VaVou

ζητείται διανοούμενος που να μην φοβάται την δημοσιο-ποίηση στις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της ιδιωτικότητάς μας

(Ο κος Γ. Μίχος εξαίρεται λόγω ανικανότητας)

VaVou

o Σαρτρικός υπαρξισμός,

είναι ο τελεστής καταστροφής

του Χριστιανισμού.

Ο αρχαίος μας κόσμος, περισώθηκε.

Ο Χριστιανισμός ακυρώθηκε.

VaVou

Ο Χριστός Είναι ο Αντίχριστος

κατά τον ίδιο τρόπο που το φως

Είναι αντισωμάτιο του εαυτού του

VaVou

εκπαιδευτικοί σε δυσπρόσιτα σχολεία

κόβουν τα μόρια δίνουν κίνητρα

όπως εμένα μου έκοψαν τους όρχεις

και ο ευρών αμοιφθήσεται

τι άλλο μου μένει από το να φοβάμαι να σε συναντήσω μη μου κάνεις κι άλλο κακό

ω πόσο κακός είσαι..

Υ.Γ: πραγματικά, να ελπίζεις

VaVou

πάμε half note σήμερα?

η jazz διώχνει τη δυστυχία μακρυά

στο πρόσωπο της jazz βρήκα την αλητεία που ζητούσα

στο πρόσωπο της jazz βρήκα τις χαμένες γιορτές

πάμε half note σήμερα?

πηγαίνεις πάντα απροετοίμαστος

πιάνεις ένα τραπέζι ή στριμώχνεσαι αθέατος κάπου στον πάγκο

καλύτερα στον πάγκο

παραγγέλνεις ένα ποτό και τα φώτα σβήνουν

οι μουσικοί βγαίνουν στη σκηνή και κουρδίζουν τα όργανά τους

ακούγονται τσιγάρα που ξεψυχούν σε σταχτοδοχεία

μερικά ασυγκράτητα χειροκροτήματα και λίγοι ψίθυροι που σκοντάφτουν στους λαιμούς

όι ήχοι διαπλέκονται αντιστίξεις

αντιστιξεις ναι

κανείς δεν περιμένει κανέναν

δεν υπάρχει δυστυχία παρά μονάχα ανεκπλήρωτες υποσχέσεις

εκεί η ευφυϊα δεν συχνάζει ποτέ

αποφεύγει τις κακοτοπιές των κλισέ

άσε με φίλε

έτσι λέει

άσε με φίλε, πήγαινε αλλού

έτσι όλες οι αισθήσεις συγκεντρώνονται

γύρω από ένα τραπέζι με σταχτοδοχείο, τσιγάρα αναπτήρα και ποτήρια

σακάκι μαύρο πουκάμισο τραγιάσκα και κασκώλ

χρώματα μουντά απλά γεμάτο αφήγηση

είναι το ύφος της μουσικής αντίστιξης τέτοιο

χαμόγελο που ξεκινάει από τους ώμους και σπρώχνει τον κορμό στο ταξίδι των σκέψεων με μικρές ρυθμικές ώσεις που σχηματίζουν το καλούπι των αυτοσχεδιασμών

-τώρα μπορείς να πεις πως ένιωσες την μουσική όπως την γέμισες σαν χρώμα

κι είναι ολόκληρη η προετοιμασία που το κάνει έτσι

ρυθμίζεται χρονικά στην συνουσία της απόδοσης

με την σχέση της οξύτητας και με τις διαθέσεις της έντασης

όλα βουτηγμένα στη χροιά της διάθεσης

μια καιρική συνθήκη από υγροποιημένους ήχους

4,5,6,10

όμποε και κόρνο

και κάποιος που αποτοξινώνεται με ερωτήσεις,

περισσότερες λέξεις μέσα στη σιωπή και αναζωογονήσεις καπνών- χρειάζομαι τις διαδρομές μέσα στις καταχρήσεις

υπερβολικές ασκήσεις από υδροθεραπείες και οριζόντιες πτώσεις από έκσταση

πάμε half note σήμερα?

