λάγυνον και αλαό (πανδεκτικό και τυφλό)

γιωργος καλλεργης

————–

Ποιος δίνει σημασία στον ήχο των φράσεων που γεννάνε νόημα μέσα από άλλα? Το καθετί υφίσταται σα λειτουργία και σα λειτουργία ενός πράγματος μια λειτουργία μοναδική ?Αχ, Το αίμα σ’ άλλη γλώσσα είναι η συνισταμένη των κυττάρων και σ’ άλλη ένα όμορφο αγγλόφωνο κορίτσι που περπατάει στο κήπο και ρεμβάζει ανέμελα. Και το λιβάνι ανεβαίνει, βγαίνει από τις ρωγμές των ματιών και συντρέχει με τα φτερά των ρωγμών, στον ουρανό ψηλά διάπυρη αρχή τίμιου ξύλου, με τα φτερά των ρωγμών πυκνώνει, διαδέχεται χρησμούς στις υπόγειες αίθουσες του πόνου κι όλα αυτά όταν δεν έχουν αξία για έναν κόσμο που φουσκώνει κρυμμένος, αλλά έχουν αξία για έναν άνθρωπο που ότι είχε να δει, να μυρίσει και να γευτεί ήταν η προέκταση του πνευματικού σώματος σε εκείνον το σκοπό της αναζήτησης, της μοναδικής αναζήτησης, εκείνης π’ άλλοτε φαντάζει ένα αδιαπέραστο τοίχος αδύνατο, σαν τα αρκτικά λουλούδια, σαν τα λουλούδια που φυτρώνουν πάνω στο πάγο, σαν τα λουλούδια που το χώμα τους είναι ο πάγος, που τρέφονται με το κρύσταλλο και που ποτίζονται με το όνειρο, σαν εκείνα τα λουλούδια που το άρωμά τους έρχεται νωρίς το βράδυ να συντροφέψει το πόνο με παρηγοριά αθώας βανίλιας, όχι οποιονδήποτε πόνο, όχι μια οποιαδήποτε παρηγοριά αλλά μια «παρηγορία» που κάθεται δίπλα σου και πενθεί μαζί σου απλά, χωρίς να σου προσφέρει ελπίδες ή πλάνες, αλλά μια παρηγοριά που συμμετέχει μαζί στο πόνο της Χαμένης Ύπαρξης, όχι σε έναν οποιονδήποτε πόνο αλλά στο πόνο της αναζήτησης εκείνης που εκπληρώθηκε με τη μορφή της απαστράπτουσας εν-γραφής, που μέσα από τη κοινή ανθρώπινη μοίρα της ευτυχίας και της δυστυχίας, της καθημερινότητας και της παραίτησης, της κακής πίστης και της παρερμηνείας με κάποιο αναπάντεχο άλμα στην αντίληψη της αιώρησης διαπιστώθηκε ότι υπάρχει εκείνο το όνειρο με σάρκα και οστά, με γεωγραφικές συντεταγμένες όνομα χρώμα και σχήμα, κι αυτό σε πείσμα όλων των αντιρρήσεων κι όλων των συντηρητών της καρδιάς, μια θεωρία του αναλλοίωτου σε πείσμα όλων όσων βάζουν τρικλοποδιές στην ευγένεια και στο τέλος χαστουκίζουν 12019940_707005776097589_6602087387731709668_nτη καρδιά ή λογχίζουν την αγάπη με λεπτομέρειες. Όχι, όχι, όχι οποιονδήποτε πόνο, αλλά το πόνο εκείνο που έρχεται να γεμίσει σαν αιχμηρός αέρας την απώλεια της Ύπαρξης, του αντικειμένου εκείνου που όταν γνώρισε κι έμαθε πως ότι έψαχνε δεν είναι αδύνατο, έπαψε να είναι ένα αντικείμενο που άρχει