Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 12)

Γιωργος Καλλεργης

 

——————–

Διδαχτηκα την φυση με την απωλεια των ονειρων μου ως επενδυση για το μελλον. Ετσι εφερα τα οραματα στο ιδιο μου το παρον. Ναι. Η Αρνηση μου ειναι μαθηματικη. Συνισταται στην αφαιρεση των περιττων ιδιοτητων . Ετσι διατηρω παντα την ζωη μου στο πληθος της συγκρουσης. Αυτη η απλοτητα, ειναι ο κυνισμος μου. Δεν εγγυαται τιποτα σε κανεναν παρα μοναχα την ελευθερια του.

Πρωτο παραδειγμα, εκεινη η υποθεση με το ορφανοτροφειο στην Θεσσαλονικη, οπου οι ρασοφοροι παπαδες, με εξωδικο στο Κρατος, και εντολη του τελευταιου στα εκτελεστικα του οργανα, τους μπατσους, μπηκαν στην αυτο-οργανωμενη καταληψη στεγης «Mεγας Aλεξαντρος» αλλα ατυχως, «ιδιοκτησιας» των ρασοφορων, και συνελαβαν τους αναρχικους και τους μεταναστες που ειχαν συγκροτησει εκει καποιο αξιοπρεπες καταφυγιο για την δυστυχη ζωη τους . Αυτη η υποθεση το διχως αλλο, ηταν που πυροδοτησε την επομενη, μια αλυσιδα ανοικτων συνελευσεων των Αναρχικων στην Αθηνα, και σηματοδοτησε το χρονικο σημειο εκεινο, που τεθηκε επι ταπητος, το ζητημα για μια πιο οργανωμενη δομη κοινωνικης αυτοαμυνας απο μια απλη περιφρουρηση του πραγματος. Η φυσικη μας παρουσια καπου, δεν αποτρεπει απο τα επιθετικα χτυπηματα του Κρατους, στις ελευθεριακα συγκροτημενες δομες κοινωνικης αντιεξουσιας. Χρειαζεται παντοτε να γνωριζει η ολιγαρχικη δομη του Κρατους, οτι ο λαος μπορει να απαντησει στα ισια, απεναντι σε οποια αυθαιρεσια κατα του φυσικου περιορισμου του.

Εκεινη την μερα του Ιουλιου, αργησα μιση ωρα να φτασω στην συνελευση. Ωστοσο ειχα δωσει ραντεβου μ’ενα κοριτσι εκει απο τα πριν, το οποιο φτανωντας πρωτο, ιντριγκαρε την συνελευση με το να κανει αισθητη την παρουσια της μπαινωντας μεσα ως μια σεξι φουριοζα που ηταν , και να ρωτησει προβοκατορικα φωναχτα παρακαμπτωντας καθε πρωτοκολλο στοιχειωδους ευγενειας προς το συνολο της συνελευσης, αν ειναι εδω ο Γιωργος. Ο Γιωργος εφτασε μιση ωρα αργοτερα βεβαια. Το κοριτσι ειχε πεταξει μακρια σαν καλη ευτυχισμενη πεταλουδιτσα, και η συνελευση εψαχνε εναν μυστηριωδη Γιωργο μανιωδως. Εμενα. Ειναι η στιγμη που μπαινω μεσα ανυποπτος με την χαρα κιολας να καταθεσω και δυο-τρεις αληθινα πρωτοτυπες προτασεις πανω στις κοινωνικες δομες αυτοαμυνας, ξεκινωντας απο καποιες παλιες καλες πατεντες της μαχνοβιτικης Kontrrazvedka. Μεσα σε 10 λεπτα, βρισκομαι κατηγορουμενος σε λαϊκο δικαστηριο ανοικτης συνελευσης αναρχικων. Ταυτοχρονα, συλλαμβανω την δαιμονικη ιδεα του μαυρου μου νιχιλισμου. «Εδω και τωρα θα στηθει ενα ατυπο ηλιακο δικαστηριο, μια ταπεινωση του Αρειου Παγου και μια εξυψωση των ανθρωπων. Μια υποψια πολιτειακης δομης λαϊκης δικαιοσυνης για το μελλον, οποτε, σαφως και δεχομαι την κατηγορια του υποπτου και οριστε συντροφοι, εδω η καρεκλα, εσεις ο κυκλος κι εγω στην μεση, και ιδου, ανακρινετε με, και δικαστε με οπως θα εκαναν οι αληθινοι κομμουναριοι του Εφιαλτη του Αθηναιου για τις αναμεταξυ τους διαφορες. Ολοι μαζι διχως εξαιρεσεις θα ειστε οι δικαστες μου!».

