καθισμένος, τράβηξά το κι όλα εξαγνίστηκαν μέσα σε μια τρύπα νερού

γιωργος καλλεργης

——————

Αρχίζω από τον έρωτα ξανά εσείς που τρέφετε το αδηφάγο ον, εσείς οι περιοχές του κρυστάλλου με τις λεπίδες από αχόρταγες πληγές, εσείς που για δυναμωτικά ροφήματα τα κατευναστικά σας σιρόπια βουτήξατε στις παντοτινές επίμονες τεράστιες κατηχήσεις σας, που οδηγήσατε για μια στιγμή εμφυσώντας το δυσάρεστο κατά τη λέξη έρωτας και διατυπώσατε αποφθέγματα καταστρέφοντας τη γλώσσα για να γίνετε πιο πειστικοί, εσείς οι καταναλωτές της γλώσσας, που την καταβροχθίζετε όπως οι τοξικομανείς π’ένα θαύμα μιας γραμμής δεν τους δείχνει πια τα μυστικά της θεάς Δήμητρας αλλά χρειάζονται κι άλλο, κι ακόμα να καταναλώσουν τις λέξεις μέσα στην ευελιξία του σκόντου, για να μπορούν να απολαμβάνουν την τεχνητή τους αυτοκρατορία με μαθητούδια από χαμηλόφωνα μεθυσμένα νεόφυτα, που μύρισαν για λίγο την παράδοση των χιλιετιών μου ζυμώσεων κι αισθάνθηκαν το δέος ιδρύοντας ψευτορομαντικές σχολές και πηγάδια σκοτεινών ηδονών όπου αργότερα εγκλωβισμένοι κακολογούσανε τη μεγάλη φύση που το πηγάδι τους στέρεψε τη λαγνεία, γιατί πρέπει να ξέρετε μονάχα με φυσικές ροές μπορείτε να πηγαινοέρχεστε στο σπίτι της μεγάλης μου μητέρας, αλλιώς, αλλιώς καμένα σας τα μούτρα όμοια με τις ψυχές σας καταναλώνονται όπως τα φαντάσματα μέσα σε θλίψεις από ανεξίτηλα στίγματα, και τότε καμιά μελωδία δεν ακούγεται συμπαθητική παρά μονάχα ελπίδα η ελπίδα σας να δροσιστείτε από αυτόν π’ακόμα κι όταν κατουρά ή χεζει, κάθεται χωρίς την ανάγκη να ανοίξει τα μάτια του στις προτροπές. Γιατί ο κύβος ερίφθει και δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για αυτό, δεν μπορείτε πια να δείτε τη συχνή μουντή διαύγεια της βλακείας σας , την κληρονομική βλακεία από συντήρηση που μονάχα δαγκωματιές επιφυλάσσει στις σκέψεις σας, μετριοπαθείς σκύλοι που σας γλύφουν τα αυτιά μήπως και τους καθήσετε σε κάποιο μικροποσό χαδιού,όλα τα ελαττώματα της σπουδαίας οικονομίας σας, κίβδηλες δαπανοκουβέντες, τι χάσαμε τι κερδίσαμε,τους απρόσωπους αριθμούς σας, οι πάντοτε λυπημένοι θεοσεβούμενοι της νοοτροπίας των μετρίων, γιατί πρέπει να ξέρετε μέτριος είναι όποιος μονάχα σκέφτεται πως να ενδυναμώσει τη θλίψη του με θλίψη, μέτριος είναι μονάχα εκείνος που γιορτάζει τυπικά όταν το ίδιο του το σώμα απουσιάζει.

Δεν θα τελείωνα τόσο γρήγορα με τις βίαια εισηγμένες κοινωνικές ροπές που όλοι σας σκλάβοι ρουφήξατε μέχρι το μεδούλι, είτε έμμεσα είτε άμεσα, με όλες αυτές τις χυδαίες κατ’ουσίαν νουθεσίες που σας προγραμματίζουν να φέρεστε έτσι, να αντιδράτε έτσι και πάντα μα πάντα να αγνοείτε ό,τι πολυπρισματικό, γιατί σας μάθανε να σκέφτεστε διπολικά, με καλό και με κακό, σας μάθανε να σκέφτεστε με τα χέρια δεμένα και το σώμα σε τυραννία, τις πλατωνικές τους αηδίες και τα καμώματα της σκέψης τις τρομερές επιλογές για να αποφεύγετε τον κίνδυνο: πόσο εύθραυστοι είστε τώρα!