η jazz διώχνει μακρυά τον πόνο

το ίδιο κι η ψυχεδελική μουσική αλλά δεν απέμειναν πολλοί που να πιστεύουν στον εαυτό τους αποδεικνύοντας την αξία του έργου  μέσα στην επίγνωσή της αισθητικής τους

κι αν θα γινόμουν αφόρητος πόνος για τον εαυτό μου προκειμένου να δημιουργήσω

θα είχα κιόλας ορίσει την δημιουργία μονοσήμαντα

όχι όχι

δεν έχω μονάχα έναν θεό

έχω ξεπεράσει τον Καμύ

μπορώ να φτιάξω ένα έργο για την άνοιξη χωρίς να φοβάμαι μην με πουν καπιταλιστή

VaVou

O τρελός ο Ιδιώτης Μύησης Άλφα και Αρχή Περιγραφή κι η μορφή χορεύει,

ένας νεαρός ένας άνδρας  μια νεαρή γυναίκα, ένα πολύχρωμο σχέδιο, πράσινο λουλουδιστό ρούχο γύρω από τα ισχία ένα δέρμα φαιοκίτρινο, κρύβουν το στήθος τους με διάφορα φτερά, στο κεφάλι έχουν κισσό, δεν φοράν παπούτσια και σέρνουν κλαδί αμπέλου στα πόδια

κρατάνε δική τους κατασκευή από κισσό

στην κορυφή βουνού ένας κώνος πεύκου

στον αριστερό λόφο ένα σταφύλι κι ένας άνθρωπος

κι ο ηλίθιος κοιτάζει επίμονα την απόσταση, την επιφάνεια και εμφανίζεται να σφυρίζει .

 Ένας μικρός πάνθηρας στέκεται στο πόδι του τρελού

 Ένα φίδι βγαίνει από το έδαφος μπροστά από τον Τρελό

μια συκιά φορτωμένη με σύκα είναι στο βάθος της έτοιμη την καρποφορία 

Παρουσίαση-ποιος είμαι?

απαιτείται ένας Θεϊκός Τρελός.

ζει σε έναν ιδιωτικό κόσμο

δεν δεσμεύεται από τις κοινές συμβάσεις, τις προκαταλήψεις τους κανόνες Οι Θεοί επιλέγουν τον Ανόητο που θα γίνει σωτήρας,

Είναι προαγόμενος σε βασιλιά για ένα σύντομο διάστημα,

-αρνούμαι την βασιλεία

-δεν πειράζει θα είναι για λίγο

-καθόλου και ποτέ.Ότι γέγονε γέγονε. Ποτέ άλλο πια.

 πολλή τρέλα μόνο για λίγο μπορεί να ανεχτεί, πρέπει να υποβληθεί σε πολλούς μετασχηματισμούς πριν, με τύχη αναζωογονήσει τον κόσμο.

υπάρχει διάστημα για τη Θεϊκή Μανία. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας για αυτό, οι κανόνες είναι αποτυχημένοι. Η μόνη διαφυγή είναι εμπνευσμένη παράνοια και το τυφλό πήδημα στην άβυσσο. Μπορούμε να ελπίσουμε για το καλύτερο, αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση. Ο Τρελός, ο ηλίθιος, το ακάθεκτο Ζωτικό Πνεύμα, τα υψώματά της θέασης στο βρυχώμενο πέρα από το τοπίο ουρλιαχτό

χαράζοντας νέες διαβάσεις, όπου επιθυμεί-το ζητούμενο είναι η ελευθερία κύριε Μπαντιού- χωρίς ελευθερία, χωρίς εκείνο το διανοητικό ταξίδι μέσα στην ετυμολογία της λέξης, το βιώμα της ισότητας θα είναι μονάχα ένας ελιτίστικο διάταγμα χαμένο στις παραγράφους των διαταγμάτων

-διάταγμα κλεισμένο σε βιβλίο

βιβλίο χαμένο στα ράφια

ράφια χαμένα στη σκόνη

σκόνη αξεσκόνιστη κλεισμένη στα υπόγεια της Βουλής.

Ο ηλίθιος είναι ο Καθένας πριν να γίνει είναι, από σύμπτωση, μια ευκαιρία να είναι Κύριος της γιορτής του Κρόνου, μια γιορτή που μοιάζει με καρναβάλι, τελούμενο την τελευταία περίπου εβδομάδα του Δεκέμβρη

Αν εκλεγεί κάποιος στη θέση του Κύριου της γιορτής παίρνει ένα συνειδητό, σκόπιμο βήμα στο παράλογο. Ο Ανόητος αντιπροσωπεύει μια σκόπιμη πηγή χαοτικής, παράλογης, τυχαίας δράσης, η οποία προορίζεται να σπάσει οποιοδήποτε

κανόνα ή συμβάσεις που υπάρχουν φυσιολογικά.

 Επιτρέπει στο άτομο να δραπετεύσει από τα αυτοεπιβαλλόμενα όριά του.