κι έγινε ένα αντικείμενο π’ υπάρχει, για αυτήν την Ύπαρξη μιλώ, που είναι αυταπάρνηση, για την θυσία του εαυτού που δωρίζει την μοναδική του καρδιά στον άλλο χωρίς δεύτερη σκέψη, όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά, όχι από απόγνωση αλλά από επίγνωση, ούτε από δυστυχία παρά από μια ευτυχία που η παραμικρή της έλλειψη ισοδυναμεί με ακύρωση της ίδιας της της ζωής, όχι φρένο στη ζωή των άλλων αλλά φρένο τη ζωή του ίδιου του αντικειμένου, γιατί δεν υποφέρεται μια ζωή χαμένη από την ίδια της τη ζωή, δεν υποφέρεται μια ζωή χωρίς νόημα όταν αυτό αποκτήθηκε μέσα από μια ευλογία της ευγένειας του αγαπώ, πρέπει να τρέμει από επίγνωση κανείς όταν χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη, γιατί τότε η αρχή που ξαναγεννήθηκε ύπαρξη, ως ύπαρξη δεν καταδέχεται τους ορισμούς που άλλοτε τυφλά προσάρτησε στον εαυτόν της από σύμβαση και λειτουργία τυχαίου, η ύπαρξη  του πεπρωμένου όταν χάνει το σύντροφο ταίρι της, όταν της απαγορεύεται να το ανταμώσει ξανά μέσα στην ενότητα των αισθήσεων και των συναισθήσεων τότε δεν έχει άλλο παρά να απαγορεύσει από τον ίδιο της τον εαυτό να συνεχίσει να υφίσταται ως συνέχεια, όχι από ντροπή αλλά από ξεχείλισμα μιας σεμνής περηφάνιας ενός πλέον καθαρού όντος,  όχι από εξάρτηση αλλά ούτε κι από ταύτιση αλλά από συνέπεια στην ίδια τη ζωή, δεν χωράει η ψυχιατρική σ’ αυτό το σημείο, αυτός ο χώρος είναι άβατο για το κλασσικό είδος λογικής κι άσυλο-ασπίδα για κοινότυπα συναισθήματα. Σου μιλώ για την ασημαντότητα του Brahman και την ασημαντότητα της πρωταρχικής ουσίας, σου μιλώ για όλους τους θεούς που σημαίνουν κάτι απείρως λιγότερο από αξιοπρέπεια όταν ανακαλύψεις το σύντροφο ταίρι της μοίρας, ότι δεν είναι  όλες οι θρησκείες παρά σκέλεθρα κι αστεία σκιάχτρα μπροστά στο σύντροφο ταίρι της μοίρας, για αυτό σου μιλώ, για ότι υπερβαίνει κατά πολύ τη δημιουργία. Σου μιλώ για την λατρεια που εκπληρώνει τους θεούς, για την άρνηση του είναι ν’ αλλάξει μορφή και να ξαναγεννηθεί σε έναν άλλο κόσμο γιατί αυτός ο πόνος της απώλειας θα είναι πάντοτε πιο δυνατός από τη μνήμη και δεν πρέπει να ξεχάσει η Ύπαρξη το Σύντροφο-Ταίρι, η Ύπαρξη ριγεί και σχίζεται με τη λησμονιά του άλλου, πιότερα ο αέναος θάνατος παρά μια τροχιά πόνου στη λησμονιά, με μια άλλη μορφή σαν άρνηση να διεκδικεί από το πάθος αυτό να εναντιωθεί σ’ ότι η απώλεια της Ύπαρξης υπονοεί: ν’ αφήσει το χρόνο να επουλώσει τις πληγές, να επιτρέψει στο χρόνο να επιφέρει τη λησμονιά! Ποτέ! Δεν