η επι του στύω προπαίδεια

VV

 

-περιφρονητικό προς Γ.Μ. το τελευταίο ( και πολύ ασχολήθηκα)

Για εκείνους που δεν μπορούν, δεν έχουν τη δυνατότητα  να κοιτάξουν

ή που ποτέ δεν έμαθαν να αγωνίζονται στην ιδιαίτερή τους επιθυμία

αφοσιωμένοι, ελεύθεροι από εντυπώσεις αθανασίας του παρόντος

εκείνοι που δεν ζύγισαν ποτέ το πρόσφορο μιας πράξης στα μελλούμενα

παρά μονάχα χάθηκαν στο προπατορικό, την ενοχή για πάντα να υπηρετούν ως κώδικα μετάνοιας

το σθένος σου που το λογίζουν μίσος ή φανατίλα,

το δίκαιο που το ρυθμίζουν έξω από την ιστορία

πως να εξηγήσεις σε τέτοιους πρόσκαιρους ορκιο ως οτε πιστον τι τάχα να σημαίνει

πως να τους εξηγήσεις τι η φιλοτησία και ποιες οι πραγματικές οι παραδόσεις είναι,

για αυτούς θα είσαι πάντα ένας παραλογοτέχνης του μείζωνος περιθωρίου

ένας που τους μισεί από τα λόγια τρίτων,

τι κιαν μόνος χωρίς κανέναν

από τους Μπαροους  και τους Μπωντλαίρ τον Ρεμπώ και τον Χάιντερλιν οδηγήθηκες στον Δία και στον Γλαύκο, στην Αμφιτρίτη

για αυτούς, πάντα το δέος ως Ιώσηπος προς την ιερή τη γύμνια των βακχείων δεσπόζει.

Δεν έχει νόημα. Αν δεν μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου χαλαρό και να σε πάει μόνη της η βολή σου, δεν έχει νόημα.

Αν προσπαθείς να αντιγράψεις απλά και μόνο το ύφος που ψηφοθηρεί. Ασ΄τα. Παρατησέ τα τότε.  Η πραγματική δύναμη βρίσκεται αλλού .

Ξέρεις, συνηθίζω να πηγαίνω για καλό φαγητό

σε ένα ιταλικό εστιατόριο με «φίλους» ,

μετά από πολλά αλλεπάλληλα γεύματα όμως

ενεός διαπίστωσα

μία μεγάλη αφίσσα ενός μοναχικού σαξοφωνίστα στον τοίχο

ολόιδια

με το εξώφυλλο μιας συλλογής ποιημάτων

ανιστόρητης ποιότητας

κι υποταγμένης θέλησης

παρμένης από της μοδός τον οίστρο ενός φαφλατά που αντιγράφει έναν Ελύτη σκληρόπετσα. Κατανόησα των μέχρι τα τούδε εαυτό σου.

Κι εκεί μια αφίσσα αντέγραψες. Είπες, να κλεψω στο εξώφυλλο μια jazz μήπως και συγκινήσω τα θηρία.

Στις εικόνες φαίνεται πως λειτουργείς πραγματικά

ως Ρωμαίος γλύπτης. Σου καταλογίζω αν μη τι άλλο ετούτο το γενναίο ψεύδος της γοητευμένης μανίας.

Προβλέψιμο όμως γιατί αργότερα προλέγει τα χριστιανικά ήθη: η ακατέργαστη ψυχή, η δοριάλωτη, στο τέλος πάντα φοβάται. Κατασκευάζει την απαγόρευση του θεάτρου και τιμωρεί με θάνατο ακόμα και τη θέαση μιας ρεμβάζουσας Αφροδίτης.

Σου την έχουνε στημένη, όμως, σε προειδοποιεί, και σε λίγο θα πέσει γέλιο, κι εδώ μνησικακεί,

γελάνε μαζί σου όπως κορδώνεις το λοφίο σου και περιμένουν τη σφαλιάρα που θα φας, λες κι ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για τους πληγωμένους ή πως οι μόνοι πληγωμένοι ήταν ο Αρμόδιος κι ο Αριστογείτων

πως να εξηγήσεις στους ανίδεους

πως εδώ τα βάζεις με την ίδια την ιστορία, με τον ίδιο τον Χριστό τους,

με τις ίδιες τις ανοησίες που νομίζουν για παραδόσεις τους,

θα κολλήσεις σε μια μαντάμ Μποβαρύ?

Προσπάθησε ξανά.

Ίσως μια μέρα τα καταφέρεις

χωρίς ικεσίες, χωρίς συντεχνίες. Μόνος, ολομόναχος,

όπως ταιριάζει σε ποιητές ή σε εταίρες όταν πέσουν να κοιμηθούν με το πουγκί στο συντροφιά..στο παραδίπλα.

 

 

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s