ειδης αντί του γνοιην

γιωργος καλλεργης

—————

την είδα να ξαπλώνει πάνω στο τραπέζι

ήμουν απαραδεκτος

ήμουν απαράδεκτος

της είπα να σταματήσει να το κάνει γιατί μυρίζει επικίνδυνα

συνέχισε να το κάνει

συνέχισε να το κάνει

έφυγα χαιρετώντας έναν δύσπιστο φίλο δείχνωντάς του  το συννεφιασμένο φεγγάρι στην Κωλοκοτρώνη

μέσα από ένα δέντρο που χε λίγους ανθούς που πάλευαν με τον χειμώνα,

μου πε το χω ξαναδεί

το χω ξαναδεί, πέφτει,

έφυγα θυμωμένος μεθυσμένος,

είναι η στιγμή που ξέρω πως τότε χάνω πράγματα,

χάνω τον εαυτό μου,

χάνω την ποίησή μου,

τα σκυλιά δεν μ αγαπάνε τότε ,

με φοβούνται,

οι ζητιάνοι δεν με ικετεύουν τότε,

με σέβονται,

είναι όλα τόσο στημένα τότε,

όλοι αυτοί οι λυπημένοι αθάρρητοι έρωτες

τόσο για τους άλλους.. για εμένα τόσο.

ε και?

η πρώτη φορά είναι?

κάθε τραγούδι για κάποιον εχθρό χυδαίο θα είναι.

το ξέρω.

το ξέρω.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s