είναι απλά μια περίπτωση μέσα στις τόσες. Εδώ η θεωρία της ζωής έχει άλλα μαθηματικά, άλλους χώρους κι άλλες γεωμετρίες, άλλους νόμους κι άλλες προσευχές. Μετά από την απώλεια του μοιραίου η οδύνη της Ύπαρξης είναι να συνεχίσει να υπάρχει. Όχι, δεν θα το άντεχε να ξαναγίνει άρχειν και δεν αντέχει να απολιθωθεί παραμένοντας μια ύπαρξη ξεπεσμένη. Όταν απωλέσεις τα Ιλύσια Πεδία σου μετράς αντίστροφα πάντα. Κιαν σαν πληγιασμένη ύπαρξη αποσκοπεί να άρχει, κι αυτό μ’ απολίθωση ισοδυναμεί και στο νου και στη καρδιά, δεν θα ήταν μια προαγωγή τότε ή μια αισιοδοξία έστω, αλλά μια άρνηση στη μνήμη, δηλαδή μια άρνηση στο Σύντροφο-Ταίρι. Κι ακόμα αν έστω, η μετεμψύχωση ισχύει, η Ύπαρξη δεν θα επιτρέψει ποτέ σ’ ένα άλλο σχήμα της ίδιας ψυχής, να βουτήξει στο κοσμικό μηδέν απ’ το οποίο θα δημιουργηθεί ξανά η δυνατότητα να προσπαθήσει για μια άλλη ευκαιρία σε έναν άλλο κόσμο, από τον προηγούμενο κόσμο τελέσθηκε η απώλεια του μοιραίου και στον προηγούμενο κόσμο εκπληρώνεται η τιμή του αυτομηδενισμού. Όχι δεν αντιπαθεί τη ζωή. Όχι δεν είναι μια αλόγιστη παθογένεια, μια έκλαμψη της τρέλας,  ούτε καν μια απλή παρόρμηση ενός ξεμυαλισμένου εφήβου. Είναι η πιο σεμνή πράξη αγάπης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Μια ευγένεια που ελάχιστοι θα κατανοήσουν. Είναι μια νηστεία. Μια πραγματική νηστεία. Η προετοιμασία του εαυτού να προσφέρει θυσία τον εαυτό στη πληγή του.

Συρμένο από καιρό  το μονοπάτι στον οδοιπόρο του πνεύματος, εκεί το μονοπάτι ρίχνεται πιο μέσα, μέσα από τη σάρκα περνά κι ενώνει κέντρα, από τα πέλματα στα γενετήσια, απλώνεται στη σπλήνα και στα συκώτια, συστρέφεται σ’ όλες τις ροές του εντέρου, ακολουθεί τις διακλαδώσεις των νεύρων, ολάκερη η επιφάνεια του δέρματος μεταμορφώνεται σ’ ανθόσπαρτο λιβάδι με παπαρούνες, μ10411855_911266918886288_3479575468191476054_nε μαργαρίτες, με ανεμώνες κι αγριόχορτα, κι αλλού σποραδικά, κοντόπαχες τσιμπητές  μυρωδικές θημωνιές που λαξεύουν το χρόνο σα μάρμαρο κι ενώνουν τις καμπές της ημέρας στον αρμό ενός θαετού κοιλώματος- ενωμένο το γλυκοχάραμα με το πορφυρό σούρουπο, εδώ η ώρα δεν είναι απλά μια στιγμή, εδώ η ώρα είναι το βίωμα που πασχίζει ν’ αδράξει η αντίληψη, δεν είναι τ’ αποτέλεσμα μιας κοπιαστικής προσπάθειας, αλλά ο ερχομός της αποκάλυψης, μακρύτερα κι από τις γραφές του Ιωάννη, είναι πταίσμα οι γραφές μπροστά σ’ αυτό, εδώ δεν υπάρχει ο μοχλός του φόβου για να πιέσει τη πίστη, εδώ υπάρχει γαλήνη στην επαφή κι