χαμογελώντας

γιωργος καλλεργης

 

 

————-

 

 

έρχεσαι και μου χτυπάς την πόρτα μες τα μαύρα τα μεσάνυχτα

και μου ζητάς ένα θαύμα

σου δωσα το ρόδινο γαλάζιο του Μπόρχες

κι ακόμα δεν πείστηκες

έρχεσαι και με ζητάς μ’ απελπισία από τις Λάρισες ζητώντας ν’ απαλλαγείς από τις ενοχές

σου χάρισα τον εαυτό γυμνό να τρέχει και να τραγουδά στους ελαιώνες

στα εν αγροίς κάνωντας επικλήσεις

στις γυναικείες καρδιές

με ρωτάς αν τα χω καλά με τους δαίμονες και σου χαμογελώ

με ρωτάς αν οι θεοί σ’αγαπούν και στον υπολογιστή παίζει το Oh Yeah από τους Big Bad Voodoo band

με ρωτάς αν υπάρχει πραγματικός έρωτας

και σου δείχνω δυο τρεις στίχους π’ έγραψα

και φύλαξα στο πορτοφόλι μου προχτές

με ρωτάς αν θα χτυπήσουν τη Νέα Υόρκη με πυρηνικά φέτος και πότε

σου έγραψα τη συνοπτική ιστορία των ΗΠΑ πριν την Ομπάμα εποχή

έρχεσαι και με ρωτάς αν υπάρχει θάνατος και σου λέω “κάτι υπάρχει”

σε ρώτησα πως σε λένε και μου είπες Νίκος Θεούλης

μου έδειξες ταυτότητα και τότε σε πίστεψα, θυμάσαι?

λυπάμαι Νίκε αλλά δεν μπορώ να περπατήσω πάνω στα κύματα

μπορώ όμως να σου δείξω γιατί το καράβι στέκεται στην επιφάνεια

ενώ η καρφίτσα πάει στον πάτο

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s