Σας κατηγορώ για έρωτα από καθαρό θαύμα

γιωργος καλλεργης

——————-

Μια καθαρή διάννοια δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, ούτε και μεταβάλλεται. Η πτώση των αγγέλων λοιπόν είναι δίχως νόημα. Θέλω να πω δεν έχει νόημα στο μέτρο που θυμίζει φιλμνουάρ που τρέχουν προς τα πίσω. O διάβολος κατά κάποιο τρόπο αντιπροσωπεύει τα ελαττώματα του θεού. Δίχως το διάβολο ο θεός σας θα ήταν απάνθρωπος. Ζαν Κοκτώ, το όπιο, εκδ αιγόκερως

 

Γεια σας. Είμαι ο κανίβαλος που φτιάχνει τους Παρθενώνες σας, ο ειδωλολάτρης πλανεμένος απολίτιστος πρωτόγονος σεξουαλικός Τιτάνας π’ ορίζει τα φιλιά στις Ελευσίνες των αισιόδοξων υπάρξεων της θεάς, ο   βουτηγμένος στην απελπισία στη θλίψη των δοκιμών του σταριού στη θαλασσινή φωτιά των Καβείρων μας, ο κοσμίλος θεός των αφηγήσεων από θνητό σε σιωπηλό πόνο και ο Επίδαυρος από άγνωστη μάνα θεατρίνος κι η εκστατική συνοδεία μιας πραγματικότητας μεταφοράς, ο που μαντεύει τα πουλιά στους Δελφούς και τις χορδές των κόσμων στα μητρικά σας σπλάχνα τα σπαργανώνει με κίνητρο, μια μετάφραση από εθιμοτυπικά της ανθρώπινης όψης του προσώπου, μια κατάλληλη κίνηση από παθιασμένα χορευτικά χειρονομίας στο σμίξιμο και στο πρώτο μας ραντεβού, η αφορμή για δεύτερο και για τρίτο και για δωδέκατο, ένας γεννήτορας από αδελφική κλίνη στην τρέλα στο θάνατο στα μαρτύρια στην ευτυχία στη θυσία ή στον έρωτα, μπορείς να με δεις σαν έναν υπεράνθρωπο κόσμο οσμών από συντροφικότητα στην ανεμελιά, μπορείς απλά να έρθεις να με φιλήσεις κι όλες οι πόζες να πλημμυρίσουν χορεύοντας επιδέξια στα στοργικά τους χαμόγελα, μέσα από τις ιδέες που ξεπήδησαν με χαρά οι σάρκες, να μιμηθούν και να λατρέψουν ότι πρώτα έμοιαζε με ένα απίστευτα καλό όνειρο του όντος, είτε με μουσική είτε με πλάγιασμα στα ..

Γεια σας. Ο έχων είμαι πολλούς θεούς κι ο κατέχων την τέχνη της αθεΐας σε καιρούς δύσκολους, απόλυτος και  δικός σας στο βαθμό που μου ανήκει η σπουδαία σας διαλλακτικότητα, ή ως  μίμηση από το κόκκινο και το μπλε της νύχτας, ο έρωτας και η τέχνη, η υφαντουργία μιας θαυμάσιας ήττας κι η γενναιότητα του φιλιού κι η ανάσα και το μετάξι κι ότι αποφασίσεις να ονομάσετε «μ’αρέσει» σύμφωνα με τις προτιμήσεις σας ή τις σκηνές των αποχωρισμών σας. Μα τα φυσικά τα παίζω στο δάχτυλό μου πιπιλώντας τη σύριγγα σε μονό αυλό πριν ο Απόλλωνας κρυφοκοιτάξει τη Λύρα του , κι είμαι και τα παιχνίδια όλα του σπασμού κι ο γεμάτος από ζαβολιά ψευταράς που καταλήγει από τη συνείδηση της δροσερής αύρας του ένδοξου μικρού παιδιού σε γιορτινή χάρη  από ιπτάμενα  τρίμματα καραμελώμένης  ζάχαρης σε φλισκούνι και θα στα έδινα όλα με περίσσιο φιλότιμο ξέρεις, αν όμως θα μπορούσες ανάμεσα στα άχυρα να συναντήσεις την αίγλη, κείνο π’ αναφαίνεται λαμπερό όσο κι αν το πληγώσετε με τη λήθη σας

Γεια σας. Η πρώτη χορδή και νότα που δωρίζει ο Ερμής στο Φοίβο όταν τα δέλφια ελαφώνουν  . Μικροπαραλλαγές με σύμβολα της mater Delarosa όταν η αρπαγή της Κόρης δεν δικαιώθηκε από κανέναν. Ο μύθος της καταγωγής στον πάνω κόσμο. Οι αιώνες όταν αποκτούν ιστορική συνείδηση της κατάστασής τους. η δοκιμασία της διήγησης από μοντέρνες μυθοπλασίες, η φωτογραφία όταν σταμάτα να κομπάζει γιατί προαισθάνθηκε την Ποίηση, το πεπρωμένο κι ο θαυμασμός κάτω από ένα κατηγορηματικό χάδι.

