Ερωτευμένοι Ηνίοχοι

γιωργος καλλεργης

 

—————–

Έγνεψε στο σώμα της το ρίγος κι έφερε την κόμη της στο μέτρο τ’ αλατιού

και άπλωσε στο δίφρο του χρόνου επάνω

αντανάκλαση από ερωτευμένους Ηνίοχους

καλπάζοντες στο σμίξιμο το ρίξιμο να μέθονται στη προέκταση του ματιού

Πάνω στ’ αρχαίο αυτό άρμα δείχναμε στις εποχές

σμήνη πουλιών που σφράγιζαν στο σύννεφο τη Νύχτα

και το πρωί ήσαν η αμυγδαλιά στο τρίστρατο  μια φουντωμένη

κι εξαντλημένη των ήχων ύπαρξη της Άνοιξης ζαλάδα

Κει κάτω που ριχνότανε τ’ αμύγδαλο

στο πέτρωμα το χώμα που η ρίζα αγκάλιαζε και το φυλούσε η μετάννοια

να πως ξανοιγόταν τώρα η συγχώρεση και η συγγνώμη

πρόσωπο λυπημένο τ’ ουρανού με βροχή όταν κλαίει

παρθένες πηγές και δρόσοι που αχνοφέγγανε στη δέηση

χάραξη νέου κύκλου την ωριμότητα

Είχε ο δισταγμός αναφερθεί κι είχε σκεπαστεί η άρνηση μ’ ένα σωρό αιτίες

κι όλα σημεία κι όλα στίγματα σωστά που τεκμηρίωναν στο φόβο την απομάκρυνση

αλλά το παφλασμό της βάρκας στο κουπί

η ώθηση της ήρεμης θάλασσας όταν χτενίζει στο  παιχνίδισμα τη μορφή

να λαμπυρίζει σπασμένα κλαδάκια νουφάρου όπως γυμνά ορθώνονταν

κι έδειχναν στη ζωή το δρόμο

ότι είναι η εποχή του ανθρώπου στην αγάπη κι ακόμα πάει

ψίθυρος που εξαγνίζει το λάθος, την αμαρτία και την άγνοια

κι ο σπόρος της πρώτης φωνής που βγαίνει βλασταράκι και μουρμουρίζει τον Ήλιο.

«Ερωτευμένοι Ηνίοχοι είμαστε», φωνάζει αυτή η αθωότητα

κι αλλάζει το τραγούδι

όπως αλλάζει σούσουρο ο άνεμος πάνω από γλάρους τα μυστικά της πτήσης που κοιτάζει

«ερωτευμένοι ξεναγοί των εποχών και των χρωμάτων»

όπως σκυμμένοι πάνω απ’ το φιλί μας νανουρίζουμε το θάνατο μ’ αισθήσεις δικών μας ναυαγίων

έτσι βυζαίνουμε απ΄τη πηγή στην αγκαλιά συλλογιζόμενοι το θαύμα:

μια κλωστή ορίζοντας υφαίνει τ’ ανθρώπινο όραμα

και περιστρέφει πίσω από κάθε μας πράξη τη μνήμη

γιατί μαζεύουμε φακή τη μνήμη για να ξεχωρίσουμε αγάπη την αγάπη μας

στο αλησμόνητο τέρμα του χάρτη από το σμίξιμο

φτιάχνουμε στεριές τα επιπλέοντα νησιά μας

και πάνω στ’ άρμα συνεχίζουμε να καλπάζουμε χάδι στον εαυτό μας τη συνέχεια

Ωσότου φτάσαμε στεριά στη θλίψη ο γκρεμός μας πέλαγος, δε πάει άλλο

τσινάει το γερασμένο άτι στο έρεβος κι η λύση είναι στα πουλιά

τώρα ζευγαρωτά πάνω απ’ τη συνοχή της αφρίζουσας καμπύλης

κι η μοναξιά που μόνο ο γέρος κατάματα την  ημπορεί

είναι η συντροφιά μας

δεν είναι η σιωπή για τον νέο άνθρωπο

όταν βαδίζοντας θα συναντιόμαστε θα δεις

υπομονή τη προσμονή στο κάλεσμα ευγενική γιορτή

Γιατί είναι η απουσία μια ομολογία της Ύπαρξης, μια μικρότερη παρουσία

Είναι η αγάπη μια πρόταση στον έρωτα που φτιάχνει

απόλαυση σε κάθε βήμα π’ ακέραια επιστρέφει την έγνοια

Ο Ερωτευμένος Ηνίοχος Μελάνι το αίμα του σκορπά

για να διαβάζουν στο ξεψύχισμα μιας πέννας που συντρίβεται στο χαρτί

ποίημα  όπως αυτό ανθίζει την ώρα που απαγγέλει στην ανάγνωση

εικόνα που  ο καθρέφτης ξεχύνει

στον όμορφο εαυτό που θυμάται

την ομορφότερη λέξη του κόσμου

π’ άλλη δεν είναι απ΄τ’ όνομα της

(σ΄ αυτή την αλήθεια όλα διαφορετικά ξαναρχίζουν)

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s