Τύφλωση

γιωργος καλλεργης

————————-

Απόρθητε της αθωότητας εσύ βωμέ ,
σ’ ένα μικρό πινάκιο εσύ που τη ψυχή μας πιλατεύεις,
της γονιμότητας δικέλλα- ο εθελόδουλος- τι ζήλος!
κι υμέναιου σκοπούμενου ως αμάρτημα ο νους που ταξιδεύεις
το ήρχατο χειρών αδίκων κατά του θυμικού αυτός να ξεκινά.

Νεκρωτικό νεόκοπο κι οδόσημο τουλάχιστον το σφάλμα το δικό σου
ιχνηγραφώντας τα μετάξια του κακού
καλειδοσκόπιων και ωτοσκόπιων, κλισιοσκόπια,
λυγκός το βλ-αίμα που γυρίζει στη καρδιά,
μυρίκης το κρανένιο πρόκριμα φλοιό-κορμό νευρίτιδας στρυχνίνη
εκεί με αναφιλητά και δάκρυα βροχής σε προσκυνά.

Ω νεαρέ κι οξυδερκή παιάνα,
κάτοικε του ξύλινου φάλαγγα φακίρη κόσμου
εσύ που τον ανθό το μετατρέπεις σε σκουριά
ωφέλιμα πέραν του Ήλιου τη πνοή, λουλούδι πίσω μη ζητήσεις,
αν το κοράνι της λατρείας σου σε κάνει να μεθάς.

Κι ωσάν του φλοίσβου μανιακού το παιγνιόχαρτο εσύ θα λάχεις
ωχρόφαιο και χάραξης σφυρό παρά τω Αχιλλέα,
να ξεγελάς το Θάνατο,
παραμυθητικά να χάνεσαι να ξεγλιστράς να σβήνεις
ότι παράμερα στις εκβολές κι υπόγειος εσύ σα τρέλα που ενδίδεις.

Ονυχοφόρο τρωκτικό, της λάμψης αρουραίε, να μαγεύεις,
πανί ξενίας εσύ δε μνημονεύεις
κι ενδύματα λίθινα γαμψά ο βασιλιάς του κόσμου που σαγεύεις
δεν είναι ο μάταιος βυθός του σύμπαντος που κυβερνάς.

Ψηλά η τανυσμένη μας ζωή σηκώνει το κεφάλι
στα άγρια διαμάντια και στα σκήπτρα και στης θλίψης τη γωνιά,
με παρακάλια προσευχές
το λυρικό λυσιτελές σου δράμα να αυξήσεις
αν καραβάνι εκ της κόλασης τα βάθη μία Νύχτα συναντήσεις.

Ευλογητός εισι σ’ Επάκριε που την οδύνη δίδεις
στον ευπροσήγορο δανδή
του πεπτωκότος ουράνιού Σου Κήπου
το ασκητήριο της λύσσας βιόλα και ασπάλακας οργανοπαίχτης
στα αλύτρωτού σου πνεύματος την ομορφιά που αγναντεύει
Μιας αγριότητας του χρυσαφένιου τρομερού χυδαίου
κάνε τα νύχια σου φιλότητα ωραίου και φίλαμε σφιχτά
ποτέ δεν ξέρεις αν ο πόθος θα τελείωσει
με του αγρότη άνεμου τη ξαφνική μανία
ή με του ήρεμου ποάνθρακα στης γης τη μυρωδιά

Που μοναξιά σου λέγεται ο δυσειδής δυσήλιος
της μεταμέλειάς σου λίθος
το κίβδηλο δυσήνιο αχούρι καλοσύνης στον όχλο το χαρίζεις
που άλλο από κωμωδία μιας τιποτένιας αίματος μετάγγιση δεν είναι,
το οιδαλέο κείμενο της Τέχνης που απ την τύρφη εξορίσθει

Οθέν σταλαγματένιας Άνοιξης τα Όνειρα
φρικώδες μίασμα και του χαμού χαμένος
ο άπληστος όχλος ο χαμηλοτάβανος
χώμα βαρύ που σαν ατσάλι σε σκεπάζει
ωσάν Οιδίπους όπου μέμφεται το γέροντα
που για να πάψει να ποθεί τα μάτια βγάζει

11326_770175906373531_7049940170342752164_n

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s