 Εντελώς αγία. Εντελώς Γυναίκα.

 Εντελώς Άξιος. Εντελώς Άντρας.

Ο καρπός που συσχετίζει τους ασύντριφτους δεσμούς τ’αιδοίου με του φαλλού, αισθητικές λίγο πολύ αναγκαίες και δεκτικές σε κάθε μεσαιωνική χριστιανική εγκληματούσα Ευρώπη. Πανάθεμά με Χριστιανή και Ευρώπη -γίνεται? δε γίνεται- α που σας λέω τι αίσθηση χάνουμε, τι περιβάλλον, τι χαρά τι μαγική γεύση!

Ναι , έγινα όλα τα δώρα των θεών κι οι υγιείς αντιδράσεις της ευγένειας μέσα στην υπενθύμιση τους έγινα, έγινα ο πιο επικίνδυνος πολυπράγμων χαλαστής γιατί ενδώσατε στη λησμονιά και στην ρασεμένη κομπορρημοσύνη  των μοναχών σας, καμιά γονιμότητα και μόνο ανέραστη αρπαγή, ποτέ ανοιχτή και πάντα κλεισμένοι σαν στενάχωρο κάστρο. Κι όποιον ακούω να μου μιλάει κατά της πορνείας ξέρω κι όλας πως είναι ο χειρότερος πόρνος, ο κατασιγαστής κρυφός βάνδαλος που γκρεμίζει τη λειτουργία του κόσμου ταπεινωμένος με κυρ’ελέησων, εσταυρωμένος κι ανεξάντλητος σε κάθε προσπάθεια για έκφραση, εσύ που μιλάς για ευχέτες κρύβοντας με το ράσο σου την αλήθεια, και συ που διαμεσολαβείς για να υφάνεις τα θεία ράσα του ιαματικού σου ψεύδους, σε εσένα απόψε βυθίζω το λόγο μου, και πάω στο πάρτι του έρωτα.

Και ναι τι?? Ναι εγώ είμαι ο ξεσαλωμένος ποιητής που κατουράει όρθιος κάτω από τις αψίδες σας,ο μοναχικός κιθαρίστας που προβάρει το φλαμένγκο του στην ανθισμένη αυλή, η άσκοπή βόλτα ενός ζευγαριού που φιλήθηκε  επάνω στις γέφυρες, ο αναστεναγμός εκείνου του γέρου που ψαρεύει ψάρια φτιαγμένα από τίποτα στην άκρη του παλιού χαλασμένου φάρου του λιμανιού.

Κι εμφανίζομαι ανάλογος με τις ορέξεις της ικανοποίησης πρέπει να ξέρετε, καμιά φορά εμφανίζομαι και φύση π’αγγίζει τη βαναυσότητα, μα εξαρτάται πάντα από την δικιά σας διακεκριμένη παρουσία, γιατί άλλος που ορκίζεται στα ψέματα, κι άλλος χωρίς να έχει σημασία πάνω ή κάτω, που ψευδορκεί ολόκληρη δημοκρατία ασπόνδυλος και άνοστος, κείνου του είμαι αγενής όπως με γέννησαν τα Τάρταρα, και πρόσκαιρος όπως με έκαναν οι καιροί σας, προχωρημένο λείψανο από ουρλιαχτό αρχιτεκτονικού τυμπάνου, ένα αδιαχώρητο πανίσχυρο φαντασιακό που αποστρατεύεται καρκινωμένο στα σπλάχνα σας, όλες οι θλίψεις κι ατυχίες που συναντάτε στη διάρκεια μιας ολόκληρης ημέρας. Ταρ-ταρ-βαρ-βαρ: ταρ-ταρ-ο-βαρ-βαρ-ο. και Γαρ-γαρ: Γάρ-γαρ-ο γάργαρο, τι όμορφα που κελαρύζεις στις μαρτυρίες της πέτρας.