Αυτη η σιωπηλη ευχη, υλοποιηθηκε στο επακρον, και συντομα αλλα επιπονα για εμενα, οι συντροφοι αποφανθηκαν οχι με ολομελεια αλλα κατα γυναικεια πλειοψηφια, οτι ειμαι αθωος. Ωστοσο, αυτη η καλλιτεχνικη φιλαρεσκεια, γρηγορα αντισταθμιστηκε απο την κυνικη αναγκη, να ζυγισω τα επιπεδα τρομου που μπορουν να αναπτυξουν οι αναρχικοι επιτοπιοι ανακριτες μου. Αρχιζω να ικανοποιουμαι οταν αξιολογω δυο αληθινα νετσαγιεφικα ταλεντα εκει μεσα. Ετσι, μετα απο την δικασιμο ολοκληρωση της διαδικασιας, απλως αποχωρω προς την εξοδο και παιρνω τον δρομο του γυρισμου για το σπιτι, κρυφογελωντας στοργικα απο γνησια αισθηματα αφοσιωσης και φιλιας για τους συντροφους.

Εναν χρονο μετα, πολλα ειχαν αλλαξει. Στο πεδιο του μαχητικου αντιφασισμου, αυτονομα στεκια αναρχικων και κομμουνιστων, καλουν σε μαχητικες αντιφασιστικες περιπολιες οταν και εφοσον η κοινωνια το απαιτησει απο αναγκη σε καποια γειτονια. Τα καλεσματα πλεον γινονται αυτοματα και εχουν στατιστικα μεγαλη απηχηση αναμεσα στο λαο, κι ετσι οι χριστιανοναζι φασιστες βρισκονται για τα καλα περιορισμενοι, να βγαινουν απο τις τρυπες τους τυχαια οπως τα παρασιτα που καταλαμβανουν το σωμα, παρα να ομοιαζουν εστω και κατ’ελαχιστο σε εναν τυπικο θηλαστικο οργανισμο. Εχουν δηλαδη περιοριστει σε κυτταρικες δρασεις αμοιβαδας μεσα στην Πηγαδα ενος αλλου Μελιγαλα να τρεφονται κοινωνικα και πολιτικα απο βρυα και λειχηνες.

γγγγ

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 11)

Γιωργος Καλλεργης

—————

Αλλο ενα τσιγαρο Contradictio in Adjecto , κι ο κοσμος στα πνευμονια μου/ τωρα θα σας ονειρευτω ολους. 28η Οκτωβριου σημερα. Ο εθνικος κορμος γιορταζει την εναρξη του πολεμου με τους Ναζι και τους φασιστες. Οι ντοπιοι Ναζι και φασιστες δεν μπορω να καταλαβω γιατι γιορταζουν. Οπως και να εχει, γραφω στον αγυριστο τις κρατικες τους γιορτες. Ξημερωματα στα Εξαρχεια. Στις δικες μας γιορτες. Μεσα στους ανθρωπους. Κοιτω τον οποιονδηποτε και προσπαθω να κατανοησω την δυστυχια του. Τους δισταγμους και τις αμφιβολιες, τα ταμπου και τα στερεοτυπα του. Αν οντως ανηκει στην ταξη των αδικημενων ή οχι. Βραδια για τον Ασιμο στο ΒΟΞ.

