Ήπια κι ακίνδυνη Κυριότητα

γιωργος καλλεργης

 

——————–

Eλπίδα είναι ένα πνεύμα που ανοίγεται με ριπίδια ανέμου
κάτω από φουστάνια μιας πληγιασμένης ερήμου
τα ξεσηκώνει στους ουρανούς
σκόνη στα 2 μέτρα ύψος

Ένας ιδεατός ίλιγγος στροβιλίζεται σαν κροτός σπασμωδικός ήχος
όταν στα βάθη κάποιας καμπάνας άγχους
συναντιόμαστε για λίγο γυμνοί.

Και δεν είναι η δυστυχία που μας επιτρέπει να γεράσουμε από ανακούφιση
αλλά ο πόνος της ευτυχίας που μας υπαγορεύει την αποφυγή κάθε στασιμότητας.

Μα αν υπήρχε κάτι που να άξιζε να βιωθεί, αυτό χωρίς περιστροφές θα ήταν ένας έρωτας που θα άρχιζε μέσα από ξεσηκώματα θύελλας νέφους και πλημμύρας
ως το σημείο που βίαια ο νεογέννητος κόσμος ακυρώνεται ,

που διασπάται και που αρνείται κάθε συμμετοχή
μέσα σε ένα παραμύθι της λάσπης,
το άνυδρο του θανάτου που είναι η υπόσχεση του παντοτινού
και το παντοτινό που με κάθε τρόπο και με κάθε πρέπει
καταλήγει να είναι το ψέμα κάθε βούλησης

Ότι αισχρό καταδικάζει (a posteriori ),
να μπορεί να αφήνεται το σώμα μέσα στα θερμά έγκατα του Νου,
αλλά κι ο Νους που βυθίζεται μέσα στις «Σειρήνες-Αισθήσεις»
της αναπάντεχης συναρμογής του με τον κόσμο, τότε τι κρίμα που είναι,
η άφεση να είναι προνόμιο των παιδιών ή των παπάδων.

Το υπέροχο και το γλυκό μοιραίο
Χωρίς να σκορπίζεται συμμετέχει ζώντας,
χωρίς ανούσιες εικασίες συμμετέχει ζώντας,
χωρίς μανία για προφητείες συμμετέχει ζώντας,
ο χρόνος είναι ένα πλαστικό εμπόδιο
με πάθος που κυλάει σαν αίμα ή σαν χαραγή αστραπής
μέσα σε ένα φθαρμένο στερέωμα λιώνει,
κι ο έρωτάς σας δεν είναι έρωτας, αλλά η εξουσία των κλόουν.

Κι όμως. Ένα πρωινό, μέσα από την άρνησή της θύμησης, μέσα από ανυπακοή ή μιαν ακούραστη παιδικότητα, η σπηλιά, η συνήθης προΙστορική ευτυχία που την παίρνει κανείς πάντα εύκολα και πάντα δεδομένη- ότι δένει τα βουνά με το όνειρο και το φως με το σκοτάδι, γεμίζει μ’ άλλα, ζώα μιας αντίπαλης ερήμου, πιο οργισμένα του κεκτημένου μας ύφους-

πως θεούς προσκυνάμε να κερδίσουμε την ευμένεια του αιώνιου
και πριονίζουμε καλές στιγμές σαν να ψάχναμε για το αίμα του Κυρίου.

Αλλά αν ο φόβος είναι ένα παλιό τραύμα που έκλεισε τότε φόβος δεν υπάρχει
κι αν η παλιά εκδοχή της ελπίδας υποκαθιστά τα γκρεμοτσακισμένα μας όνειρα
τότε μπορούμε να καταλάβουμε το απαίσιο σχήμα του κόσμου: βρωμάει τις προσδοκίες κάποιου μέλλοντος που κατάντησε ο ζητιάνος του παρελθόντος,

γιατί γινόμαστε φιλόδοξοι επειδή δεν μπορούμε να ξαναγίνουμε παιδιά
γιατί γινόμαστε επιβουλευτές και οι απολογίες ενός τρένου
οι δαγκωμένοι επιβάτες της απουσίας μας

αλλά κάθε ερωτευμένος βρίσκει παντού στα τοίχη ρωγμές για να φυτρώσει

θυμάται τον εαυτό του αυτή τη στιγμή σαν κάθε στιγμή μαζί με τον άλλον

μέσα σε ένα δωμάτιο ψυχής ανθίζει

χωρίς λεπτομέρειες

χωρίς έπιπλα

χωρίς προΥποθέσεις

μόνο αγκαλιά κι έρωτας σαν κάθε μέρα

κι είχε ζωγραφίσει την αγάπη δεμένες κορδέλες να κοιτάνε τη φωτιά του χρόνου

χώμα, νερό και ήλιος

Ζωή:

«Ένας ερωτευμένος, κάθε βράδυ που σπεύδει να κοιμηθεί

ο άλλος είναι η ευχή του»

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s