Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 10)

Γιωργος Καλλεργης

————-

Η λεξη δαιμων
που τοσο σε λυπει
μικρη μου
τρυφερη ψυχη
ειναι ενα ζητημα κληρονομιας,
και μεριδιων
σε τουτη τη θνητουλα
και μικρη ζωη
Και μη θαρρεις πως
μπορεις
να μειωσεις
την αληθεια της φυλακης
την αιχμαλωτη πνοη
απ’την τροχια την ταπεινη
της προσωπικης μας τιποτενιας καταγωγης
γιατι αει αει ο θεος ο μεγας γεωμετρει
στην δικια μας μουσικη
αλλα στο τελος ολα τα συμπαντα
τεμνουν με την αρχη.
Κι αυτο μου το σφυριξε ενα πουλι
που κελαηδουσε στην αυλη
και τραγουδουσε την αυγη
μπροστα απο ενα  ολομαυρο τραγι

τις λεξεις που τωρα σου ψιθυριζω

12509026_423946484465866_4667753976958337945_n

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 9)

Γιωργος Καλλεργης

 

——————

Να λησμονησης φιλους, να περιγελασης τον τεχνιτη,
Και το βαθυτερο μυαλο να το περνάς μικρο και τιποτενιο,
ο Θεος το συχωραει – μην ταραξης μονο
Ποτε σου την ειρηνη των αγαπημενων.

Φ.Χαϊντερλιν

Στην διαφορικη γεωμετρια, οι γεωδαιτικες γραμμες, ειναι οι τροχιες εκεινες που ελαχιστοποιουν τοπολογικα το μηκος της τροχιας μιας οποιασδηποτε επιφανειας του χωρου. Δειτε το σφαιρικα, δειτε το υπερβολικα, δειτε το παραβολικα, δειτε το ακομη και ελλειπτικα..

Μαλιστα, το ειχα πει φανταρος στο κεντρο νεοσυλλεκτων στην Θηβα και ειχε μεινει μαλακας ο επιλοχιας. Στο τελος μεσα στο διοικητηριο ενας συνταγματαρχης, ενας λοχαγος ενας υπολοχαγος, ενας λοχιας και ενας επιλοχιας με κοιταζαν σαν να ειχα κατεβει απο τον Ουρανο. Με το στομα ανοιχτο.

– Kυριε επιλοχια, εγω σημερα δεν κανω τιποτα. Σκοτωστε με, στειλτε με μονο μου απεναντι στον εχθρο σας, βαλτε μου για 5 ζωες να ξεσκατιζω «Καλλιοπες», εγω σημερα γιορταζω τον εαυτο μου. Δεν κανω τιποτα
-Γιατι τι ειναι σημερα? με ρωταει μετα απο πολυ κοπο ο επιλοχιας
-Το Θερινο Ηλιοστασιο του απανταω.

(μεγαλοι χρονοι σιωπης..)

Ε, στο τελος τους εξηγουσα τις εξισωσεις κωνικων τομων του Κεπλερ μες το διοικητηριο. Μονο απο ελλειψεις καταλαβαινουν οι καραβαναδες. Τετοιοι τυποι, κατα φαντασιαν πολεμιστες, και ειναι κατα φαντασιαν πολεμιστες γιατι ατιμαζουν την τεχνη του Πολεμου με το να στεκουν αρωγοι στους Ναζι, δεν θα καταλαβουν ποτε εναν ανθρωπο σαν εμενα.