κι  επειδή δεν δεσμεύεται από κανένα κανόνα, είναι αληθινά η Αρχή, η Διαρκής Αιτία

ο βορβορυγμός της κορύφωσης κι η ζωογόνος θέαση του πράγματος κατά την εξάντληση

Μια τέτοια διάσπαση από το συμβατικό είναι αναγκαία για την ψυχολογική υγεία. Πρέπει να τιμήσουμε “τον κακό”, προκειμένου να γίνει πιθανά “καλός”. Αν δεν στολιστούμε το διονυσιακό στοιχείο με τον ουμανισμό μας, θα οδηγηθούμε στην αποκτηνωμένη μορφή του χριστιανισμού με το φανατισμό της μονάδας. 

αλλά επιδεικνύεται με έναν πιο πρωτόγονο τρόπο

 μπορείς να διώξεις τη Φύση με ένα ξόρκι αλλά αυτή θα τρέχει συνεχώς ξωπίσω.  Πρέπει να σταθείς ήρεμος ανοικτός στο φόβο

όταν ο φόβος δεν σου ανήκει έχεις γίνει αρμονία

Τώρα ο Ανόητος σφυρίζει ξανά

ιδού το πνεύμα της ζωτικότητας.

Ο Ανόητος, είναι πηγή αέρα, αναπνοή, αδέσμευτης ζωτικής σημασίας πνεύμα.  

Ο Ανόητος είναι ξυπόλυτος στην παρουσίαση της ταπεινής θέσης

παρουσίαση της θεμελίωσης στην κανονική ζωή.

 Τα φτερά είναι κοινό σημάδι τρέλας τα χρώματά τους πλανήτες ημέρες: Χρυσό –Ήλιος -Κυριακή, Ασήμι –Σελήνη -Δευτέρα, Κόκκινο -Άρης-Τρίτη, Γαλανό -Ερμής-Τετάρτη, Πορφυρό -Δίας-Πέμπτη, Μαύρο -Αφροδίτη-Παρασκευή, Άσπρο -Κρόνος-Σάββατο,

Ο Ανόητος σαν Βάκχος ή σαν Διόνυσος ήρθε με την “ιερή ανοησία του” όταν οδηγήθηκε παράφρων από την Ήρα. Είναι Παράφρων, γιατί κατέχει τη Θεία Παραφροσύνη, την Ελληνική Μανία. Ο πάνθηρας, η άμπελος, τα σταφύλια, τα σύκα, το φίδι, το φαιό δέρμα, το στεφάνι από κισσό και ο θύρσος  με τον κώνο από πεύκο, όλα ιδιότητες Διόνυσου. Μια γάτα και ένα φίδι στην κάρτα, το δέρμα και ο πάνθηρας ηλίθια ζωικά ένστικτα κινήσεις, η ανησυχία με τις ανάγκες της ζωής, την αφθονία της ζωτικότητάς. Το φίδι προμηνύει την έμμονη αναγέννηση της ηλίθιας ψυχής.

Το φίδι, ο θύρσος και τα σύκα είναι, φυσικά, σύμβολα, ο Ανόητος αντιπροσωπεύει την ασυγκράτητη ζωή 

ω δεν μπορείς να ξεφύγεις από την ζωή

VaVou

Εκείνη τη περίοδο είχα μια απροσδιόριστη αναστάτωση

μιαν ανησυχία όπως και τώρα που με έχει πιάσει το ίδιο

τότε δεν είχα την ορολογία να προσδιορίσω ποιος θεός θρηνεί

ή ποιος πολιτισμός πενθεί τη δολοφονία του

έψαχναν οι λέξεις να βρουν τι ακριβώς γίνεται και προς τι όλη αυτή η υπερδιέγερση

εκεινη την περίοδο περίοδος γύρας από δω κι από κει

είχα βρει ένα καταφύγιο σε ένα bar (όπως πάντα κάθε εποχή άλλωστε)

κι εκεί μέσα καθόμουν μόνος με τις ώρες κι έγραφα ποίηματα

στα χαρτάκια των λογαριασμών που ερχόντουσαν και προσγειώνονταν θεαματικά σε αθώα σφηνοπότηρα κάθε τόσο από τον σερβιτόρο-

και για κάθε ποτήρι και τάληρο

 και όπως υπολόγιζα

μου στερούσε το 2% του ενοικίου από το ποσό που έπρεπε να πληρώσω στο τέλος του μήνα

αλλά τι τα θες

με κάθε παραγγελία γινόμουν όλο και πιο ευτυχισμένος που δεν είχα να πληρώσω τον σπιτονοικοκύρη

αλλά παραδόξως οι ιδιοκτήτες του bar από συμπάθεια που ισοδυναμεί με λύπηση

με βάζαν να πληρώνω μειωμένη τιμή

αλλά και πάλι δεν με ένοιαζε και τόσο

γιατί αυτό που φέρει κανείς στο αίμα του αν αφαιρέσει το αλκοόλ της περίπτωσής μου

