εφευρέτης λουλουδιών

γιωργος καλλεργης

 

 

————-

 

Βρήκα τον τρόπο να τη σπάω στο πολύ κόσμο

έτσι για πλάκα.

Θα σκάω στη παραλία ένα ώριμο απόγευμα με διάθεση από βαρύ νεράντζι

θα φοράω ναυτικό μαύρο καπελάκι

δερμάτινο καπελάκι

μαύρο φανελάκι

και τιραντένιο φανελάκι

μαύρη δερμούδα

ω τι σωστή βερμούδα!-

με κόκκινη στάμπα από κάποιο χαώδες εξωτικό λουλούδι

με το σχήμα της πόζας εκείνου του λουλουδιού μέσα στο  κεφάλι μου

και το lap top παραμάσχαλα.

 

Με φαντάζομαι να το ανοίγω το αναθεματισμένο

Χωρίς  πάθος ή δόλο

Χωρίς να με νοιάζει που η γραμματοσειρά πνίγεται μες το φως

ό,τι μπορώ να διακρίνω

και δε μου καίγεται κάστανο αν αρέσω ή όχι

σε κάποια μικρούλα ή σε κανά θείο

 

δε  θέλω να κοιτάξω κανέναν όσο κι αν κάποιοι ζητιανεύουν για ένα βλέμμα

προτιμώ τους αληθινούς ζητιάνους στα φανάρια

γιατί δεν πρόκειται για μια δικιά τους αθλιότητα μόνο

 

 

 

Ίσως μάλιστα δείξω και μια κάποια δυσφορία

να δηλώσω πως η ύπαρξή τους δεν με απασχολεί καθόλου

κι ότι παρόλο που το θέλω πολύ

δεν πρόκειται να σκοτώσω κανέναν

 

..Αλλά ίσως αργότερα..

 

χρειαστώ έναν καφέ…

Κι αυτό θα εξηγεί άριστα

το λόγο που όταν έρθει κάποιος

να με ξαναρωτήσει τι γράφω

θα του πω ότι δε γράφω

αλλά ότι επινοώ μια γέφυρα

για να περάσω απέναντι

στην πιο απίθανη εμμονή

s’enfonce d’un dernier centimetre

σε μία σπιθαμή σορμπούτο

σε έναν αχαλίνωτο σνομπισμό από αρχαιοκάπηλες προσφορές.

 

Και δεν είναι τόσο αυτή η αίσθηση κραταιάς αυτονομίας

όσο μια πολύ συγκεκριμένη αίσθηση  επικίνδυνης ακροβασίας

με αξίωμα το γυμνό.

 

μα δεν το αντέχει ο κόσμος το γυμνό

αν σκεφτεί κανείς τους λόγους που ο μαρκήσιος

προκάλεσε αίσθηση σε κοινωνίες τύπου Λουδοβίκου

σκεφτείτε πόσο υποανάπτυκτες είναι ολάκερες οι κοινωνίες του σύγχρονου κόσμου

 

Πάντα πρέπει να κρύβουν κάτι.

Για ποια τέχνη μιλάμε λοιπόν?

Ίσως μιλάμε για μια νεύρωση εκ του αντιθέτου

την περίφημη παρουσία π’ αποκαλύπτεται εν τη απουσία

 

τι γελοιότητα

τι ανοησία

τι κουτή ζήλια

 

και τι όμορφα ρούχα

όταν για να μετατρέψεις μια οκκά κάρβουνο σε χρυσό για παράδειγμα

σου είναι το ίδιο εύκολο να διαπιστώσεις ό,τι

πίσω από ένα ποίημα για τη μαντάμ Λωρέττα ντε Μπω

κρύβεται

άλλος ένας ανόητος που δεν κατάλαβε ποτέ του τον Μπωντλαίρ

παρά σκόνταψε στα σκοτάδια των δωματίων της μαύρης Αφροδίτης

όχι γιατί δεν ενστερνίστηκε τον τυφλοπόντικα

αλλά γιατί δεν είχε εμπιστοσύνη στις αφές.

Ιδιαίτερα στην περίπτωση που δεν πρόκειται για μια κακόγουστη φάρσα

όπου ο δημιουργός αυτού του κειμένου είναι γυναίκα

τρέμω στην παρθενιά αυτής της γυναίκας

χωρίς ευαισθησία μιας Σαπφούς

 

τι εσώρουχα από δέος!

Τι Αλεξάνδρεια!

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s