Σπαταλησα ολη μου τη ζωη για να μπορω να κοιταξω το απειρο με οση λεπτομερεια το επιθυμουσα. Ρισκαρα ακομα και για ανθρωπους που ηξερα οτι δεν βγαζει πουθενα μαζι τους. Δεν εχει να κανει. Δεν μετανιωνω. Με καλεσανε και γουσταρα. Πηγα. Με διωξανε και δεν γουσταρα, εφυγα. Ο εαυτος μου δεν αλλαζει απο την αρρωστη πνευματικη αναπηρια του αλλου. Ουτε απο τις στοχευσεις μου εγκατελειψα, ουτε τους ορκους μου πατησα, οση ωρα γερνουσα μεχρι να φτασω στην ηλικια που ειμαι. Στην πιο μαχιμη ηλικια για την ζωη ενος αντρα νομιζω. Γενικοτερα, η αθωοτητα μου εμπλουτιστηκε απο περισσοτερη ανεμελεια και πιο ουσιαστικη σταση συλλογικης ευθυνης απεναντι στον κοσμο που με περιβαλλει, ειτε τον αισθανομαι αμεσα, ειτε τον κατανοω εμμεσα. Ας πουμε οτι μπορω να αλληλεπιδρω εξισου καλα τοσο με την βαρυτητα, οσο και με τα πυρηνικα πεδια. Μεσα μου δηλαδη, υφισταται ισχυρη η αισθηση της ενοτητας εκ του διαφορετικου. Ειναι η πιο ουσιαστικη μου πολυτελεια κιολας αυτο. Ναι, κατα καποιο τροπο, ειμαι ο πλουσιος ανθρωπος στη γη. Μιλω αυστηρα ναι. Κι ομως. Πλην ομως, βγαζω την μιλια μου οπως οταν σκεφτομαι μονος μου. Δεν ειναι μια αυτοαναφορα. Γιατι δεν κανω επιδειξη ουτε παριστανω τον περηφανο για κατι. Απλως χαιρομαι τον εαυτο μου οπως κι αν τα φερνει τα πραγματα η αθλια κοσμικη ζαρια της θεας Τυχης.

Τα ιδια τα μαθηματικα συσχετιζουν το ειναι με το γιγνεσθαι αξιακα. Στην διαφορικη γεωμετρια φερ’ειπειν, κανουν λογο για τον τελεστη μορφης, και ο ορισμος δινεται με τις παρακατω λεξεις. (Το ειναι και το γιγνεσθαι δηλαδη, ειναι αξιες ισοδυναμες, εφοσον το ενα δεν υπερτερει του αλλου, αλλα σχετιζονται αρρηκτα μεταξυ τους) :

«Ο τελεστης σχηματος μια επιφανειας στον χωρο, μετραει τον ρυθμο μεταβολης μιας οικογενειας μοναδιαιων ανυσματων πανω σε οποιοδηποτε σημειο αυτης της επιφανειας, ετσι ωστε, να περιγραφεται ο τροπος με τον οποιο αλλαζει το σχημα αυτης της επιφανειας στον χωρο.»

Ο τελεστης σχηματος δηλαδη, στην διαφορικη γεωμετρια, ειναι ενα αλγεβρικο αντικειμενο, το οποιο με την σειρα του αποτελειται απο γραμμικους τελεστες που εφαρμοζουν δρασεις πανω στα εφαπτομενα επιπεδα αυτης της επιφανειας (της οποιασδηποτε επιφανειας). Ετσι, αν ο τελεστης σχηματος αναλυθει αλγεβρικα, μπορουμε να οδηγηθουμε σε καποιες θεμελιωδεις γεωμετρικες αναλλοιωτες μιας επιφανειας του χωρου, τις κυριες καμπυλοτητες και κατευθυνσεις της (στην πιατσα τις αποκαλουμε καμπυλοτητα Gauss και μεση καμπυλοτητα αντιστοιχα).

Οπερ, οια η μορφη, τοιαδε και η ψυχη. Και τουμπαλιν. Κ’ιδου λοιπον πως  κλεινει την μεταμοντερνιστικη ποιητικη προζα του αδεσποτου κορυμβου ο ποιητης:

 

Κοτταβιζειν τω Διϊ και υπο το υδωρ
παντων παιζοντων ανιστατο Κρατος εχουσι,
φιαλην γεμουσα ακρατου και μηκοθεν ισταμενος
επεμπεν ολον τον οινο την μια λαταξ εις την πλαστιγγα.
Κατελθουσα η κρουση, και κατελθη η κριση.

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 8)

Γιωργος Καλλεργης

12387881_1541277736193339_569704989_n

——————

Υποθετω «ακους» αυτην την σιωπηλη μουσικη
απο τα μεγαλα συμπαντικα ρανταρ σου
εκεινης της θερμοκρασιας υποβαθρου
που απλωνεται στην κατανομη της
ντυνοντας και γεμιζοντας με ενδυματα λεπτα
τα αστρικα φορεματα του διαστηματος
μεχρι εκειθε στο υπερ-περαν
..κι ακομη παρακατω
κι ακομα παραπεραν..