παραμένει καθαρό ζητούμενο

ποιος είσαι και τι κάνεις

τι νιώθεις και πως σκατά το  διαχειρίζεσαι την επαύριο

αλλά σιγά 

κείθε στα σκαμπώ τα βράδυα περνούσαν και φεύγαν όπως η μουσική όταν χάνεται μέσα μας σε σμπαραλιασμένο αντίλαλο

η ηχώς των πραγμάτων όταν αραιώνεται το μείγμα στη μέθη μας

ναι δεν είχα κανέναν

όπως και τώρα πέρα από έναν δυο ανθρώπους κι είναι αρκετοί υποθέτω για να χωρέσουν στις έγνοιες μου

μα ίδια υπόλοιπα μετά τις απαιτήσεις

δηλαδή μηδέν εις το πηλίκον

κι άντε τη μηδενισμένη πραγματικότητα να την πολλαπλασιάσεις επί δύο μετά

πουθενά δεν πας μηδενισμένος

πρέπει πρώτα να προσθέσεις κάτι μη μηδενικό και μετά κάνε ότι σου κατεβαίνει

γιατί πρέπει να καταλάβεις σε αυτό το σημείο πως δεν είναι κακό να είναι κανείς κουλτουριάρης

τότε ίσως καταλάβαινες

γιατί υπάρχει κάτι τόσο βατό που δεν το υπολογίζουμε ποτέ

ο χρόνος, που κάποτε τον θεό του τον Κρόνο τον γιόρταζαν κατά τις σημερινές γιορτές των χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς

τα περίφημα Σατουρνάλια που πάλι κάποτε με τη βία τα ξερίζωσαν από τα έθιμα και τα ονόμασαν ή τα έκαναν οι καλοί χριστιανοί

γιατί η αληθινή πρωτοχρονιά πέφτει κατά τα Πυανέψια, τον μήνα Πυανεψιώνα- Πανσέληνος Οκτώβρη γαρ,

 ο χρόνος που ποτέ δεν υπολογίζουμε

όπως τελοσπάντων σαν τα μούτρα τους τα έκαναν κι έτσι τα ονόμασαν τα του Δεκεμβρίου

αλλά δεν είναι αυτό το θέμα

αλλά μη γίνει θέμα ναι, θέλετε η πρωτοχρονιά να είναι μετά τα χριστούγεννα

εντάξει λοιπόν, ας καταπιεί ο Κρόνος τους θεούς για δεύτερη φορά

και χριστούγεννα λοιπόν

τότε λοιπόν πριν κάμποσα χρόνια σε εκείνο το bar

με διαρκείς παρενθέσεις φυγής για ένα τελευταίο εις υγείαν ακόμα

εκεί μέσα μια μέρα κάποιος μου είχε αφήσει μήνυμα

μια τύπισσα που ενδιαφερόταν για τελειωμένους εξυπνάκηδες σαν κι εμένα που γυρνάνε απο δω κι από κει κι υπονοούν ότι γράφουν γράφωντας ποίηματα στους λογαριασμούς ή στις χαρτοπετσέτες αφήνωντας εντυπώσεις γραφής στους απερχόμενους θαμώνες

κάτι ανάμεσα σε πραγματικό μαλάκα κι αναίσθητο μπάσταρδο εγώ

κάτι ανάμεσα σε διορθωτή κειμένου και δημοσιογράφο εκείνη

Γιωργία Παπαδοπούλου μου είχε συστηθεί όταν με κάρφωσε ο σερβιτόρος μπροστά της

εργαζόταν τότε για το περιοδικό διαβάζω

αλλά ποιος νοιάζεται για το τι έκανε ή αν ήταν καλή στη δουλεία της,

εγώ να πάω μαζί της ήθελα για ένα βράδυ να μου περάσει η δίψα

αλλά έτρωγα πόρτα σε όλα τα επίπεδα γιατί εκείνη την εποχή το τσιλιμπούρδιζε το πόμολο με έναν εξηντάρη γραφιά

μεγαλύτερη πουτάνα από εμένα κατά 7 πενταετίες

γιατί ποιος είμαι εγώ εξάλλου

ούτε δημοσιεύσεις

ούτε μύθος

ούτε γνωστοποιημένες απώλειες για τον υποχρεωτικό ξεπεσμό του ήρωα σε  άγιο

ούτε διασυνδέσεις

ούτε σινάφι

μηδέν εις το πηλίκον

αλλά και πάλι δεν είναι αυτό το θέμα

τέλοσπάντων

το ζήτημα με κάτι παλιομαλάκες σαν κι εμένα είναι ότι πάντα τα καταφέρνουν όταν το θελήσουν

