αναρρηση μεταμοντερνου

γιωργος καλλεργης

 

 

————–


Αλλοκοτο αγριοσταφυλλο απο σκιες καλυμμενο με προσωπα
ο σεληνοβλητος υιος που αναμενει κυκνιος απο αδιαφιλονικητα δαση
που τρεχει κι υψωνεται προς την κλειστη σου εκφραση οταν απεχεις
διαδημα που δοκιμαζεται απο τοξοτη φωσφορο
με τη συγγενεια των διαλυτικων οξυμορων
στο δαιμονα προστατη υπακουοντας ηρω

-ηρω το κλεος που ηυρα στη θεα
το σοβαρό το σφαλμα και το αδικο βαθος των ανθρωπων
τη φονικοτητα του ανδρισμου απο αθανατη ακεραιοτητα που να
τη ξαναβρηκα θηραμα εγω, η απελπισμενη Σεληνη
που τρεχει ως την αρχη της υπαρξης σε ένα κομματι απο ξεραμενο σταχυ φυσης
αγριμι που τριγυρνα με το θυμο ενα νερο στη φλεβα
και φευγει κι εκτοξευεται και παλλεται και το λατρευει αλλοπροσαλα
βαμενος στις καθετες μαυρες γραμμες απο ανευ ορων παρθενιας στο δερμα
ο ακκιζομενος απο το θυμα που φερνει
σαρκα από τη σαρκα αισθηση του κορμιου
του δικου σου κορμιου που λουζεται κι ακουεται
στο αλαον το γενος που μονο θειο μακαριο μεσα απο ερειπια σε μουσεια αθελα του τιμα
ο,τι σε μουσεια τα αποτυπωματα των θεων μου εκθετει
τα διαπιστευτηρια του ενδοξου από κλεφτες Βρετανους οταν ακομα κοιμομουν
ή απο Βαρβαρους Οθωμανους μα ακόμα πιο βαρβαρους ελληνιζοντες αξεστους χριστιανους δικηγορους
την αντιφατικη επιθυμια που πυρπολειται μεσα σε οξιες και πυρπολουσες λευκες
μεσα σε σφοδρους ανεμους απο πτυχωσεις συντροφιας
του ερωτος εκεινου που ερχεται εσπερινο χαδι στα μαλλια
κι ο ηλιος ετοιμαζεται και δυει

Εκει που για να μιμηθω τη φωνη του ελαφιου
στον ιερο σου περιβολο παρθενα θεα
να σε κοιταξω δεν θελω και να σ’αρπαξω, ουτε
Τον ορισμενο προδοτη αναζηταω, τον τυφλο της διπλανης πορτας,
τον εξιλασμο αναμεσα στην εικονα και στην  προδηλη εκρηξη,
ζητω και την λιγομιλητη εξορια αν θελεις να γνωριζεις,
τη θεοφανεια, τη θεοπτια, και την εσωτερικη αντιληψη,
εκεινους κι εκεινες που τιμω
μεσα στην αποκρυφη απο τη λησμονια των αλλων σιωπη μου
στο φιλοτιμο της ενοχης τους οταν εφτιαχναν
συγχρονους  τους ναους της κοινοτικης μου νοησης
μουσεια ενος ευρω την προσφορα τα ονομαζανε
κι αυτο γιατι νομιζανε οτι παει, περασε η αρχαια φωτια,
χαθηκε η ελευθερια των θνητων,
κι οι Βασιλιαδες της Μοναρχιας θα μπορουν
ν’αγναντευουν τους δουλους τους μ’ικανοποιηση- ετσι νομιζαν
κι ακομα το νομιζουν οι αφελεις,

Την ανεκφραστη προσφορα και την
στιγμη που συεται lartavus pro Dea λοιπον,
εκεινον τον λεπτο χρόνο σαν κνημιδα στο προσωπο
που σκιζει τον αερα και ριπιζει τη καρδια
εκεινη τη σκεψη που μου ‘ναι αρκετη  και οριο π’αμβλυνει τα αορατα,
το εξαρμα των αντιληψεων και τον γυμνο μυρο που αναβλυζει περιεργεια
και αντικρυζει το σωμα
σημα εκεινο το ξαφνικο κυνηγι ταφικο
απο σκεπτικο κι απο αλανθαστο της φθορας
το ομοουσιο διαιρετο σχετικο ανεξαντλητο
τον πονο που υψωνεται απο κριμα στον δημιο
εκεινο το ον που σαν επαρση σημαιας στην απαθεια,

ολους θα σας αφανισει.

Ω θυμικον μυριοις μοχθοις απο αδαμαντινα δεσμα
του φοβου το μαλακογνωμο αισαν φερει ως ραστα
την ωδινη του τοκετου απο πνευμα στην τρικυμια
την εξαψη της μοιρας του νεκρου βασταει
εκεινην τη γεματη παθος προσφορα
εκεινη τη γεματ’ ημερα,
που κουρνιασα στην αγκαλια του ψηλου βραχου
και γονατισα στο δακρυ σαν τεχνασμα
πως ειμαι
ω ειμαι
καταραμενος ειμαι

ο καταραμενος  Ελληνας
που κατοικει στα σπλαχνα του ανθρωπου.

12465917_561220400701357_3802956849387043544_o

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s