Θα το σχολιαζα αυτο ως
Ετεροσημο γινομενο της καμπυλοτητας Gauss,
που σε απλα ελληνικα σημαινει οτι
η επιφανεια του χωρου απομακρυνομενη
απο ενα εφαπτομενο επιπεδο της,

καμπτεται

προς ολες τις εφαπτομενες κατευθυνσεις
εκεινου του σημειου της..

ή οπως ελεγε ο συντροφος Μιχαηλ

οτι «απο την ελευθερια δεν μπορεις
να κοψεις ουτε ενα κομματακι,
γιατι αμεσως ολη η ελευθερια
συγκεντρωνεται
μεσα σ’ αυτο το κομματακι»

κατι τετοιο..

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 7)

Γιωργος Καλλεργης

ayto-adbusters_114_july2016_s

—————–

Τιποτα δεν τελειωνει. Ολα συνεχιζονται. Τιποτα εξω απο την φυση. Γιατι στην φυση, η ενεργεια διατηρειται. Ετσι, οτι ηταν, ειναι και θα ειναι. Αν ολα μετασχηματιζονται στο διηνεκες, τοτε αλλαζουν μορφες, ενω η ουσια παραμενει παντοτε η ιδια. Αλλαζουν τα σχηματα ενοσω ο χρονος τρεχει , κι αναδεικνυονται εκ νεου και παλι, σε μια εντροπια που πλεον αδυνατουμε ν’αντεξουμε, να διαχειριστουμε ή να κατανοησουμε. Μετραμε τα υπολοιπα απο τις διαιρεσεις της ζωης μας, ναι, και βρισκουμε το δικο μας παρον μεταλλαγμενο με την θλιψη της απουσιας του αλλου, της παρουσιας του οπως την ειχαμε μαθει οταν συντροφικα ερεε ο χρονος μας μαζι του. Με αυτο παλευουμε. Με την ετερη απουσια. Γιατι ο αλλος, ο/η εκλιπων/εκλιπουσα, τιποτα το κακο δεν παθαινει. Ο πονος ειναι για εκεινους που «μενουν πισω». Μια ψευδαισθηση κατοπτρικων αντανακλασεων που ονομαζουμε μνημη. Ολες οι παραστασεις, ειδωλα καμοντων ειναι, υπολογισμενα απο την ταυτοτικη πλευρα του θεατη στο νεκροταφειο των αισθησεων. Και για καθε μνημα, μια διπλη ανελιξη της αναστασης. Για αυτο οριζω την θλιψη ως αυξημενη αναδιαταξη του λειτουργικου χαους. Δεν κηδευουμε τον νεκρο. Τους εαυτους μας στο μνημα του κηδευουμε. Συνεχιζουμε να βαδιζουμε πανω στην ενεργεια της θνητης μας γραμμης απο το πραγματοποιημενο αλμα της ενεργειας του αγαπημενου σε ενα αλλο ενεργουμενο. Και μαντευουμε μια αβυσσο αλλου χωρου, αλλων δυνατοτητων, αλλων διαστασεων, αλλων δρασεων προσμενοντας καποια σημεια τομης και τ’ονομαζουμε αυτο ελπιδα, αλλα αυτο δεν το κανουμε παρα μοναχα απο μια αγωνια, να ξαναβρεθουμε καπου, καπως, καποτε, μαζι του. Πρεπει να σηκωσουμε το βαρος αυτο της παραδομενης σε μας θλιψης χωρις να το καταργησουμε. Γεννηθηκαμε γυμνοι μαθαινοντας κι ανακαλυπτοντας σταδιακα την γεωμετρια του ιστορικου μας παροντος κι εξισου γυμνοι θα μεταλλαχθουμε στους φυσικους νομους μιας αλλης γεωμετριας.

