πορτραίτα του Charlie (ενός φίλου)

γιωργος καλλεργης

 

 

——————

 

 

 

 

όχι για πολύ ακόμα

αλλά

μένω σε ένα σπίτι της παλιάς πόλης της Ρόδου

αυτήν που οι ανόητοι ονομάζουν μεσαιωνική

αλλά εν πάσι περιπτώσι

το σπιτάκι αυτό έχει ευχάριστο κοινόχρηστο κήπο με παρατημένα παιχνίδια και ποδήλατα και διάσπαρτα κιονόκρανα στολισμένα από τράγους και τσαμπιά από σταφύλι ανάμεσα στη λεμονιά και τις γλάστρες

-μα βέβαια ο χώρος που διαμένω δεν είναι δα αυτός που θα το ήθελε η βάρβαρη σπιτονυκοκοιρά να είναι γεμάτο από ρηχές αγιογραφίες που τίποτα δε σημαίνουν

αλλά έχει μετατραπεί σε χώρο τέχνης κατά το δούναι της πόσις

χωρίς ενοχές και χωρίς χειραγώγηση

όπου και φυσικά όποιος το θέλει μα κι όποιος το αντέχει

έρχεται κάθεται κοιμάται

ακούει μουσική

στοχάζεται μεθάει

ή απλά ξεδιπλώνει την όμορφη εκδοχή του εαυτού του κατά τα γνήσια.

Κατά τα άλλα ένα μεσημέρι σαν όλα

ακούω ένα ήχο βιολιού κι έναν ήχο κιθάρας από το διπλανό δωμάτιο που μοιάζει σαν το δωμάτιο του Van Gogh-αντικείμενα χωρίς σκιές λες ΄και πίσω από το κάθετί κρύβεται ένας ήλιος

λίγο πιο μετά η αλήθεια εγκαταλείπει την πίστη κι ο επαίτης ψευδαισθητεί οφθαλμαπάτη

αλλά δε γαμιέται

άλλος ένας εκνευριστικός γείτονας υποθέτω

και γυρνώ πλευρό κατά την άλλη εκδοχή του ονείρου.

Μέσα στο όνειρο τώρα αναζητώ την ερμηνεία.

Τοποθετημένος μπροστά από το παρανοϊκό μαντρί κάποιου διεφθαρμένου βοσκού

γιατί μέσα έχει βάλει τον αγριόχοιρο μαζί  με το τεράστιο τριχωτό άγιο τετράποδο τέρας

μη με πειράζεις λέει ο αγριόχοιρος μα το τέρας δεν ακούει

αρχίζω κι ανησυχώ τη στιγμή που το τέρας αρπάζει τον αγριόχοιρο και τον τινάζει.

Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή.

Παρίσταμαι ο περισώζων τους προγόνους του.

Τα παλάτια είναι κρύπτες που λαξεύουν λάσπη.

Πασιφανές ανάμεσα στα ταφικά υπόσκαφα δώματα.

Διατηρημένος τόπος από αναπαραστάσεις

και la statue d’ echo crie au secours

Είναι ο λόγος που αποσπάω τον εαυτό μου από τον κοιμώμενο κι ορμώ ζωντανός μέσα στο όνειρο του

τρέχω δίπλα από τον αρπαγμένο αγριόχοιρο και φωνάζω στο άγιο τέρας σας

“οέο ααααα οέεο κούκου”  waving my arms to the air

και τότε το άγιο τέρας παρατάει τον αγριόχοιρο και τρέχει ξωπίσω μου.

και δεν ξέρω τι θ’απογίνει αύριο ο αγριόχοιρος που έσωσα

ξέρω όμως ότι εγώ τώρα τη γάμησα..


About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s