ξυπνάνε μια φορά κατά τον αιώνα βέβαια αλλά άμα ξυπνήσουν και πουν θα κάνω αυτό

απλά το πετυχαίνουν

είναι τέτοιο το υλικό της ιδιοσυγκρασίας μας φαίνεται

τεμπέλικο σπάνιο σαν την εκδρομή του Γιώργου του Χειμωνά που μου έμαθε  η Γιωργία

αλλά εκείνο το βράδυ στα ξενερώματα

καπνίζοντας τα τελευταία μας τσιγάρα ξαπλωμένοι στο πάτωμα του σπιτιού της

για το πως πρέπει να γράφει ή ενδεχομένως να ζει κανείς

συνειδητοποίησα πως δεν είναι 2%

αλλά  δυόμισι

VaVou

Oι μύγες

ακολουθούν σταθερό ημερήσιο πρόγραμμα,

ξυπνούν το πρωί,

πλένονται, ντύνονται, στολίζονται

κάνουν με επιμέλεια τις δουλειές

σφουγγάρισμα, ψώνια, μαγείρεμα και τα λοιπά,

παίρνουν μεσημεριανό υπνάκο και κατά το βραδάκι

ψόφιες στην κούραση,

του δίνουν και καταλαβαίνει μ’ όνειρα γλυκά

Μέχρι το πρωί κάποιες εξ αυτών δε,

μπορεί και να ροχαλίζουν,

αλλά αυτό δεν είναι ακόμα

επιστημονικώς τεκμηριωμένο

Άρχοντα επί των Μυγών ωστόσο

 ενδελεχείς παρατηρήσεις έδειξαν τα αρσενικά

αφού τα θηλυκά

με το που παντρεύονται και νοικοκυρεύονται

κάτι παθαίνουν στα ξαφνικά,

κι από κει που τεμπέλιαζαν τα μεσημέρια

δεν λένε να βάλουν κώλο κάτω.

Πάνε κι οι σιέστες,

πάνε κι όλα τα καλά.

Τώρα τι μένει παρά μονάχα της θλίψης η άσκοπος

δουλειά για τη δουλειά.

Έτσι αυτού παίρνουν κάμπους και βουνά

για να ψωνίσουν τα καλύτερα φρούτα και λαχανικά,

λιώνουν παπούτσια στο να ψάχνουν το καλύτερο κρεβατάκι

για τα μωρά

 που θα γεννήσουν ή που γέννησαν

 και η ζωή τους γενικά

τσουλάει ντελίριο από εργασία και χαρά

υπερ-δραστηριότητα κι υπερδιέγερση στα νευρικά

υπό τη στέγη μέρα τη μέρα αθόρυβως αιθάλη

της χωρίς γιορτή τη συμφορά.

Οι αρσενικές μύγες με το που παντρεύονται όμως,

άκου να δεις τι σκαρφίζονται τα πονηρά τούτα σερνικά,

εκκρίνουν ένα πεπτίδιο

με το οποίο επικαλύπτουν γύρω γύρω το σπέρμα τους- και παύση μ’ ακατάλληλα για ανήλικα όντα σκηνικά

Γιατί μαθές τα νιόπαντρα τώρα θηλυκά,

λυσσασμένα ως είναι δια περαντζάδα στα αχαμνά,

μαζί με το σπέρμα τρώνε στη μούρη και το ειδικό αυτό πεπτίδιο,

το οποίο σαν κάποια άλλα άνθη του λωτού, κι ας λέν πως όλα καλά

-νομίζετε αγαπητά μου θηλυκά, πως τούτη ην πρόστυχος χημεία από ληστρικά μνημικά

τα κάνει να ξεχνούν τις πρότερες

άπλες και ξάπλες, κι έτσι στα ξαφνικά,

κι όπως τα αναγκάζει, υπνωτισμένα

στις διαταγές του πεπτιδίου τα καημένα τα θηλυκά,

να παίρνουν τους δρόμους

για να φροντίσουν τα αρσενικά

και τα μελλοντικά μωρά,

κι έτσι τώρα στα δηπενθή τους γιορτινά

τα οποία θα μπορούν

χάρη σ’ αυτά

να συνεχίζουν απρόσκοπτα

τον θεσπέσιο ύπνο τους

μπορούν

αμέριμνα κι αέρινα

τα αρσενικά

ήσυχα να φιλοσοφούν στα της ζωής

τα αμνοερίφια που βόσκουν στα λάγνα θυμικά

VaVou

Την οδό ωρά εχθές όπως το έζησε- αίσθημα γνώριμο χωρίς αιτία που δεικνύει το κάλεσμα, ένιωσε κι εκεί βρέθηκε εκεί πήγε εκεί λάτρεψε εκεί υψώθηκε εκεί μάτωσε,  προς την υδραυλική κλεψύδρα και προς τον βωμό των θεών που έφραξε τ0 τοίχος της αμαξοστοιχίας.

