διαπιστώσεις ενός ραντεβού

γιωργος καλλεργης

—————-

Δε γνωρίζαμε ο ένας τον άλλο

 Και μιλούσαμε σχεδόν τρία χρόνια

Μόνο με μηνύματα στο κινητό

Αλλά αυτό δεν μ’ εμπόδιζε να γνωρίζω

Ότι συνομιλούσα με μια γυναίκα

Που έχει όνομα αρχαίο

όσο και το αρχαιότερο αστικό επάγγελμα στο κόσμο

αλλά όμως μια μέρα

μια μέρα μάλλον που κι οι δυο ταυτόχρονα

θα πρέπει να νιώσαμε εξαιρετικά μόνοι  και μάταιοι

σ’ αυτή την ασφυκτική πόλη

Μου στέλνει ένα μήνυμα

Μου λέει, θέλεις?

Της λέω θέλω

Μου λέει πλατεία βικτωρίας  ξενοδοχείο βικτωρί, θέλεις?

Της λέω θέλω

Μου λέει 11: 30  είναι καλά?

Της λέω είναι καλά

Μου λέει θα το βρεις?

Της λέω θα το βρω

Μου λέει ωραία θα βρεθούμε εκεί

Της λέω ωραία θα βρεθούμε εκεί

Με περίμενε στη ρεσεψιόν

Πίσω από ένα τοίχος γλάστρες

Που έμοιαζε με προστατευτικό κάλυμμα μπαλκονιού από καλαμιά

Και που τώρα μετακόμισε σ’ ένα πρόσωπο γδαρμένο από αιώνιο μακιγιάζ

Και ήτανε χοντρούλα με ταλαιπωρημένο βαμμένο ξανθό

Αλλά χαμογελούσε σα μικρό παιδί

Τόσο π’ αναρωτήθηκα αν έχω κάτι πάνω μου

Μιας και ότι καλό κι αν ακούω για τον εαυτό μου

Ποτέ δεν κολακεύομαι

Είναι σαν ένα παράξενο είδος αναπηρίας αυτό

Αλλά λίγο μ’ ενδιαφέρει

Ωστόσο, στο δωμάτιο 301 λίγο αργότερα

Μέσα σε δυο ώρες ημιδιαμονής

Εγώ κι αυτή

είπαμε

όσες αλήθειες δεν μπορεί να πει

ένα κανονικό ζευγάρι

μέσα σε μια ολόκληρη ζωή

και μέσα σε 20 λεπτά

ανακάλυπτα με δέος

γιατί κατά τις γραφές

ο Αδάμ

 εξέπεσε

 του κήπου
ως απλός ηλίθιος

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s