χορός εντυπωσιακής επιστήμης από τετράκτυ

γιωργος καλλεργης

—————–

έφερα λίγα χρόνια κύματα Πυρρόξανθη πλάτη ημέρας αγαπημένη σαν ώρα από χείλια φλόγες ραγισμένου τραγουδιού έρωτα άνεμο ρευστή ζεστή παρουσία

καλός και δυσανάγνωστος στη γη του Μάργους κεφάτος κισσός και μέλλισσσες από ορμητήρια κλεψύδρας

απλωμένος σε έναν κόσμο γυμνό κι αφημένο στο όμορφο

βαθιά ριζωμένο σπλαχνικό στην απλότητα της καρδιάς και σύνθετος νους μέχρι την ορολογία της αβύσσου

μ’ άλλο πρόσωπο μια οπτασία απαράλλαχτης ουσίας και μια αναλλοίωτη καμπύλη

ξέφρενος ρυθμός από σιωπές που συνηγορούν στις μουσικές τους παύσεις

σφεντόνες από ηλικίες κατευόδιων που έριξαν για άγκυρα την τύχη

αντιμέτωπος πέρα σε αβάφτιστες ανακαλύψεις

τις οιμωγές που σφυρίζει στην κουπαστή ένας συνταξιδιώτης

έμβρυο με την μέρα λαξεμένη βλαστάρι από καθαρισμένο κόσμο και μαρμαρυγές πρωινών ιριδισμών σε τόπους από υγεία βαθιά μες τα σελαγίσματα μιας περαστικής φιγούρας που σου κλείνει το μάτι αναπάντεχα

κι ένα φιλί μιας άγνωστης κάτω από το πι της πόρτας γιατί?

κι ακέραιος δρόμος με τη ρέμβη της θάλασσας ως το κόκκαλο πολύχρωμες πανιές αγκαλιάς και την φαντασία κορυφωμένη δημιουργική μανία από ανταπόκριση γυναίκας

και χρόνια που έζησα έγκλειστος σε δωμάτια αφουγκραζόμενος την ιστορία

τη ζωγραφιά που πετάει ξαφνικά σαν κυλιόμενη βάρκα από ένα μπαλκόνι

και τις παιδικές εκθέσεις του κορμιού που βρίσκω διορθωμένες στα σκουπίδια

τα χρόνια που έζησα αλλάζοντας τις εποχές με αισθήματα π’ εντρύφησαν στις προσθέσεις και τα χτυποκάρδια της νεροκορφής

μόλα τα στήθια που αναβλύζουν την έγερση των ηδονων μεσω του ήλ-ιου

κύκλος εξαίφνης ο απηλλάχθαι των κρεμασμένων χθόνων

στην νύχτα όπου το διάφανον χαίρε νεφέλει από φωνής του σύγκορμου στο τεντωμένο στόμα της γης

από αιώνες ολόκληρος μια ζυγαριά και το καϊκι μου ένας θεός Γλαύκος

με κοχύλια και φύκια και συνοδούς ψαριάς και θαλασσοπνιγμένος στο ουρλιαχτό τις ειμαρμένες

μπράτσα από σεντόνια ολόλευκα για να υποδεχτώ τα όρνεα

με θεούς άγριους και θεούς πράους-σ’ όλους ισόθεος πιστός χωρίς δυσαρμονία στις μεταβάσεις της φύσης

κουδουνισμένος τρελός για να ερμηνεύσω την μέθη ολόγυμνος θνητός

και πάντα συντονισμένος με μιαν εικασία για τα ποίηματα που φτιάχνει η άφρενος ανασαιμιά του

γιατί ποτέ σαν άσκοπο σκοπό δεν το ρίχνω στην αλόγιστη χρήση και πάντα ποθώ στα πέρατα να κλάψω κάποια μάγισσα Πασιφάη

να την γυρέψω ολόλαμπρος και να ορμήσω στο βυζί και την καύλα που πιπιλάει τους έρωτες αδιαφορώντας για τους χρόνους.

Τι τούδε εστί κατά του δαίμονα εαυτού τις ακηδήσοι πόνου, δεινόν ω δοκεί τούτο και πόλεις στας μελάθρων σαίσιν κυκλώι και ψύχροισι καρδιά εις αδελφόν κεισήκουσε τον ειμαρμένον μάντη, τη φλόγα χείρεσσι τη των δαιμώνων δίκη

που μες το νόημα του λουλουδιού και της αρτηρίας από σθένος ήσυχα κάθεται το γραμμένο μας γελώντας

-λες και για τον ποιητή τω αίματι και τη θλίψη που οι μακάριες νήσοι κλωστή για να ράψουν στη ζωή το αίμα του κάνουν πόσιμο,

αλλά δε φτάνει εκεί η πονηριά του μυστικού δείπνου κι ούτε εκεί το πρέπον για το τέλος σε μια υπόσχεση

η πραγματική σφραγίδα είναι αλλού. Ποθώ τον ένδοξο θάνατο. Δεν επιθυμώ να αναστηθώ. Επιθυμώ όμως να με θυμούνται έστω δυο τρεις

για αγώνα ξέφρενο με ελευθερία και ωραίο. Αυτή είναι η κουλτούρα των προγόνων μας, οι θεοί

και θα μας επιστραφεί

εκτός κι αν η πείρα σας, ξέμαθε τον δρόμο

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s