Πέρασε μέσα από το πολύχρωμο ψηφιδωτό του πλήθους μιαν Κυριακή μεσημέρι και βγήκε από το Μοναστηράκι στην στοά του Αττάλου, και μπήκε μέσα στη χαρά κι εκεί μέσα στον πρωτόγνωρο περίβολο άρχισε να περιπλανιέται άσκοπο σεργιάνι γλυκήτητας των δέντρων- κυπάρισσος η αειθαλής και μικρά χωμάτινα δρομάκια με ξύλινες γεφυρούλες αντί θρήνων, κι εκεί μέσα στην περιφορά της πομπής των Παναθηναίων, από το δίπυλο στο βράχο κι από αυτήν την απαγορευμένη γιορτή πολιτισμού, κόσμο μεγάλων μισόκλειστων ματιών, σε ένα τραγούδι άκουσε τον αυλό και στον ακατέργαστο ήχο λόγο έναρθρο.

Σερνάμενος άνθρωπος την θρηνωδώ, πως το μπορώ να νιώσω συμπάθεια για τον Ερούλο, τον Γότθο, τον Χριστό, το Βυζάντιο, τον Πέρση, τον Μωαμεθ, τον Ενετό, την μπασμένη σαν  σφραγίδα λάβαρο στον τόπο της αγοράς  εκκλησία των Αποστόλων από μάρμαρο πεντελικό,τον Έλγιν και τον όποιο τώρα κι όποτε από τούδε και στο εξής αγνώμονα κι αδιάφορο έντιμο δήθεν πολίτη που καμώνεται πατρίδα κι ότι άλλο από τυφλό συνήθειο , πως το μπορώ να νιώσω για το ελλιπές των θεών, μονάχα ένα δάκρυ για λόγο ποιο,για  έναν θεό φιλάργυρο ζηλιάρη  κι ακάματο υποτακτικό μοναχικό,

και για εκείνον τον αναίσχυντο ιστορικό που ορίζει την παρακμή του κόσμου που ονομάζει αρχαίο και πάει πέρασε και πως γελώ

και πού είναι πάλι η πτώση των χρόνων σε δεύτερο πρόσωπο τη σκοτεινή γωνιά του κόσμου όπως αναφομοίωτος εκπλήσσομαι στο δέος

κι ελάτε δω κοντά μου ω θεοί αλλά και σεις κοντά μου εδώ ω δαίμονες

γιατί το προσωπείο μου πετώ και την οργή και τον θυμό, εσώτερα που τρώω και φυλάω και σπαργανώνω μέσα μου,

μέσα μου που γέμισα με σπασμούς αλήθειας κι αρχίζει ο περίπατος ανάμεσα στις φράσεις των λύκων τα ουρλιαχτά τους στις σελήνες,

κι ό,τι που είχα ξεπεράσει από την εποχή των Τιτάνων κι αυτό εξέφραζα στις μάχες των γυμνών θεών ενάντια στην εποχή τους  κι όπου εκεί το σκαλίζαμε επάνω στα σηκό, τις μεταβάσεις και το άχθος από τον άνθρωπο τον αμούστακο άνθρωπο της σπηλιάς στον γυμνό άνθρωπο της σκέψης

κι ανάμεσα στη σύζευξη των ερώτων και της ανεμελειάς

που κρατημένα όλα κεκαθαρμένα στη θέσμιση, όπως η σκέψη του ανθρώπου πάνω στην πέτρα έσταξε τη μορφή

την σκέψη πετροβόλησαν χέρια κι ακόμα σήμερα έτσι το κάνουν-

Κι αναρωτήθηκε αν στο μέλλον μπορεί να γίνει κάτι που να κρατάει τον τον γαιόηχο θόρυβο μακρυά, την ανήκουστη συναλλαγή των αιώνων κατά τα βάθη της λιγοθυμιάς

μέσα στα αίματα νεροσυρμές κλαίγουσες και να πιω ολάκερη την ερωτική νύχτα να πάψω να πονώ

και στις παλάμες στο λουτρό εσώκλειστος να γινώ της φούχτας το νερό να ξεδιψάσω

και τις παλάμες τις φαιές ρηχές ανώφελες καλανένιες παραινέσεις

με χέουσες θαυμάσιες καταστάσεις από γύμνιες, λουλούδια γλάστρες βρυσομάνες θεές κι άκοπες των αιώνων άσβηστες ζυμώσεις να ξανάρθουν.

