρη βουληση. ενα μικρο λεπτολογο διαβουλιο για επαναχωροσταθμευση. ποση ενεργεια σπαταλιμενη  στη μυροφορο λυκηθο των απολαυσεων που ποτε δεν ηρθαν. ενα μικρο ατιτλοφορητο λοξοδρομισμα  ως παρασημο στην καταβυθιση της κλονισμενης ζωης. τα γκεμια τραβιουνται παντα απο τη θεση εναργειας. ενας εγκλεισμος στις ψυχιατρικες ερωτικες του ερεβους. σεληνιακα χνουδια απο ξημερωματα. πολυπλοκες λεκτικες πραγματικοτητες για μουσικες που κρεμονται σιωπηλα σε τοιχους. τα προσωπα διαφαινουν τα χαραγμωδη τους σημαδια σ’οποιες προσομοιωσεις του εδαφους. αλλου γκρεμοι κι αλλου λειβαδια. αλλου ποταμοι κι αλλου απεραντες πολιτειες χιονιου. κι ομως. η ερωτικη ακινησια που ισοδυναμει με καταθλιπτικο φορτο σταθεροποιειται με τις συσπειρωσεις της ανημποριας της. ο εαυτος καθρεφτιζεται στις αντανακλασεις των παγωμενων κρυσταλλων σπασμενος. και τρυφερα θρυμματισμενος μεσα στην τελεια αδιαφορια του μεταγλωττιζεται σε μια ηχω ερωτα  απο ενα χρονο που σαστιζει . η κακοποιηση της εικονας τοτε, πως παντοτε ο δανδης, στο τελος δικαιωνει τον αλλον, επανερχεται. ενδεχομενως εκει να εδραζει ο μυθος καθε ανθρωπολογιας και τοτε ολοι οσοι με φανατισμενο το δογμα της αδικιας εγκαταλειφθηκαν,  τρωνε εναν θεο  που δεν θα αναστηθει ποτε. περηφανο και λαμπερο ζωο ο λυκος, και τυχερος μεσα στη γνησια ομορφια του οποιος τον ενστερνιστηκε. η ερεθιστικη ηδονη του ησυχου πονου. το αγριμι μεταμφιεζεται στις μορφες του αρωματος. ολες οι ματιες των αστεριων εξακοντιζονται μες τις μοναχικες νυχτες. τα αποκοσμα φωτα της πολης φουσκωσαν ενα τεχνητο σπηλαιο μεσα στο οποιο χωρα η σιλουετα εκεινη που ενω κρυβεται, την ιδια στιγμη φωτιζεται. η ομορφια συνισταται  στην απεριοριστη εκθεση της επιθυμιας. εκει πανω δοκιμαζεται η ιδια η αγαπη για το αρσενικο. γιατι το αρσενικο ειναι παντα αυτο που  απο καθε αποψη, πρωτο πεθαινει. για αυτο και δικαιουται καθε αγριοτητα. μ’αυτην γοητευει, μ’αυτην επιβιωνει και μ’αυτην τελειωνει.

————————

χεομαι την αισθηση.
σε γνωριζω απο καπου .
την απο καπου  παρουσια μισγω.
αγριευομαι την απο καθε απουσια.
φραζει τη ματια στα πενθιμα και φθανει ως παιδι.
παιγνιον τα πεδινα κι αλαργα,
σε καθετι που νιωθει μια φροντιδα  η  σημασια της αναμνησης,
τη νοσταλγια που ενδυθηκε  επιθυμια για τα τωρα,
κι απο φυλη που ονομαζει το χρονομετρο στη φλυαρια της πυξιδα,
φιλοτιμη στις προσφορες
το ουκ ην αλλως γενεσθαι.

ην εσταζον λοιπον-ην δε η μανια ου θυραθεν, το οραν, επι καθοδου το ιδειν,
αλλ ενδοθεν ελυσσα και εμαινετο ψυχων περιερχομενων
- καθαρμω και τη λαου τω κοινωνω,
ζητησας και παρ αυτου κεχωρισμον παντων.

ετσι  εισερχεται οριστικα μεσα στη διαθεση.
αυτη τη στιγμή η σοβαροτητα που υποφερει απo το βλεμμα,
προσπαθει
να υφαρπαξει στα καταγεγραμμενα
τη γυμνια αν που προσφερεται για το οραν
και το ιδειν ως αποκλειστικο μινθανδιον στο ηθος.

παιξτε τις μουσικες μ ολες τις αξιωσεις του ωραιου λοιπον/ κατρακυληστε παραστρατημενα/ κατρακυληστε στην μποεμικη ζωη και σας το ευχομαι ολοψυχα ανταξιοι των Σελλων να φαν(η)τε/ τολμηστε ναι/ κι ακομη τολμηστε να πειτε πως ειστε ποιητες επειδη γραψατε εναν αφορισμο χωρις το δερμα σας την σκληρωπι του αιαιτι στη φωτια της λεοντης  να σκληροψησετε. εμπρος ριξτε ακομα και τα γελοια σας ποιηματα για να πιστεψουμε πως ειναι τοσο ευκολο το τιποτα που ο καθεις μπορει στην μυηση του να εισελθει / τις αθλιες παρ αθλιου αξιωσεις της τρομερης μας πολυπραγμοσυνης/ να θυμομαστε προκυμαιες και να λησμονουμε το κυμα