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 6)

Γιωργος Καλλεργης

12274326_1497757967194658_3995992055016309584_n

——————

α) Στροφη α’ / εισαγωγή/ καθοδος

.. ειναι η εποχη οπου η Περσεφονη πεθαινει, και το φθινοπωρο ειναι τα δακρυα της μητερας γης της Δημητρας, τα πρωτοβροχια, ειναι μια νοσταλγικη αφηγηση της θλιψης, αλλα απο την μερια της Δημητρας, γιατι απο την μερια της Κορης, εσυ εισαι αυτος που βιωνει τον διχως μνημη και διχως πια πονο, χαμο. Ο Αδης, ειναι ερωτευμενος με ολους τους θνητους. Ολοι θα πρεπει να περασουν απο την αινιγματικη τρυπα του Θανατου. Απο τα ζωα λοιπον, πιο πολυ αγαπω τα δεντρα, και απο αυτα, συμπαθω την λεπτολογα οικογενεια των φυλλοβολων, που το φθινοπωρο στεναχωριουνται, και χλωμιαζουν, και πενθουν μαζι με την Δημητρα. Τα δεντρα γενικα, ειναι ζωα με την πιο αμεση αποκριση στις κυκλικες αλλαγες της Μητερας Φυσης. Εγω που μεσα στην αντεκταση του αφηρημενου βιωνω τον Λυκο και τις φασεις του, λεω πως δεν εχω γνωρισει ποτε πιο μεγαλο σεβασμο σε θεο κι ουτε προκειται.

β) Στροφη β’ / η δομη/ εξοδος

Οποτε τις αγοι μεν τινα ως δουλον η μελαγριαν βιου
αλλος δε τις αυτον ως ελευθερον εξεροιτο
εξην τον αντιποιουμενον του θνητου λαγχανειν
εξαιρεσεως δικην τω εις την ελευθεριαν αυτω
εξαιρουμενω, ουκ ανελειν εξ αποπτου.

Το εκτελεσαι τα αρχας της νοησεως
ας επι ταις ιδρυσεσι των λεξεων ποιεισθαι.

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 5)

Καλλεργης Γιωργος

 


 

11221457_832323390150942_237347565407839364_n

   «..οποια κι αν ειναι η ερωτηση, η απαντηση ειναι ο ανθρωπος.» Αντρε Μπρετον

Ουδεις εμοι ξενως εχειν

Μεταβαινουμε απο τα παθη οπως η Νυμφη, γλιστραει στον προφητη,
υγρα ανακτορα στον ηρεμο ποαναξ, τον τρυφερο της μαρανθο,
αμοιρως και την αισα «ω βουλομαι», το καλεσμα ολων των καθημενων οντων,
μεθη η μυστηριωδης των ακεραιων ετων, στον Κηπο του Χρονου μια φαρσα,
και μετρημενες μια προς μια οι φασεις των θνητων ψευδαισθησεων.

Εκει οπου η Τυχη εριξε την ειλικρινεια της,
συγκινηθηκα απο την αγνοτητα,
το παθος, και την συντροφικοτητα του γαμου,
εξισου πατρικα και μοιρασμενος διακριτικα
στους ρολους του εραστη και του γονιου .

Φερνω μπροστα στην ερωμενη μου
ολα τα συμβολα του ερωτευμενου.
Το μηλο.
Τους καρπους της ροδιας.
Την μυρσινη.
Την ανεμωνη.
Το τριανταφυλλο.
Το περιστερι.
Τον τραγο.
Τον λαγο.
Το κατατηξιτεχνο κοσμημα της Τεχνης,
αλλα και πριν κοπασει το γελιο του Ηφαιστου
απο τα υπογεια της φωτιας φερνω,
τ’αρχαια ξακουστα μεταξια της Κω,
ενα φορεμα κεντημενο με ζωνη,
παρασταση απο τον κεστο της Αφροδιτης
με την μορφη εκεινης της ηδονης
που δεν μπορει να μετρηθει με διαρκεια
ουτε με ενταση.

Σφετερος του Ερωτα,
μουλιαζω στο εξαιρετον της Ψυχης
κι επανακτω την παρθενια μου.
Ιδου μια υφεση της σπονδης,
και της ωδης η καταγεγραμμενη παραδοση
απο την σαλεμενη ηχω της μνημης, εξεζεσεν.