Καηκε ο στομας μου σημερις. Εφαγα ολη την Αραβια σε 40 ειδη λαχανικων πυριτιδας. Ευτυχως τα εσβησα ολα με κρητικη ρακι. Απο τη Αργεντινη εως την Ιταλια, ναυαγησα στην Ισπανια και παρεμεινα Καταλανος πινωντας ρωσικη μπυρα επισης. Και ολους τους αδικημενους που συναντησα αποψε, ειχαν αδικο. Εχασα και τους φιλους μου για εναν Arturo De Simone. Oλοι βιαζονται να γινουν ποιητες. Αλλοι λενε ειμαι, κι αλλοι λενε φευγω. Αυτοι που μενουν ξεχνανε, κι αυτοι που δραπετευουν δεν εχουν μνημη

Ειμαι η νυχτα. Αυτο το ξερω. Εινα αστειο πραγμα ο δρομος για εμενα. Οι ανθρωποι προβλεψιμοι επισης. Οι γκομενες ωραιες οπως παντα. Γνωρισα και κατι ποιητες. Μια ομαδα Ιταλων και Αργεντινων. The terrorists of poetry συμφωνησαμε. Γελασαμε πολυ.

Ολοι γυρισαμε εκει που ανηκουμε. Και το ποιημα μολις τελειωσε. Αλλα για εμενα μολις π’αρχιζει μια προζα που διαπερναει καθε θνητο. Επιστρεφω στην ιερη μοναξια και αρχιζω να περπατω.

Αλλο ενα τσιγαρο/

20861644_802012243313622_5742761912073832340_o

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 10)

Γιωργος Καλλεργης

————-

Η λεξη δαιμων
που τοσο σε λυπει
μικρη μου
τρυφερη ψυχη
ειναι ενα ζητημα κληρονομιας,
και μεριδιων
σε τουτη τη θνητουλα
και μικρη ζωη
Και μη θαρρεις πως
μπορεις
να μειωσεις
την αληθεια της φυλακης
την αιχμαλωτη πνοη
απ’την τροχια την ταπεινη
της προσωπικης μας τιποτενιας καταγωγης
γιατι αει αει ο θεος ο μεγας γεωμετρει
στην δικια μας μουσικη
αλλα στο τελος ολα τα συμπαντα
τεμνουν με την αρχη.
Κι αυτο μου το σφυριξε ενα πουλι
που κελαηδουσε στην αυλη
και τραγουδουσε την αυγη
μπροστα απο ενα  ολομαυρο τραγι

τις λεξεις που τωρα σου ψιθυριζω

12509026_423946484465866_4667753976958337945_n

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 9)

Γιωργος Καλλεργης

 

——————

Να λησμονησης φιλους, να περιγελασης τον τεχνιτη,
Και το βαθυτερο μυαλο να το περνάς μικρο και τιποτενιο,
ο Θεος το συχωραει – μην ταραξης μονο
Ποτε σου την ειρηνη των αγαπημενων.

Φ.Χαϊντερλιν

Στην διαφορικη γεωμετρια, οι γεωδαιτικες γραμμες, ειναι οι τροχιες εκεινες που ελαχιστοποιουν τοπολογικα το μηκος της τροχιας μιας οποιασδηποτε επιφανειας του χωρου. Δειτε το σφαιρικα, δειτε το υπερβολικα, δειτε το παραβολικα, δειτε το ακομη και ελλειπτικα..

Μαλιστα, το ειχα πει φανταρος στο κεντρο νεοσυλλεκτων στην Θηβα και ειχε μεινει μαλακας ο επιλοχιας. Στο τελος μεσα στο διοικητηριο ενας συνταγματαρχης, ενας λοχαγος ενας υπολοχαγος, ενας λοχιας και ενας επιλοχιας με κοιταζαν σαν να ειχα κατεβει απο τον Ουρανο. Με το στομα ανοιχτο.

