Έρως και Ψυχή

VaVou

(μία κορυμβική σπουδή πάνω σε διασκευή του ποίηματος του ρωμαίου μυθιστοριογράφου Απουλήιου για τον ελληνικό σχετικό μύθο περί Έρωτος και Ψυχής , Μεταμορφώσεις)

1) Ισορροπία Πρώτη

την ονόμαζαν Ψυχή κι ήταν θνητή. ήταν τόσο όμορφη που μόνο με την Αφροδίτη μπορούσε να συγκριθεί. όποιος την έβλεπε έπεφτε αμέσως και την προσκυνούσε σαν να είχε μπροστά του την ίδια την θεά. όταν την κοιτούσες,  απο κάπου ερχόταν μουσική. περνούσε μπροστά από το πρόσωπο σαν γαλανός κυματισμός από μυρωδιές λουλουδιών του ποταμού που δωρίζουν στο αίσθημα της ζωής ένα από τα πολυτιμότερα υπάρχοντά της. Μνήμη.

Με τον καιρό όμως πίστεψαν πως η Ψυχή δεν είναι άλλη από την ίδια την θεά του Έρωτα που είχε κατέβει στη Γη. Τα ιερά της Αφροδίτης στην Πάφο, στα Κύθηρα, στην Κνίδο, ερημώθηκαν. οι προσευχές κι οι επικλήσεις λησμονήθηκαν. Ο κόσμος που λάτρευε πριν τη μεγάλη θεά, σαγηνεύτηκε από την ομορφιά μιας θνητής και σ’ αυτήν προσκυνούσε πια και λάτρευε.

Η Αφροδίτη δεν άντεξε την προσβολή και αποφάσισε να εκδικηθεί. πρόσταξε λοιπόν στον γιο της τον Έρωτα να χτυπήσει την αντίζηλό της με τα βέλη του  και να την κάνει να ερωτευθεί τον πιο ασήμαντο και περιφρονημένο άνθρωπο που υπήρχε.

Όλοι οι νέοι έμεναν μαγεμένοι από τη χάρη της. κανείς όμως δεν αποφάσιζε να την κάνει γυναίκα του και η Ψυχή έμενε μόνη κι έρημη. Οι δυο αδερφές της είχανε παντρευτεί στα ξένα κι η ίδια έμενε μόνη κλεισμένη στο παλάτι να καταριέται την ομορφιά της.

Όταν ο πατέρας της είδε και απόειδε, αποφάσισε να ρωτήσει το μαντείο του Απόλλωνα στη Μίλητο για την ΄Τύχη της κόρης του. Η απάντηση του θεού ήταν αλλόκοτη και σκληρή. έπρεπε να οδηγήσουν την Ψυχή νυφοστολισμένη σαν να ήταν να παντρευτεί στον Κάτω Κόσμο, στην πιο ψηλή και μακρυνή κορυφή ενός έρημου βουνού. Εκεί θα συναντούσε το γαμπρό της που της είχε τάξει το ριζικό της: ένα πελώριο φίδι φτερωτό που προξενούσε το Φόβο και τον Τρόμο ακόμα και στον μεγάλο Δία.

όλος ο λαός τη συνόδεψε με κλάματα και μοιρολόγια ως την κορφή του βουνού όπου την άφησαν κι έφυγαν. τότε ο Ζέφυρος την ανασήκωσε στην αγκαλιά του και ταξιδεύοντάς την πάνω από στεριές και θάλασσες την έφερε και την άφησε σε ένα μαγεμένο περιβόλι.

έπιασε να σεργιανάει εδώ κι εκεί σαστισμένη η Ψυχή, μέχρι που έφτασε σε παλάτι ολόχρυσο κι εντελώς αφύλαχτο. Παρόλο το φόβο που είχε μπήκε μέσα κι άρχισε να τριγυρίζει ώσπου άκουσε μια φωνή: «όλα όσα βλέπεις κυρά μου, είναι δικά σου. μη φοβάσαι. κάθισε να ξαποστάσεις κι όταν θελήσεις να λουστείς και να νοιαστείς για την ομορφιά σου, φώναξέ μας να σε βοηθήσουμε!εμείς είμαστε οι υπηρέτες σου. κάθε σου επιθυμία είναι για μας προσταγή!»

Οι υπηρέτες έκαναν ότι μπορούσαν για να την περιποιηθούν και να την διασκεδάσουν χωρίς όμως να μπορεί να τους δει η Ψυχή.

Αργότερα, όταν η Νύχτα είχε πέσει, ένας άγνωστος άντρας έφτασε και μέσα στο βαθύ σκοτάδι την έκανε δική του, προτού όμως ξημερώσει ακόμη, χάθηκε από κοντά της.

έτσι περνούσε ο καιρός. την ημέρα αόρατοι υπηρέτες φρόντιζαν την Ψυχή, και τη Νύχτα ερχόταν ο μυστηριώδης εραστής της και την έκανε ευτυχισμένη.  Στο μεταξύ οι γονείς της γερνούσαν μέσα στην απελπισία και στο πένθος. κοντά τους είχαν επιστρέψει οι άλλες δύο θυγατέρες αλλά μάταια προσπαθούσαν να τους παρηγορήσουν. αλλά και η Ψυχή άρχισε να αισθάνεται δυστυχισμένη: ολομόναχη τη μέρα να ζει ανάμεσα σε αόρατα πνεύματα και το βράδυ να πλαγιάζει στην αγκαλιά ενός άντρα που ούτε για μια στιγμή δεν είχε αντικρύσει το πρόσωπό του.

