αναμνήσεις ψυχοπαθολογικής οπτικής τεκμηριωμένες κορυμβικά

γιωργος καλλεργης

—————–

θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου να ειρωνεύεται μόλις ξυπνάει το πρωί τσαλακωμένος σαν κακομαθημένος έφηβος που σνομπάρει όλο το κόσμο και ερωτεύεται παράφορα μόλις μπαίνει το φθινόπωρο απ’τις κουρτίνες του. Φοράει το μπαλωμένο τζην με τις στάμπες από ταγάρι βοσκού και λευκή πουκαμίσα και βγαίνει έξω στην αυλή για να μυρίσει την πρωινή πάχνη της ατμόσφαιρας του νησιού. Επίσης φοράει γυαλιά και καπνίζει μαριχουάνα με την άνεση του χαλαρού νεύματος από αέρα.   Στο κασετόφωνό του o Tom Waits τραγουδάει το Singapore,ναι,  ..you must say goodbye to me.. so here our way boys… και όχι σήμερα δεν θα βρέξει, αλλά μόλις άκουσα βήματα από πέλμα π’απομακρύνεται, θα είναι ο ερωτευμένος άνθρωπος που πέρασε έξω από το σπίτι σου βιαστικά παίζοντας την νοσταλγημένη μουσική της φύσης.

Λίγο αργότερα σε αυτόν τον βηματισμό από ήχους, θα έχει αποθηκευτεί όλη η πληροφορία της εικόνας σε ό,τι άμεσα σχετίστηκε με την ενεργό διατομή του μικρόκοσμου που αφορούσε στον αυθαίρετο ορισμό της ζωγραφικής εικόνας.

Του στιγμιότυπου στις δέκα διαστάσεις.

Δεν υπάρχει πιο ερωτική εικόνα από μια ελάχιστη πράξη παύσης όλων των κινήσεων του πρωινού.

Όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει λες. Κι όμως.. γι αυτήν ακριβώς την υπέροχη αίσθηση αιωνιότητας ο άνθρωπος αναπτύσσει την αντίληψή του.

και ξέρετε…όλοι οι κόποι μου  είναι η οξύνοια της περιπέτειας προς το αμέτρητο συμπόσιο.μόλις κβαντοποιήσαμε μ’έναν χωρικό τρόπο την ευτυχία του κρασιού. εμπρός, τα χείλη λύθηκαν κι επινοούν ότι η σεμνοτυφία αποκαλεί πλάνη των ποιητών.

μ’έναν τρόπο σημείων- οι ναοί του Έρωτα είναι η γενέτειρά μου.

..κι εκεί που ξεφεύγει η λέξη όλος ο λαιμός έχει σαστίσει κι ελπίζεις να πρόκειται΄απλά για άλλον έναν παιχνιδισμό νοημάτων- έτσι νομοθετώ με θαλασσινά ταξίδια κοιτώντας αστέρια ξαπλωμένος στο κατάστρωμα.

τα σώματα γδύνονται από τη γύμνια τους

κι όλες οι ώρες της ημέρας αντάμωσαν.

να γιατί ό,τι σβήνει το ορκίζομαι με μια άνοιξη.

όπως με θάλλει ολόλευκο και το εύχομαι στους θρυμματισμούς.προηγούνται τα σύννεφα.

είναι οι κήποι.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s