VaVou

μακρυά από ένα έμπιστο φως  και το θολό της λίκνισμα στον χορό όπως γιατρεύουν με μια λέξη τις διαπιστώσεις φωνή μέσα στο όνομα και ουρανός μέσα σε ένα ποτήρι ρυάκι

δώρα εκεί που σβήνει η μαρμαρυγή του σεληνοφωτος και να ‘σαι όπως επάνω σε μια σταγόνα ονειρεύτηκες

ανοίγοντας πορφυρογέννητα κεντήματα με ένα τυχερό τριφύλλι αίνιγμα

πάρε μια γύρη για τον θρίαμβο και μια βάρκα για την στεριά

η θεά του χιπ δεν πέθανε μωρό μου

ο θεός του ροκ δεν πέθανε μεγάλε, δεν πέθανε ούτε όταν η jazz ονομαζόταν jass

για αυτό σου λέω τζάσε μεγάλε

πάρε μια γύρη για τις ετοιμογέννητες μέλισσες

γιατί σήμερα σ’ απανωτές εξάρσεις κίτρινα σκοινιά περιβολιού χρόνια κορυφωμένα στις παραισθήσεις

ήταν εκείνο το όραμα το μεθυσμένο από αισιότητα

με τον ήχο οξύ σαν χημεία τοποθετημένη στις γλώσσες, γιατί σήμερα π’ ακόμα και σεις ονομάζεστε άγρια αγόρια

τις ριπές του ίλιγγου και της ναυτίας δεν τους γνωρίζετε-

έπρεπε πρώτα ο Σαρτρ να νιώσει τη δύνη του υπερπραγματικού και ν ακούσει το παράδειγμα του Κολόμβου από το στόμα του Μπρετόν για να φτιάξει τον πιο σωστό υπαρξισμό π’ υπάρχει

και εκεί

 ψηλά ψυχρό ψυχίο ψίχουλο αδειάζει χάρτες από σπάργανα, αίμα που δεν ξοδεύεται κατά πως σας αρέσει τ’ αστάθμητο δίκαιο-μια ζωή μετανάστης υπήρξα μέσα στην ίδια μου την πατρίδα κι είναι αρκετό να μαι για πάντα ένας ξένος που συμπαθούν μονάχα οι λαθραίοι που τσαλαπατάτε στους δρόμους της υβριδικής σας πατρίδας, γιατι σας μιλάω και δεν ακούτε και σας κοιτώ μα δεν το βλέπετε, το ένα δεν υπάρχει παρά μονάχα σαν γιώτα που προστέθηκε δυο φορές για να γενεί ο κόσμος

άστρο από οργισμένο πάλλαμπρο εσωτερικής στιγμής

όταν κοίταξε το βίωμα κι άκουσε τους ψιθύρους κάτω από το σώμα της λέξης

στις πέτρες που χε πάρει ο ήχος μορφές αναθυμιάσεων και ξέρναγε η γης τα μάρμαρα των ανθρώπων- και ποια εθνικότητα και ποιο βάσανο μου τσαμπουνάτε εσείς που για να νιώσετε λιγάκι αληθινοί μου φανατίζεστε για να κρυφτείτε απ τους αιώνες, για να πιστέψεις σε μιαν μνήμη τεχνητή με τα προσχήματα της Καινής Διαθήκης

τι κιαν το μεταμοντέρνο υπάρχει νωρίτερα από το τώρα

όπως και το  dada συνυφασμένο με το expression κατά το big bang

για ποια πατρίδα μου μιλάτε σεις οι χριστιανοί ή αλλιώτικα κοντόφθαλμοι χωρίς συγγνώμη θιασώτες 

ωω μια σας λέξη μια μονάχα συγγνώμη απέναντι στην βαρβαρότητά σας ζητώ απέναντι σ’ ότι αποδέχθηκα ως πρόγονο

κι ύστερα θα το βουλώσω για πάντα-

ΑΛΛΑ

δεν έχει του κόσμου η βοή ανάθεμα από τα ήθη τα ωραία, κι είναι η ευθύνη του αρώματος στην προσμονή αταίριαστος ο έρωτας στο σώμα του αγίου, το παρανάλωμα πρώτα καλά θεσμίζοντάς το με ξίφος ένοχο αγνό κι ύστερα συνήθεια νόμιμη κι επίσημη Ιστορία του τόπου, μ’ ανάθεμα φωνάζετε στα καλοκαίρια που το σώμα το τουριστικό γύμνια ζητά στις παραλίες