Τελευταία απιστία με το υπέρτατο μαρτύριο αν η φύση σας ωθεί, και με την απλοϊκότητα του λιγότερο μιαρού ιδανικού σας να υποτάσσεστε μονάχα σε όποιον τα μάτια του έγιναν κολακείες ωφέλιμων πραγμάτων,και με συνθετικές θεωρήσεις για τις βασίλισσες των τρόμων που ασπάζεστε σας απαντώ: ο έρωτας για την μάχη, κι ο έρωτας για το παιχνίδι, ο έρωτας για τη γνώση, κι ο έρωτας για τον έρωτα. Μα σεις με τίποτα δεν ικανοποιείστε και πολύ περισσότερο για το τελευταίο, ο έρωτας για τον έρωτα σας ξαναλέω και βγαίνω ουρλιάζοντας πάνω στο βήμα του τραπεζιού της κουζίνας μου κι όλα τα μαχαιροπίρουνα και τα πιατικά κάνουν κύκλο και μ’ακούν καλύτερα κι από άνθρωπο, γιατί αυτά τα καημένα τα άψυχα τα αντικείμενα που λέτε ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τον κόπο και το μεράκι που απαιτήθηκε από θνητά χέρια να φτιαχτούν για να τους αποδώσουν τέχνη παντρεμένη μέσα σε αισθητική και πρακτική ανάγκη.

Ο έρωτας για τον έρωτα φωνάζω,κι έτσι βυθισμένος μέσα στον σεβασμό μου όχι για το όνομα της γυναίκας-ερωμένης, αλλά στον σεβασμό μου για τον άνθρωπο,με την ικανότητα π’ολοένα κι αποκτώ να μπορώ να προσφέρω την ηδονή μέσα σε όλη την μεγαλοπρέπεια των ηδονών, σε κάθε γυναίκα που είναι άξια να πάρει ότι της αρμόζει, κανόνας γενικός και συνοπτικός, τις τεχνικές που αιτούνται για να ξεκλειδωθεί το σώμα από τα δεσμά του, με ξόρκια από εκλεπτυσμένα σονέτα σαν αφορμή για σκάνδαλο θα φανεί αυτό στους στείρους κι άτεγκτα ηθικούς σας καιρούς, μέσα σε αγνό και δροσερό νερό βουτάω γυμνός ξανά, κολυμπώντας α(μ)έριμνα και κάνοντας πιρουέτες από αιώνιες λάμπες! Ω, ναι, ωωωωωω ναι! Ξαφνικά συντονίστηκα μέσα στον καλύτερο δυνατό κόσμο, μέσα σε ένα κόσμο από θεούς π’ο καθένας στέκει στην πιο επικίνδυνη γωνιά του κόσμου σαν φανοστάτης που με προσέχει, και κάθε φορά που πλησιάζω σε μια τέτοια γωνιά, θεσμοθετώ την κατάλληλη γιορτή του θεού τόσο για το πλησίασμα όσο και  για τον αποχαιρετισμό. Βλέπετε, στην δικιά μου ζωγραφική, οι λέξεις δεν είναι δηλητήρια αλλά χρώματα. Κι έχετε ποτέ πει πως αυτό το χρώμα είναι κακό ή το άλλο πως είναι καλό? Αλλά με μια λέξη στο ήθος σας, σφινώνεται η σκιά του και γίνεται ηθική που σας τυραννά. να γιατί σας λέω τυφλούς. Γιατί σας μάθανε τις λέξεις χωρίς χρώματα. Καλό και κακό κι είστε κιόλας ξεπερασμένοι.

Κι αυτό συνέβει τη μέρα που όλα μα όλα εξαγνίστηκαν όταν καθισμένος στα ιδιαίτερά μου διαμερίσματα, είδα  μέσα σε μια τρύπα νερού καθώς τραβούσα το σκοινί των ηδονών, τη χαρά να αισθάνομαι υγιής  με τη διαύγεια εκείνου που αφοδεύει.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s