ανείπωτοι πόνοι ματαίου στη διάσπαση και την αποκοπή, εδώ τα κρίματα του κόσμου σηκώνονται ψηλά κι όλο σου το σώμα, όλες οι σκέψεις και τα χρώματα που είχες και που μπόρεσες να κάνεις σ’ αυτή τη τοσοδούλα ζωή, όλο σου το είναι μοιράζεται στα αστέρια μέχρι που να γίνεις ουράνια άμμος, συντεταγμένος κι απλωμένος σ’ όλο το βαρύτιμο στερέωμα, τεντωμένος σαν τρεμουλιαστό φωτεινό ψηφιδωτό, κρεμασμένος και πεταμένος εκεί πάνω να γεμίζεις θόλους, να συμμετέχεις σε μια κοσμογονία που ποτέ δεν τέλειωσε, τίποτα δεν τελειώνει σ’ αυτό το κόσμο παρά μονάχα η συνείδηση της Ιδέας όταν γίνει ύπαρξη, όταν σταματήσει να άρχει, όταν πάψει το ζώο κι όταν πάψει η μηχανή μέσα σου, τότε μόνο διαποτίζεσαι με τη γαλήνη ή με το τέλος της σάρκας και διαχωρίζεσαι απ’ όλες τις διαδικασίες, γιατί αυτή η λύπη δεν χωράει στο κόσμο- ο κόσμος δεν είναι αρκετός, γιατί η σάρκα δεν λειτουργεί με την απώλεια για την οποία σου μιλώ, η σάρκα σαπίζει τότε, μαραίνεται, αργοσβήνει. Δεν έχεις άλλη επιλογή, απ’ το να περισώσεις στη μοναξιά του παρόντος  την σμαραγδόπτυχη μορφή του χθες.Το μονοπάτι που επιμένει. Που οδηγεί στον οισοφάγο κι αποτυπώνεται σ’ αυτόν η λειτουργία της ανάσας, μια εκπνοή και μια εισπνοή, όπως η λειτουργία του αίματος, όπως η παλινδρομική ροή του αίματος που στέλνει μπρος πίσω η καρδιά, αυτόν τον συμμετρικό άνεμο π’ αφουγκράζεται ο νους κι ευφραίνεται κι ονομάζει ζωή, ότι δηλαδή κάνει το μονοπάτι να μην έχει αδιέξοδα σε κιγκλιδωθείς μανιέρες μιας τετριμμένης ρουτίνας,  παρά νόημα  που οδηγεί στην αρχή και εισάγει στη γνωριμία μας, στην αποκάλυψη, στην Ύπαρξη. Σου μιλώ για την πράξη εκείνη που προχωρεί πολύ πιο πέρα από τη πράξη του ηττημένου Ιάπωνα, του ατιμασμένου σαμουράι, μακρύτερα από μια τιμή που προκειμένου να αποκατασταθεί βρίσκει εφαρμογή το χαρακίρι. Δεν είναι μια προσπάθεια για εξιλέωση, αλλά μια αναγνώριση, μια βαθιά υπόκλιση στην απόλυτη ενσυναίσθηση της σημασίας του άλλου. Αυτός είναι ο αρμός του θεατού κοιλώματος και περιέχει πολλά περισσότερα από το νάρδο της γαλήνης κι από το χώμα μετά τη βροχή. Είναι η ταυτόχρονη κίνηση με φυτεμένες σαν πρόκες στους κορμούς των δέντρων χρόνους του πριν ως χρόνοι του μετά.  