εκεί όπου άλλοτε οι εμμονές των πάντων ενοποιούνταν εν τω πολλώ ότι αυτός ο Θάνατος και τούτη η ζωή από πολλούς θεούς οι ορισμοί του όλου κι αδιανόητο ακόμα στις τωρινές θεάσεις

γιατί αν ζούσε ο Χριστός σας Εμένα θα σταύρωνε- παράξενο ε? κι όμως έτσι κάνουν οι μονοθεϊστές με τους ειδωλωλάτρες

έτσι έκαναν με εσάς κι έτσι σας έμαθαν να φέρεστε απέναντι στα έργα τα γυμνά και τα ωραία

ε λοιπόν σήμερα που ψάχνω να βρω στήθια από συντριμμένα χείλη με καρτερίες και μαλλιά του αέρα που να μιλάνε την αλήθεια, κανέναν ποιητή δεν βρίσκω που να φιλοσοφεί και καμιά σοφία που να μην διστάζει,

ναι ο ελληνισμός είναι συνύπαρξη σωστά, αλλά πως να συνυπάρξετε όταν εμένα με θάψατε βαθιά πετσοκωμένο απ τις ντροπές σας-

είναι ένα λέτε μόνο ένα, ένας είναι ο θεός μονάχα ένας

και πως αυτό που μου επιβάλλατε τώρα το ονομάζετε νόμο και παράδοση ελληνική -που όμως πραγματικά δεν είναι

γιατί ένας μονάχα ο θεός και μόνο αυτός και τίποτα άλλο και πως το φωνασκείτε με πλύσεις εγκεφάλου

όλα τα άλλα είναι αγύριστες πλάνες μου λέτε και τίποτα άλλο παρά μονάχα εμείς και τίποτα άλλος κανείς

για αυτό σας λέω στα τσακίδια τα βραβεία και τα καλά σας κοπλιμέντα

στα τσακίδια οι εκκλησίες στα τσακίδια κι οι γκόμενές σας

στα τσακίδια οι ανόητες γλυψωφιλίες σας στα τσακίδια κι οι δήθεν ανατολές σας

-αν κοιτάξεις την ιστορία χωρίς να τρέμεις κι αν κοιτάξεις την ζωή σου πως πλέει τότε θα αισθανθείς τους θεούς

κι ας τους σέβεσαι όλους όπως λες, ακόμα και τους νεκρούς όπως με θεωρείς νεκρό κι όπως οι άλλοι γραφικό, ασήμαντο αρχαιολάγνο

τι να κάνω

είμαι η ανύπαντρη Σομαλή που ερωτεύθηκε νέο κι έρωτα έκανε μαζί του

είμαι ό,τι μπορείς να λιθοβολήσεις κλαίγοντας από ντροπή- έχω πολλούς θεούς όπως ο κώδικάς των πατέρων μου προστάζει. Συγγνώμη αλλά έχω θεούς πολλούς κι εκεί μονάχα τιμώ και θα τιμώ, μέχρι από τον ζεϊμπέκικο ντουνιά σας να απέλθω

θαμμένος μέχρι το λαιμό εκεί που με βάλατε

ελάτε λοιπόν

τι περιμένετε?

εμπρός και τιμωρείστε

αρπάξτε την ισλαμική σας πέτρα και τιμωρείστε την αμαρτωλή

αρπάξτε ότι βρείτε ότι θέλετε

ονομάστε με και ξεσκισμένη Βαβυλώνα, άσωτη πόλη και πόρνη βρωμερή,

ξέρετε γω δε γονατίζω με δάκρυα κανενός να πλύνω τα πόδια

παρά μονάχα από έρωτα σκύβω και σπαραγμό για να λατρέψω την καλή μου όποτε κι όπου τα βρεφικά βέλη με βρουν , δεν είναι η θεία φώτιση που με σπρώχνει στην ερμηνεία της πράξης-ως πράξης φυσικής-αργότερα για να ονομάσω αμαρτία και λύτρωσέ με κύριε

δεν έχω αμαρτίες εγώ

παρά πράξεις μοιρασμένες στο σωστό και στο άδικο

δεν έχω αμαρτίες εγώ

παρά επιθυμίες και αντοχή στον πόνο

δεν έχω αμαρτίες εγώ

κι ούτε φοβάμαι μην το τίποτα με καταβάλει

δεν έχω αμαρτίες εγώ

παρά θέληση να γνωρίσω τους θεούς που ορίζουν το καθ είναι