ψυχεδελικά τοπία και transexperiences: δοκιμές επάνω στη μετατοπισμένη θέαση (μέρος ΙΙ)

γιωργος καλλεργης

 

 

—————-

φόρος τιμής στον Zhen Chen

Κι έρχεται εκείνη η ιδιαίτερη στιγμή περισυλλογής, βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα δωμάτιο και το ταβάνι δακρύζει κρεμώδη λευκώσεις τυλιγμένες με πλεκτές μεταλλικές κατασκευές κρεβατιού ή κούνιας, προσόψεις κρεβατιού ή προσόψεις κούνιας κι όλα κρέμονται πάνω από ένα κουτί-φωλιά μέσα στο οποίο εκκολάπτονται αριθμημένα αυγά, δυνητικές οντότητες εξελίσουσες, μουσικές δυνατότητες για όσους θα επιθυμούσαν να συμβούν ως φυλαγμένα μουσικά όργανα στα ράφια μιας μουσικής βιβλιοθήκης, για να μπορούν οι εκφράσεις να συνδιαλέγονται όταν αργότερα όσοι από τύχη βρίσκουν ένα δυο φίλους, να κάθονται αντικριστά στις άδειες τους καρέκλες, είθε να κρεμάνε τα όργανα τους πάνω απ’ τα κεφάλια τους και να συζητούν όπως όταν  είμαστε μόνοι κι ακούμε μουσική μ’ ευχαρίστηση. Γιατί  αυτό πρέπει να είναι οι συζητήσεις μεταξύ ανθρώπων:  ένας αργαλειός φτιαγμένος από μουσικά όργανα, για να καθόμαστε μαζί και να μπορούμε να ράβουμε, να κεντάμε και να πλέκουμε τα υφάσματα των διαπιστώσεων μας συντροφικά, αδιάφορο αν κάποιο ρούχο φορέθηκε σωστά ή όχι. Γιατί αυτοί που ράβουν κεντάνε και πλέκουν μουσική είναι χορευτές όχι μουσικοί. Μικρές άτσαλες πινελιές της ύπαρξης που ξαπλώνουν, τεντώνονται και χτυπούνε ρυθμικά λέξεις προτάσεις φράσεις, και χτίζουν διαλόγους , κοσμήματα από διάφανο γυαλί, λεπτό κι εύθραυστο στη περίτεχνη δομή του.

Αλλιώς είμαστε όλοι ένα καρβουνιασμένο δάσος π’ απ’ τα καψαλισμένα του κλωνάρια κρέμονται άχρηστες παλιοσυσκευές, πλυντήρια, τηλεοράσεις, λάστιχα, βαρέλια πετρελαίου, ιστιοσανίδες, ντουντούκες, ξέγλωσσα παπούτσια, τσάντες, άδειες κανάτες νερού και άδειες κούπες κρασιού, πυροσβεστήρες που δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, κάτι που ο παλιός παρωχημένος βιομηχανικός κόσμος ονομάζει, μεταρρύθμιση, παραγωγή, κάτι που ο πολιτισμένος άνθρωπος ονομάζει απλά θάνατο. Κύριοι, οι νόμοι της εξέλιξης είναι άλλοι από ένα ψυχρό υπολογιστικό κέρδος. Είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο αλληλεγγύης κι είναι αυτό, γιατί το πραγματικό κέρδος δεν είναι ένα κοντόφθαλμο αύριο που βολεύει εμάς και τα παιδιά μας ίσως, αλλά μια εφαρμοσμένη δι-όραση που επιτρέπει και στα παιδιά των παιδιών μας έναν ορίζοντα χωρίς αγκυλώσεις, πρόκειται για ένα ανοικτό σε όλους αύριο.

Αλλιώς μπορούμε όλοι να θαυμάζουμε τα επιτεύγματα της τεχνολογίας στο εσωτερικό των δωμάτιων-τάφων μας κι όταν βγαίνουμε έξω από αυτά να κάνουμε τα στραβά μάτια στα βρωμερά υπολείμματα που συνωστίζονται σε βουνά μόλυνσης, κι όλα όσα θεωρούμε χρήσιμα και θεωρούμε ζωτικά μόνο κατά τη περίοδο των διακοπών, δάση, ποτάμια, θάλασσες και ζώα δεν είναι παρά ένα αρχαίο ορυχείο που  μεταμορφώνεται σε μνήμα, σε τάφο, ο ανθρώπινος επικήδειος, τότε δεν είναι παρά ένας τάφος μέσα σ’ έναν άλλο τάφο που ονομάζουμε αστικό κόσμο. Ένας προδιαγεγραμμένος εγκιβωτισμός, ένα αυγό χωρίς κρόκο. Ένα νεκρό αυγό.

Από όλα τα αυγά των ενδεχομένων, διαλέξαμε το πεθαμένο?

Όταν οι Ρωμαίοι χάρασσαν επάνω σε κηροπίνακες τις αντιλήψεις τους, ήθελαν τεκμήρια και ντοκουμέντα κι όταν αργότερα καλόγεροι με φτερά χήνας κοτόπουλου ή αετού γράφιζαν γράμματα ιερά πάνω σε περγαμηνές  ενατενίζοντων θεοτήτων, ο ύμνος κι η λατρεία στο θεό, έγινε ο πειθαρχημένος διδάκτορας της μεθόδου. Και το πρόβλημα της μεθόδου έχει λεχθεί- πρόκειται για μια απόλαυση π’ απουσιάζει ο άνθρωπος. Έτσι ο σύγχρονος κόσμος είναι ένα πρόβλημα της μεθόδου. Δεν επιθυμεί το μνημειώδες κι είναι ήδη νεκρός. Ο σύγχρονος κόσμος δεν επιθυμεί το στοχασμό ή την ενατένιση, ο σύγχρονος κόσμος θέλει να διδάξει τους άλλους πώς να γίνουν παραγωγικές μονάδες, δε θέλει σοφούς ο κόσμος μας, θέλει παραγωγή. Κι αυτή η ταχύτητα, η ταχυσμένη μεταρρύθμιση, ένας φουτουρισμός σαν σουρεαλισμός χωρίς νοσταλγία, είναι ένας φασισμός των χειριστών μηχανής ενάντια στο ανθρώπινο σώμα. Είναι ένας ρομαντικός επαναστατισμός του ζήσε για το σήμερα, που όταν παγώσει, περιφρουρεί το παρόν συλλέγοντας ύλη. Αυτός νομίζω είναι κι ο ορισμός της παχυσαρκίας. Ένα επικερδές μουσείο νεκρών ανθρώπων. Ένα νεκροταφείο με τάφους των ειδών, ένα μαυσωλείο της φύσης. Αυτός ο τάφος βρίσκεται κάπου σε μια πεδιάδα της Ολλανδίας δίπλα σ’ ένα βρώμικο ποτάμι όπου και καθρεφτίζει στο βασίλεμα  το annual flower festival του Zoetemer. Είναι ο πρώτος συλλογικός τάφος. Ο τάφος της ανθρωπότητας.

Ακόμα δεν ερμηνεύεται έτσι όμως.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s