ένα βράδυ, με δάκρυα και παρακάλια καταφέρνει η Ψυχή να πείσει τον άντρα της να αφήσει να την επισκεφτούν οι αδερφές της για λίγο καιρό, με έναν μονάχα όρο,  «μπορείς να τους χαρίσεις οτιδήποτε θες από του παλατιού τα πλούτη, μα μην πλανηθείς από τα λόγια τους και θελήσεις να με αντικρύσεις στο φως γιατί θα με χάσεις για πάντα και θα γίνεις δυστυχισμένη».

Η Ψυχή ξέρει πως πρέπει να δείξει την πρέπουσα διαγωδή, διαφορετικά, κινδυνεύει ακόμα και το παιδί που έχει στα σπλάχνα της τώρα να γεννηθεί θνητό, κι όχι αθάνατο. Τότε η Ψυχή του υπόσχεται να σεβαστεί την επιθυμία του.

Ύστερα από μέρες οι αδερφές ανεβαίνουν στο βουνό για να κλάψουν την αδερφή τους. στους θρήνους τους αποκρίνεται η ίδια η Ψυχή με τη φωνή της και τις καλεί κοντά της. σε λίγο, ο Ζέφυρος τις παίρνει και τις ταξιδεύει προς το παλάτι. η χαρά τους είναι ανείπωτη. όμως σιγά σιγά αρχίζουν να ζηλεύουν την Τύχη της αδερφής τους και ο φθόνος τους μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, επίσκεψη την επίσκεψη, καθώς η Ψυχή ανυποψίαστη τις σεργιανίζει μέσα στο παλάτι και τους δείχνει τους αρίθμητους θησαυρούς.

Οι αδερφές δεν λένε στους γονείς τους κουβέντα για την Τύχη της Ψυχής. τους αφήνουν να τη νομίζουν από καιρό πεθαμένη. οι φθονερές αδερφές δεν σκέφτονται παρά μόνο πως θα βλάψουν την Ψυχή. και δεν σταματούν να τη ρωτούν ποτέ για τον άντρα της. και η Ψυχή αναγκάζεται στο τέλος να τους πει ψέματα πως τάχα ο άντρας της είναι ένας νέος όμορφος και δυνατός που περνά τη μέρα του πάνω στα βουνά κυνηγώντας. η ομολογία της Ψυχής κάνει να φουντώσει ακόμη πιο πολύ ο φθόνος των αδερφάδων γιατί και οι δυο τους έχουν παντρευτεί γέρους και ανήμπορους.

2) Ισορροπία Δεύτερη

την μέρα των γενεθλίων μου

με πήρε από το χέρι και με πήρε,

μου είπε «έλα, σου έχω ένα δώρο»

με πήγε σπίτι της,

με έβαλε στο κέντρο του σαλονιού της,

μου έδεσε τα μάτια με μαντήλι να μην βλέπω,

κι ύστερα από μικρές γρηγορες στιγμές απουσίας

ένιωσα το φερμουάρ του παντελονιού μου να κατεβαίνει,

το δώρο για τα γενέθλιά μου? τη ρώτησα χαμογελόντας υπεροπτικά,

την άκουσα να γελάει και μου ήρθε στο μυαλό ο ήχος του απαλού νερού που κελαρύζει σε ποτάμι

τότε ένιωσα το πρώτο κάψιμο  στη ψωλή μου από τη γλώσσας της..

και συνεχιζόταν για ώρες αυτό, …τίποτα το ύποπτο.. υπέροχο ευθύγραμμο κάψιμο σαν ακραία καταβύθιση

σαν τις φορές που κατεβαίνω στα σκοτεινά βάθη της ποιητικής τέχνης,

συνεχιζόταν εκείνο το ταξίδι για ώρες ώσπου ξαφνικά μου έλυσε το μαντήλι να δω

εκείνη ήταν όρθια και μια άλλη γυναίκα εξίσου δροσερή και ζωηρή

κάτω γονατισμένη

συνέχιζε να με κάνει να καίγομαι..

τότε ήρθε στο αυτί μου η καλή μου φίλη και μου ψιθύρισε φιλώντας μου στον λαιμό τις λέξεις: » όχι, αυτό είναι το δώρο μου για τα γενέθλιά σου..»

συνέχισε να με κάνει να καίγομαι στους βυθούς..

3) Ένα σπαρακτικό γέλιο

αποδίδουν μία μορφή στον Έρωτα

σαν μια επιστολή γραμμένη με φλέβες και αρτηρίες

θεωρητικά θα έπρεπε κάποιος να έχει κέρδος

συνοψίζοντας θα κέρδιζες όλα όσα ήλπιζες

αλλά η απλή ζωή είναι κι η πιο όμορφη..έτσι δεν είναι?



About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s