ινα σαφεστερω ειπω η εν αγρα κατα φεγγους αυτονοητο
εγκλειστου δωματος τετρακτυν το τοιχειον ηλει,
φροντιδας ελομενος κεχηνως εν αλυων
ετι γε μην υπο ρυπου κεκαλυμμενον
καλλωπιζομενε τη τοξικη ηταιρηκως
-δυσοριστον θυμουμενος εν γηρα βαρυς
οξυχολος επι δυσοδη οδο, τραχεια διαβασιν
ερωτος δυσπινη πεπλωματα υπο ηλιου οψεις
το επεμπον ελευσιναδε- ροδωπιδος υλακτειν και αλλο
ο,τι ες βιου αγλαϊσμα η εξηγον τον Ιακχον
και παρορμαν εντευθεν  η εν τω λογισμω
Κορη σεβησας.
εν τισι ην τιμωσι δαιμονιως,
γεντα βοων μελδοντες τοις ωρασι προγονου μοι γλωττα
κι η δαιμονια μουσικη γητεια   χαμοκοιτη
μελλει δε το βραδυνει δωδωναια Σελλου.

με πηγαινει απο τις περιγραφες της οδυνης στη φυσικοτητα με την οποια η καρδια μου χτυπαει τρελη και παλαβη απο την ορμη που επελεξε να υποφερει τον συγχρονο εαυτο της. η δημιουργικη πραξη της κομψοτητας και μια ταυτοχρονη κλιση προς το μυστηριακο τελεσιμο της χαρας. τρεμω στη μυρωδια του σωματος της. αυτη η μουσικη είναι απροσβατη.

θα παραλαξω ελαφρως τον μεγαλο μου δασκαλο τον Μπωντλαιρ λοιπον: οπως ολα τα πνευματα αρμενιζουν πανω στη μουσικη, ο δικος μου ερωτας αρμενιζει πανω στο αρωμα της.

η πιο μυστικη ουσια της μουσικης- α τω πολλω- κλεινεις τα ματια και βρισκεις τις λεξεις της// οχι δεν προκειται περι κλεψιας αν οταν σε βαλουν να ορκιστεις πως δεν εκλεψες εσυ τα ιερα βοδια απαντησεις με την παιδικη αρνηση πως εισαι πολυ μικρος για να τα κλεψεις, δε νομιζεις? ..

σιωπηλα, δε νομιζεις?

και με ιλη στο ομοσιωπο του χαρισματος

σιωπηλα, δε νομιζεις?

στον Μακεδών, υιο Διός και Θυϊας

———————

προλεγων μεγα και δαιμονας προγνωσιν εχειν
και δεινοι ανθρωποι καταστοχασται εισιν
ουδεν θεραπευτικον των πελας εν τε ασπασμοις
αλλ’ει πικρος και χαλεπος ην,
ην ειναι ως ουτος επι Ζηνος ηκμαζεν
καρπουμενος προς ουδεμιαν αλαζονειαν,
ως πωποτε υπηχθη μεγαλοφρονων
αγαθος εν ταις των εθνων διοικεσεσι
τε και μετρου αρετας απασας

-αλλ’ ουχ οιος τ’ειμ’ αποσοβειν επι των παρ’ελπιδα
ευτυχησαντων οτε νεναυαγησασι ες καλπικην εσπερα
νυν ευπλοηκα, νυν εις χωρας ηλθον,
νυν ηλθον εις χορον
οτι νυκτερινοι κυνες ζητει εν το νυν πας διοισειν

του παιδος δε κατα διφρακα κραταιποδες εις τοδε δωμα,
νυν μεν κριθαιην ευωπιδα σησαμοεσσαν,
νυν οσπριων αμητος
νυν σωθειην, ιν’ η μοι διδαγμα
επι καθ’ωραν εκαστα πραττειν
των οφειλοντων ονειρων..

——————–

οι δ’απηρνουντο νομον ορμησουσιν και εξ αυτου μεγαλως βοωσα αβρων τε στρεπτων αρουρας σφυρωι, εκρινε τους μετα σοφρωσυνης εν τοις κρουμασι αναρμοστια ως μη δυνασθαι οταν ουτως παρατεθη.τοπος εν ω τινες δικαζουσι ψυχας ο διαφθονουμενος και διατυπων το ατυπωτον και μεταπλαττων προς ευσχημοσυνη το ατακτον.εισι υμεις το ατακτον,ινα ουν η δριμυτης διορυττειν την αμμον και ποιειν την ευηροτον αλλα δ’ ειπειν ην δε και ευθυγλωττος περα του δεοντος ωσπερ ρηχας ερμυσας εκφευγει ευθεως το λεγειν

κάθε π’ανοίγουμε τα στόματά μας, πετάγονται από μέσα οι άνεμοι. ζέφυρος για να σ’αρπάξει στο φιλί, βορέας στα ψύχη να σε κλέψει, αργέστης τόσο γρήγορος στα απάνεμα της αγκαλιάς και ο νοτιάς στο πυρρωμένο στέρνο. έτσι ποιούνται κι άνθρωποι: με στόματα στη σκέψη.

————————

είχα ανοιχτό το παράθυρο και κοιμόμουν. έβρεχε. κοιμόμουν. ονειρευόμουν. κοιμόμουν. δεν θυμάμαι. κοιμόμουν. με ξύπνησαν τα μαγγανητά του πατέρα μας. βαραθρόηχος και λάμψη. ναι ξύπνησα. ναι θυμάμαι.

———————

κάθε χρόνο κατεβαίνεις στο χωνευτήρι της μνήμης όλο και πιο παράξενος