– Kυριε επιλοχια, εγω σημερα δεν κανω τιποτα. Σκοτωστε με, στειλτε με μονο μου απεναντι στον εχθρο σας, βαλτε μου για 5 ζωες να ξεσκατιζω «Καλλιοπες», εγω σημερα γιορταζω τον εαυτο μου. Δεν κανω τιποτα
-Γιατι τι ειναι σημερα? με ρωταει μετα απο πολυ κοπο ο επιλοχιας
-Το Θερινο Ηλιοστασιο του απανταω.

(μεγαλοι χρονοι σιωπης..)

Ε, στο τελος τους εξηγουσα τις εξισωσεις κωνικων τομων του Κεπλερ μες το διοικητηριο. Μονο απο ελλειψεις καταλαβαινουν οι καραβαναδες. Τετοιοι τυποι, κατα φαντασιαν πολεμιστες, και ειναι κατα φαντασιαν πολεμιστες γιατι ατιμαζουν την τεχνη του Πολεμου με το να στεκουν αρωγοι στους Ναζι, δεν θα καταλαβουν ποτε εναν ανθρωπο σαν εμενα.

Σπαταλησα ολη μου τη ζωη για να μπορω να κοιταξω το απειρο με οση λεπτομερεια το επιθυμουσα. Ρισκαρα ακομα και για ανθρωπους που ηξερα οτι δεν βγαζει πουθενα μαζι τους. Δεν εχει να κανει. Δεν μετανιωνω. Με καλεσανε και γουσταρα. Πηγα. Με διωξανε και δεν γουσταρα, εφυγα. Ο εαυτος μου δεν αλλαζει απο την αρρωστη πνευματικη αναπηρια του αλλου. Ουτε απο τις στοχευσεις μου εγκατελειψα, ουτε τους ορκους μου πατησα, οση ωρα γερνουσα μεχρι να φτασω στην ηλικια που ειμαι. Στην πιο μαχιμη ηλικια για την ζωη ενος αντρα νομιζω. Γενικοτερα, η αθωοτητα μου εμπλουτιστηκε απο περισσοτερη ανεμελεια και πιο ουσιαστικη σταση συλλογικης ευθυνης απεναντι στον κοσμο που με περιβαλλει, ειτε τον αισθανομαι αμεσα, ειτε τον κατανοω εμμεσα. Ας πουμε οτι μπορω να αλληλεπιδρω εξισου καλα τοσο με την βαρυτητα, οσο και με τα πυρηνικα πεδια. Μεσα μου δηλαδη, υφισταται ισχυρη η αισθηση της ενοτητας εκ του διαφορετικου. Ειναι η πιο ουσιαστικη μου πολυτελεια κιολας αυτο. Ναι, κατα καποιο τροπο, ειμαι ο πλουσιος ανθρωπος στη γη. Μιλω αυστηρα ναι. Κι ομως. Πλην ομως, βγαζω την μιλια μου οπως οταν σκεφτομαι μονος μου. Δεν ειναι μια αυτοαναφορα. Γιατι δεν κανω επιδειξη ουτε παριστανω τον περηφανο για κατι. Απλως χαιρομαι τον εαυτο μου οπως κι αν τα φερνει τα πραγματα η αθλια κοσμικη ζαρια της θεας Τυχης.

Τα ιδια τα μαθηματικα συσχετιζουν το ειναι με το γιγνεσθαι αξιακα. Στην διαφορικη γεωμετρια φερ’ειπειν, κανουν λογο για τον τελεστη μορφης, και ο ορισμος δινεται με τις παρακατω λεξεις. (Το ειναι και το γιγνεσθαι δηλαδη, ειναι αξιες ισοδυναμες, εφοσον το ενα δεν υπερτερει του αλλου, αλλα σχετιζονται αρρηκτα μεταξυ τους) :

«Ο τελεστης σχηματος μια επιφανειας στον χωρο, μετραει τον ρυθμο μεταβολης μιας οικογενειας μοναδιαιων ανυσματων πανω σε οποιοδηποτε σημειο αυτης της επιφανειας, ετσι ωστε, να περιγραφεται ο τροπος με τον οποιο αλλαζει το σχημα αυτης της επιφανειας στον χωρο.»