Πως ήτανε σαν κύμα και σαν σώμα ένα κύμα πιθανότητας πριν από τη ζευξη στη σύζευξη του μοιραίου, για αυτό και τώρα, μετά από τη δόξα και τη τιμή ετούτης της γνωριμίας με τη μοίρα, με το απόλυτο, μόνο τα αστέρια έχουν το λόγο να καθορίζουν λάμψη από το φως της καθαίρεσης. Ότι κάποτε ήτανε τυχαίο, γιατί αυτή η νομοτέλεια δεν αφορά μια υπόθεση τριών ή περισσότερων αντικειμένων παρα μονάχα τη συνύπαρξη των δύο σωμάτων, ώστε ή εμείς ή το βάραθρο βήμα, τώρα ονομάζεται τελευταία πνοή του Ήλιου. Όλα τα σεληνιακά έμμηνα που φυλλομετρήθηκαν, η ευτυχία που έπαψε να υπάρχει μετά το πρώτο αντάμωμα και τη θέση του πήρε το πνευματικό χρυσάφι που λέγεται “εν-γνώση προορισμός”, είναι ένας θεός υποβιβασμένος σε ήρωα. Αυτή την ηρωική πράξη εξιστορώ, το σάβανο του γερό Λαέρτη που τη μέρα η Πηνελόπη ύφαινε και τη νύχτα ξεϋφαινε, τη φάση του φεγγαριού που πότε μικραίνει και πότε μεγαλώνει κάτω από τη προσμονή ενός αθέατου Ήλιου. Της αγάπης του πεπρωμένου. Εδώ ο έρωτας δεν ξεπερνιέται με έρωτα. Εδώ από σεβασμό στην αγάπη, η έλλειψη του άλλου δεν μπορεί να προεκταθεί σε συμπληρώματα κι έτσι σώμα και νους, για τελευταία φορά, υπό ζυγό φριχτών πόνων, η ανώτερη μορφή πόνου που μπορεί να βιώθει και που μόνο την απολίθωση φέρνει στο δάσος σου, εδώ που νους και σώμα αγκαλιάζουν τη μνήμη και που,  στα ανάγλυφα συντριβάνια των αναγνώσεων του κόσμου το μοναδικό πρόσωπο που θα μπορούσε να λάμπει μέσα απ’ τους  σχηματισμούς του αφρίζοντος  νερού , μέσα από τις τρεχούμενες πτυχώσεις του πολωμένου φωτός τη φρεσκάδα του υγρού που σ’ επιστρέφει τη σημασία που αντιπροσωπεύει εκείνο το πρόσωπο είναι εκείνο το πρόσωπο, εκεί που εντέλει ακτινοβολεί ο ανευλαβής από τη μνήμη κι ο περισωθείς από το πόνο δεσμός, ωστόσο από τις ανθρώπινες μικρότητες δεσμός αποκομμένος, τότε,στην ομόθυμη λιποταξία τους το σούρουπο και το χάραμα, κάνουν αυτό που πρέπει και που η καθαρή φύση και το sola fide είναι ο μόνος φρέσκος αέρας. Τώρα όλες οι λέξεις περιέχουν εκείνο το πόνο. Δεν είναι κρίμα που ήταν ασύμμετρο. Γιατί θυμάμαι και το μακαρίτη το Camus να λέει: ” …οι περισσότεροι γύρω μας, επιμένουν να μην μπορούν να καταλάβουν ότι δεν αυτοκτονεί κανείς για έναν μοναχά λόγο, αυτοκτονεί και για δύο”. Να πως άρεται τ’ ασύμμετρο . Να πως τώρα η αυτοχειρία λυτρώνει και διδάσκει το ήθος της ανθρώπινης ρίζας. Κι αυτός ο πόνος, νηστεία που οδηγεί στο μοιραίο όπως θα ταίριαζε σε όποιον με μνήμη αγάπησε το χωρίς προσχήματα πέρα από τα φαινόμενα τρυφερό είδωλο του άλλου. Τότε που η δυσπιστία ορίζει τη φυγή του άλλου, ο δικός μας θάνατος δεν είναι απλά μια προχειρη απόδειξη αλλά μια προετοιμασία. Για τούτη τη δόξα θα μιλήσω. Κατά το ομό και το ιλή, μιλώ για την Αγάπη.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s