Περιμένοντας τον πατέρα (μέρος πρώτο: περί-γραφή)

γιωργος καλλεργης

 

————–

 

Αν μπορείς να κοιτάξεις πίσω από την θλιμμένη πέτρα

εκείνον τον νέο άντρα που περιμένει τον πατέρα του στο αεροδρόμιο

κουρασμένος κι ανήμπορος ακόμα και να γελάσει

και να κοιτάξεις σωστά

εκείνον τον υπάλληλο αεροδρομίου που τον έλεγαν Γιάννη

που χε τα μούσια  φουσκωμένα και παχιά

ήρεμο χαλί από γούνα αρκούδας

αλλά που τα μάτια του έσταζαν καλοσύνη

τέτοια καλοσύνη που και μια ολόκληρη ζωή να ασκητέψεις

ποτέ την αγιοσύνη δεν θα βρεις

όσες δεήσεις κι αν κάνεις στο θεό σου

Εκείνον τον ασθενικό γίγαντα αθωότητας υμνώ

εγώ ο σακατεμένος

που και η δίψα του ακόμα

είναι νερό που ξεδιψά και την καρδιά τη θεραπεύει

γιατί το ξέρω το μαντάτο το καλό

πως όποιος θέλει

να έρθει σ’ επαφή με έναν άνθρωπο

μ’ έναν οποιανδήποτε άνθρωπο

σαν εκείνο τον κυνικό που λέγανε

που κυκλοφορούσε στους δρόμους μ’ ένα φανάρι κι έψαχνε για άνθρωπο

αυτός είναι ο Γιάννης

υπάλληλος αεροδρομιου στο Παραδείσι της Ρόδου

που στέκεται δίπλα από την πόρτα με τις αφίξεις

και περιμένει διψασμένος

να βοηθήσει αυτούς που καταφθάνουν

και να μιλήσει αν γίνεται

να μιλήσει με κάποιον

κάποιον που να μοιάζει με άνθρωπο

και να μπορεί ν’ ακούσει

να μπορεί ν’ ακούσει αν γίνεται

κάτι που να μοιάζει μ’ ανθρώπινο λόγο

μ’ ανθρώπινο τόνο

που να χει λιγάκι ευγένεια

και λιγάκι αλήθεια

κάτι που να μην αρνιέται την αλήθεια από την πικρή της αιχμή

όσο απειλητικά κι αν κρέμεται πάνω απ’ το ναρκωμένο κεφάλι

το έγκλημα των χριστιανών

κι έγκλημα κατά των αμάχων

-το έγκλημα των δυνατών

κι έγκλημα κατά των λαών

η απάθεια των Βουδιστών

κι ο στεγνός ρατσισμός των μουσουλμάνων

έγκλημα των γραφών

και τρόμος επί των πάντων

αυτοδικίες δήθεν επαναστάτων κι άλλα δήθεν πολλά κι ευτράπελα και τέτοια.

Ναι, για κείνον τον παραμερισμένο άνθρωπο μιλώ

π’ όταν ανοίγει το στόμα του

τα μάτια του γλυκαίνουν κι οι λέξεις του στάζουν περιστέρια και ελιά

όσο άστοχες κι αν είναι

για κείνον ετούτες οι αράδες.

Να, στάσου και κοίταξε σε τούτο το μνήμα ,

λίγο πιο πέρα

οι αυτόματες πόρτες εξόδου-εισόδου

ανοίγουν και κλείνουν

για να καταβροχθίσουν ή να ξεράσουν

ανθρώπους π’ ακόμα

δεν γνωρίζουν

για τούτο τ’ αδέξιο ποίημα

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s