δειπνοσοφίζειν απέρισπαστα

γιωργος καλλεργης

————

 

Φορούσε ένα μαύρο δαντελωτό

έκανε τη πλάτη κάδρο του δέρματος

και τα στήθια της αγωνία του θηλασμού

και κάλυπτε το σώμα μέχρι τη μέση εκείνο το φόρεμα

κι άνοιγε απότομα στο πάνω μέρος των γλουτών

σαν παιδική βεντάλια μέχρι τα γόνατα

και στα πόδια της έτρεχε μαύρο γυαλιστερό καλσόν

από εκείνα που δεν μπορείς να τους αρνηθείς ένα βλέμμα

γιατί τα δίχτυα τους είναι μια γεωμετρία των ρόμβων

εκεί μέσα εγκλωβίζεται η ματιά των φαντασιώσεων

και το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς τότε

είναι να κατέβει λίγο παρακάτω

μέχρι του σημείου που η ματιά παγώνει εντελώς

που ακινητοποιείται σε μια γόβα λεπτών τρόπων

που γεμίζουν εκείνο το πλάσμα σαν δύο ποτήρια σαμπάνιας

έτοιμα για πρόποση

όπως όταν κάνουμε σε κάτι εξαιρετικά γιορτινό ή θλιμμένο

Βεβαίως, μπορείς πάντα να συνεχίσεις να πίνεις το ρούμι σου απερίσπαστος

στην άκρη του πάγκου

με ψυχραιμία

και να ελπίζεις να μην έρθει ο αστείος σεφ

από τα βάθη της κουζίνας

και να σου κάνει παράπονα

πως δουλεύει και πως δεν είναι δίκαιο

δεν είναι σωστό

τώρα που παίρνεις μάτι

τη γυναίκα του

μέσα στα βάθη του εαυτού σου.

Είναι λοιπόν η στιγμή που πρέπει να τον ρωτήσεις,

πόσο πάει το ποτό

και μήπως να δώσεις και κάτι παραπάνω

για εκείνη τη λοξοδρομημένη μέθη

στο αδιάκριτο βλέμμα της γύμνιας

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s