ένας λύκος και μία Σελήνη

γιωργος καλλεργης

—————-

 

ανήκω στους ανθρώπους εκείνους
π’όταν κλείσει η πόρτα πίσω τους
για δεύτερη φορά
πάει και τελείωσε για πάντα.
από κει και ύστερα ένας τόπος μη τόπος, ένας χώρος
ακατάλληλος για Αλίκες που γυρεύουνε θαύματα,
μια άγρια άβυσσος αφιλόξενη ξανοίγεται,
όπου την κυβερνούν αγαπημένα θηρία κι ο  υπέροχος θεός Θάνατος.
πείτε με σκληρό ή ονομάστε με άκαρδο,ξέρω, σε αυτό το σημείο κάτι τέτοιο είναι λογικό να σκεφτείτε και θα ναι λίγο, σας το λέω κι ο ίδιος,
ένα κρίμα, μια ολοκληρωτική αστοχία της γλώσσας
όσο διεισδυτική κι αν μπορέσει να γίνει. δίχως άλλο τους δευτεροκατάθυρους,τους εκμηδενίζω. μα τούτη είναι η λατρεμένη μου κυρά, κείνη  π’ονομάζεται Νέμεσις, για κείνην σας μιλώ, για κείνην που πάντα δακρύζω.
τις προάλλες για παράδειγμα με πήρε εκείνη η κοπέλα  τηλέφωνο και με έβριζε. μου είπε πως θέλει να με συναντήσει για να μου πει να χωρίσουμε. της είπα πως θεωρούσα γελοίο αυτό που μου πρότεινε κι αμέσως ρώτησε ένα μασημένο «α..ναι γιατιιί?» που κρέμεται σαν να φυσά ο αέρας τον πάνινο ανεμοδείκτη. της είπα πως είναι περιττό να συναντηθούμε αφού μου το είπε ήδη τηλεφωνικά. ειλικρινά, δεν μπορώ να τις καταλάβω τις γυναίκες ώρες ώρες. δεν μπορούν να καταλάβουν πως αν ήθελα πραγματικά να είμαστε μαζί, αν τις εκτιμώ το βασικότερο, θα είχα μια άψογη συμπεριφορά απέναντί τους. θα μπορούσα να τους σταθώ με την ίδια ακριβώς ποιότητα που νιώθω για  την τέχνη της ποίησης. τότε π’ ακόμα κι όταν την μισώ και την αντιπαλεύομαι, την ίδια στιγμή την εκπληρώνω, την πραγματοποιώ.
ξέρεις, έχω περάσει μέσα από την ηρωίνη δυο φορές  κι έπρεπε να χάσω την πιο τέλεια ηδονή για να συνεχίσω να ζω, κι έχω και μια κόρη που μου τη στερούν από το να τη βλέπω κι αυτό μοιάζει με παντοτινή ασφυξία, μα και κείνους ακόμα τους δυο-τρεις καλούς έρωτες πάνω κάτω στον αιώνα που λέει κι ο Ζαν-Μπατίστ Κλεμάνς τους έχω χάσει από δυο φορές επίσης κι είναι αδιάβρωτες σφραγίδες στο τετελεσμένο αυτές οι μνήμες.
όπως καταλαβαίνεις είτε είμαι ήδη νεκρός είτε άτρωτος.δεν με πειράζουν οι αρνήσεις, δεν με πτοούν οι εξορίες, δεν με βασανίζουν οι βασανισμοί . μ’ ένα τρόπο ακόμα κι όταν φεύγω, είμαι ήδη νικητής. την ξέρεις αυτήν την κατάρα? ξέρεις πως είναι ?
εδώ! κοίτα με!
εδώ πάνω σε αυτή τη λεπίδα έχουν χαραχτεί οι πράξεις μου.
αυτό είναι το μαχαίρι μου
μονάχα αυτό το πρόσωπο.
..βλέπεις όμως εκείνον τον λόφο?
αυτόν τον ουρανό τον συννεφιασμένο τον βλέπεις?
την γη που απλώνεται κι είναι σπαρμένη με το αίμα των ανθρώπων τη βλέπεις?
ε λοιπόν σου λέω, τα πράγματα δεν είναι μόνο έτσι.
αυτό που ήθελα να σου πω λοιπόν,
πως όχι απλά υπάρχει ο Έρως
αλλά κι η αδερφή του
 η κακόζηλη αδερφή του η Έρις
κι όπως ο Έρως δεν είναι μονάχα το ένα ή μονάχα το άλλο..
μονάχα αγάπη ή μονάχα λαγνεία,
τι θα λεγες αν επιλέγαμε να μας συμβεί,
και το ένα, και το άλλο,
 αποφεύγοντας μονάχα την έριδα..?

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s