Ο τελεστης σχηματος δηλαδη, στην διαφορικη γεωμετρια, ειναι ενα αλγεβρικο αντικειμενο, το οποιο με την σειρα του αποτελειται απο γραμμικους τελεστες που εφαρμοζουν δρασεις πανω στα εφαπτομενα επιπεδα αυτης της επιφανειας (της οποιασδηποτε επιφανειας). Ετσι, αν ο τελεστης σχηματος αναλυθει αλγεβρικα, μπορουμε να οδηγηθουμε σε καποιες θεμελιωδεις γεωμετρικες αναλλοιωτες μιας επιφανειας του χωρου, τις κυριες καμπυλοτητες και κατευθυνσεις της (στην πιατσα τις αποκαλουμε καμπυλοτητα Gauss και μεση καμπυλοτητα αντιστοιχα).

Οπερ, οια η μορφη, τοιαδε και η ψυχη. Και τουμπαλιν. Κ’ιδου λοιπον πως  κλεινει την μεταμοντερνιστικη ποιητικη προζα του αδεσποτου κορυμβου ο ποιητης:

 

Κοτταβιζειν τω Διϊ και υπο το υδωρ
παντων παιζοντων ανιστατο Κρατος εχουσι,
φιαλην γεμουσα ακρατου και μηκοθεν ισταμενος
επεμπεν ολον τον οινο την μια λαταξ εις την πλαστιγγα.
Κατελθουσα η κρουση, και κατελθη η κριση.

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 8)

Γιωργος Καλλεργης

12387881_1541277736193339_569704989_n

——————

Υποθετω «ακους» αυτην την σιωπηλη μουσικη
απο τα μεγαλα συμπαντικα ρανταρ σου
εκεινης της θερμοκρασιας υποβαθρου
που απλωνεται στην κατανομη της
ντυνοντας και γεμιζοντας με ενδυματα λεπτα
τα αστρικα φορεματα του διαστηματος
μεχρι εκειθε στο υπερ-περαν
..κι ακομη παρακατω
κι ακομα παραπεραν..

Θα το σχολιαζα αυτο ως
Ετεροσημο γινομενο της καμπυλοτητας Gauss,
που σε απλα ελληνικα σημαινει οτι
η επιφανεια του χωρου απομακρυνομενη
απο ενα εφαπτομενο επιπεδο της,

καμπτεται

προς ολες τις εφαπτομενες κατευθυνσεις
εκεινου του σημειου της..

ή οπως ελεγε ο συντροφος Μιχαηλ

οτι «απο την ελευθερια δεν μπορεις
να κοψεις ουτε ενα κομματακι,
γιατι αμεσως ολη η ελευθερια
συγκεντρωνεται
μεσα σ’ αυτο το κομματακι»

κατι τετοιο..

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 7)