Γεια σου λοιπόν κι εσένα.   Ένα κομμάτι ιπτάμενης φτερωτής αγάπης είμαι που έχασε το δρόμο της, και που σε ψάχνει να σε βρει και που θα ήθελε πολύ εκείνη τη στιγμή όταν σε βρίσκει να πετάνε γύρω σας πολλά χαρούμενα χρωματιστά μπαλόνια, κι όμως εκείνη τη στιγμή κοιτάξατε ένα αξιοπερίεργο  κομμάτι γης που φώτιζε από σκίρτημα κι από κίονες με ζωηρόχρωμες ραβδώσεις από φετίχ, φιλόδοξες ήρεμες πόζες που εγκλωβίζουν το αύριο σε ένα περίλαμπρο αίνιγμα για πάντα.

Κι έτσι ο κόσμος μας που πάει με τη σαπουνόφουσκά του ταξιδεύοντας χωρίς νόημα

Παιδικό παιχνίδι έγινε που κουνάει ο Ερμής το σταφύλι στον Έρωτα και στον Άδη, για να μπορούν οι θεοί να ωριμάζουν στις πράξεις τους, όσο εμείς γινόμαστε σφαιρικότεροι ομορφότεροι, σ’ όποια νοήματα, σ’ όποια μήκη, είτε άγρια είτε ήρεμα, σ’ όλα τα βάθη, σ’ όλα τα πλάτη, σ’ όλα τα βλέμματα, με χρόνους που πετάξαμε πίσω μέσα στις σοφές πυξίδες,  για τα Ηλύσια Πεδία ή για τις Νήσους των Μακάρων κινώντας.

(προσωπική σημείωση: έμενα δεν θα με βρείτε πουθενά. Προτίμησα τις λίμνες και τα λιβάδια στους Υπερβόρειους)

-Bonus Track: Γειας σας,  ο Εωσφόρος είμαι που φέρνω τ’αστέρι Αυγερινό σε κάθε λύκιο φως, κι ο Έσπερος που σούρουπα φανερώνει στα βαθια φεύγα του Ήλιου τον Αποσπερίτη, ο τόπος της θεάς είμαι η σύγκλιση του Πλανήτη όταν ανακαλύπτει τα αστέρια του, η Αφροδίτη που σας κοιτάει αν θέλει πίσω απ’το αποψινό σας φεγγάρι. Κι ένα  λαμπερό βουνό είμαι όπου στα συμπόσια προσφερεται στους κέρνους αμβροσία και  μεταμοντέρνο νέκταρ.

Και γεια σου χαριτωμένη χορευταρού, που τρελαίνεσαι για τα γλέντια. Καλέ τι όμορφο παιχνίδι είναι αυτό! Το συναπάντημά σου καλή μου καλό σημάδι. Όσο βρίσκεσαι στα ύψη που κάνεις τούτη την αίσθηση, διώχνεις τα μάγια μακριά εσύ ιδιαίτερη πνευστή φωνή, φωνή όμως από το στόμα σου δε βγαίνει. Τώρα όμως που θα πεθάννεις θα σε κάνω να τραγουδάς όμορφα!

Σε γυρνώ βίαια και αδειάζω μέσα σου όλο μου το θάνατο κι είσαι η πρώτη λύρα, η πρώτη του κόσμου λύρα έτοιμη γιατί σε έχω κάνει αθάνατη κι αστερισμό και ήρωα , χελώνα -χλ- λεχώνα

Τιμωρημένη θεά του έρωτα που αναγκάστηκε να ζευγαρώσει με θνητό

Και σάτυρος που παραστέκεται στον Ήφαιστο από σαράκι όταν παραπατάει στουπί στο μεθύσι ο κουτσός θεός

Και  Διόνυσος που χαμογελά όταν που κάνει τα δεσμά των πειρατών να του λύνονται από μόνα τους

Και τιμωρός από όμορφο δυνατό μεταμορφωμένο μανδύα σε παλλικάρι

Αλλά στο τέλος μέθυσος γλεντζές θεός Ξαπλωμένος στο καράβι μου και πάω με τιμονιέρη πειρατή

Και τα σταφύλια φύτρωσαν στα πανιά και οι κισσοί τυλίχτηκαν από το πουθενά στα κατάρτια

Και γω του λέω «ακολούθα ότι μοιάζει με ήλιο φίλε πειρατή και δώσου…και πάμε!» κι εσείς δελφίνια αστερίες ιππόκαμποι και πάσης φύσις ψαρικό, πάμε ταξίδι κι άμα θέτε  ακλουθάτε! Σήμερα βγαίνω στη στεριά και γίνομαι Πάνας Δον Ζουάν. Θα της χαριστώ εντελώς ξαφνικά έτσι όπως ποτέ μου δεν τραγούδησα στα νοήματα τη Γυναίκα, με τούτα τα ενδύματα από……..

Και στάζει γάλα από τα ξάρτια

γιατί

γιατί σας κατηγορώ για έρωτα από καθαρό θαύμα

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s