Και εξηγωντας την κορη μου
στο ετερον μελος του απειρου,
τον ποιητη Ωληνα σκεφτομαι πλεον,
τον προ-ομηρικο,
τον ιδρυτη του δελφικου μαντειου,
τον εφευρετη του εξαμετρου
και υμνητη των Δηλιων Δαιμονων.
Απο την Λυκια που καταγοταν,
εκεινον που εδωσε στο ουρλιαχτο
τ’αρπακτικου ζωου
κατι απο την μουσικη μεθοδο
της γελαστης μας απελπισιας ..

Εχω εναν τοπο αγνωστο λοιπον, οπου πηγαινω και πλενομαι οταν χρειαστει, καθαριζομαι, και εκ νεου επιστρεφω πισω ενας ξενος. Μου ειναι αδυνατον να ηττηθω. Γιατι η ασφυξια τους, δεν ειναι περιεργη. Ειναι κατανοητη. Ετσι οι ιδιοι οριζουν την ανωτεροτητα μου. Η μισαλλοδοξια τους, ο ρατσισμος τους, ο φασισμος τους, η πολιτικη υποτελεια τους στην αναθεση, συνεισφερουν εξ ορισμου στον θριαμβο μου. Πλενομαι λοιπον, γιατι απολαμβανω το λουτρο. Πλην ομως ουτως ή αλλως θα επιστρεφω ενας ξενος. Προφανως. Ουδεις εμοι ξενως εχειν.

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Εισαγωγη σε Contradictio in Adjecto δομες μηδενικου χωροχρονου (αρ. 4)

Καλλεργης Γιωργος

————–

Ο Ουμπερτο Εκο οταν γυριζε την πλατη του στο εξεγερμενο Κινημα της Ιταλικης Αυτονομιας του Μπολονια-77 για να κατσικωθει σαν καλος και ησυχος αστος σε μια κοινωνια τυπου Μπερλουσκονι, ειπε πως απο την δυνατοτητα της γραφης και της αναγνωσης, προτιμουσε την αναγνωση, γιατι με την αναγνωση μαθαινεις ακομα περισσοτερα, ενω με την γραφη, αφηγεισαι μοναχα για αυτα που κατεχεις. Επι παραδειγματι, καποιοι λοιπον, εκδικουνται την αχορταγη εικονα της φωτογραφιας κανοντας ζωγραφικη. Εγω επειδη δεν κατεχω να ζωγραφιζω αν και τρεφω μεγαλο και θεωρητικο σχεδον εμμετρο θαυμασμο για την ζωγραφικη, μ’αρεσει να χτιζω φωτογραφιες με τον λογο, εισαγοντας μεσα στο κεντημα απο λεξεις στοιχεια απο οσφρησεις, γευσεις, ακοες, και αφες. Με τον τροπο αυτον, σπαω την μονοκρατορια της εικονας και προσπαθω να κατανοησω της γεωμετρικη παρασταση του χωρου, διχως την παρασταση της ορασης. Στηριζομαι στην ισοτιμια των αισθησεων και λεω: να θυμασαι οτι προκειται απλως για αισθησεις. Σκεψου περα απο το αισθητο χρησιμοποιωντας το σε επιλεγμενες ελλειψεις. Αυτη η αποκαλυψη, εχει ιδιαιτερο ενδιαφερον για τα συμπερασματα μου. Κυριοτερα, αποκαλυπτει κρυμμενες διαστασεις του φαινομενου της ζωης. Ειναι σαν να ανακαλυπτεις εναν παλιο, ακεραιο, «παγανιστικο» ναο μεσα στα ερειπια του συγχρονου εκφασισμενου κοσμου. Οχι, οχι, δεν εχω υποτιμησει τα χρωματα. Απ’ολες τις συχνοτητες του ορατου, προτιμησα το ασπρο, το μαυρο, και το κοκκινο. Εξαγω τα απορρητα και τα ακαταληπτα, τα αποκρυφα και τα απειρημενα. Σκαβω. Σκαβω μεσα μου. Απορειν και φλεγμαινειν τω δεινω. Ενεργος δυναμικος διαλογος. Και ολα μα ολα, συζητησιμα. Οταν μηδενιζεται το ταμπου, απειριζεται το τοτεμ ελεγαν κατι αρχαιοι μαθηματικοι Ινδιανοι..

20526272_141329366463807_2384859857731254136_n

Aside | Posted on by | Σχολιάστε