βόρειο φεγγάρι

VaVou

Με ένα τρόπο από φεγγαρόλουστη κρύα γυαλιστερή νύχτα, πονάω τοποθετημένος μέσα στην καρδιά μου. Είμαι ένα ουρλιαχτό ακόμα κι όταν κουρασμένος το γυρνώ σε ψίθυρο? Ναι. Με μια απελπισμένη διατήρηση κάποιου που μέσα σε όλη την εκγρήγορση ενός καλλιτέχνη σκιτσογράφου , όλες του οι συναντήσεις είναι καταδικασμένες να κοινοποιούνται από το πρίσμα της τέχνης. Ναι.

Εδώ το μπωντλαιρικό στοιχείο λειτουργεί σαν το βασικό θεώρημα του ντανταϊσμού. Οι εκτελέσεις οι βασανισμοί, οι εξευτελισμοί κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης τη στιγμή που το μέσον της καταγραφής παριστά στην μνήμη την ίδια την πραγματικότητα σαν καλλιτεχνική πραγματικότητα. Η ζωή και η σύμβαση της ζωής με ένα ελαφρύ πρόσχημα της περιέργειας σε συνεργασία: του στρατιώτικού επιτελείου των ναζί, ενός φωτογράφου ή ενός κάμερα μαν, τότε συνήθως μιλάμε για μια βουβή κάμερα ακόμα κι αν πρόκειται για φωτογραφικό φίλμ που αποθανατίζει ένα τσούρμο πτωμάτων πίσω από δυο μεσήλικες κορδομένους άντρες με κάπα, καπέλο ελληνικού χωροφύλακα του 30′ και μπότες που μπορούν να προσαρτηθούν έξοχα σε ένα βιεννέζικο καμπαρέ της αντίστοιχης εποχής.

-τοποθετημένος σε ένα κλαδί από στόμα στάζω τα φιλιά μου στην Αφροδίτη.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s