Γιωργος Καλλεργης

ayto-adbusters_114_july2016_s

—————–

Τιποτα δεν τελειωνει. Ολα συνεχιζονται. Τιποτα εξω απο την φυση. Γιατι στην φυση, η ενεργεια διατηρειται. Ετσι, οτι ηταν, ειναι και θα ειναι. Αν ολα μετασχηματιζονται στο διηνεκες, τοτε αλλαζουν μορφες, ενω η ουσια παραμενει παντοτε η ιδια. Αλλαζουν τα σχηματα ενοσω ο χρονος τρεχει , κι αναδεικνυονται εκ νεου και παλι, σε μια εντροπια που πλεον αδυνατουμε ν’αντεξουμε, να διαχειριστουμε ή να κατανοησουμε. Μετραμε τα υπολοιπα απο τις διαιρεσεις της ζωης μας, ναι, και βρισκουμε το δικο μας παρον μεταλλαγμενο με την θλιψη της απουσιας του αλλου, της παρουσιας του οπως την ειχαμε μαθει οταν συντροφικα ερεε ο χρονος μας μαζι του. Με αυτο παλευουμε. Με την ετερη απουσια. Γιατι ο αλλος, ο/η εκλιπων/εκλιπουσα, τιποτα το κακο δεν παθαινει. Ο πονος ειναι για εκεινους που «μενουν πισω». Μια ψευδαισθηση κατοπτρικων αντανακλασεων που ονομαζουμε μνημη. Ολες οι παραστασεις, ειδωλα καμοντων ειναι, υπολογισμενα απο την ταυτοτικη πλευρα του θεατη στο νεκροταφειο των αισθησεων. Και για καθε μνημα, μια διπλη ανελιξη της αναστασης. Για αυτο οριζω την θλιψη ως αυξημενη αναδιαταξη του λειτουργικου χαους. Δεν κηδευουμε τον νεκρο. Τους εαυτους μας στο μνημα του κηδευουμε. Συνεχιζουμε να βαδιζουμε πανω στην ενεργεια της θνητης μας γραμμης απο το πραγματοποιημενο αλμα της ενεργειας του αγαπημενου σε ενα αλλο ενεργουμενο. Και μαντευουμε μια αβυσσο αλλου χωρου, αλλων δυνατοτητων, αλλων διαστασεων, αλλων δρασεων προσμενοντας καποια σημεια τομης και τ’ονομαζουμε αυτο ελπιδα, αλλα αυτο δεν το κανουμε παρα μοναχα απο μια αγωνια, να ξαναβρεθουμε καπου, καπως, καποτε, μαζι του. Πρεπει να σηκωσουμε το βαρος αυτο της παραδομενης σε μας θλιψης χωρις να το καταργησουμε. Γεννηθηκαμε γυμνοι μαθαινοντας κι ανακαλυπτοντας σταδιακα την γεωμετρια του ιστορικου μας παροντος κι εξισου γυμνοι θα μεταλλαχθουμε στους φυσικους νομους μιας αλλης γεωμετριας.

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 6)

Γιωργος Καλλεργης

12274326_1497757967194658_3995992055016309584_n

——————

α) Στροφη α’ / εισαγωγή/ καθοδος

.. ειναι η εποχη οπου η Περσεφονη πεθαινει, και το φθινοπωρο ειναι τα δακρυα της μητερας γης της Δημητρας, τα πρωτοβροχια, ειναι μια νοσταλγικη αφηγηση της θλιψης, αλλα απο την μερια της Δημητρας, γιατι απο την μερια της Κορης, εσυ εισαι αυτος που βιωνει τον διχως μνημη και διχως πια πονο, χαμο. Ο Αδης, ειναι ερωτευμενος με ολους τους θνητους. Ολοι θα πρεπει να περασουν απο την αινιγματικη τρυπα του Θανατου. Απο τα ζωα λοιπον, πιο πολυ αγαπω τα δεντρα, και απο αυτα, συμπαθω την λεπτολογα οικογενεια των φυλλοβολων, που το φθινοπωρο στεναχωριουνται, και χλωμιαζουν, και πενθουν μαζι με την Δημητρα. Τα δεντρα γενικα, ειναι ζωα με την πιο αμεση αποκριση στις κυκλικες αλλαγες της Μητερας Φυσης. Εγω που μεσα στην αντεκταση του αφηρημενου βιωνω τον Λυκο και τις φασεις του, λεω πως δεν εχω γνωρισει ποτε πιο μεγαλο σεβασμο σε θεο κι ουτε προκειται.

β) Στροφη β’ / η δομη/ εξοδος

Οποτε τις αγοι μεν τινα ως δουλον η μελαγριαν βιου
αλλος δε τις αυτον ως ελευθερον εξεροιτο
εξην τον αντιποιουμενον του θνητου λαγχανειν
εξαιρεσεως δικην τω εις την ελευθεριαν αυτω
εξαιρουμενω, ουκ ανελειν εξ αποπτου.

Το εκτελεσαι τα αρχας της νοησεως
ας επι ταις ιδρυσεσι των λεξεων ποιεισθαι.

Aside | Posted on by | Σχολιάστε