ακόμα μια προτίμηση ακόμα μία πιο ριζωμένος

VaVou

μπορούμε να συμπε­ράνουμε από παραστάσεις αγγείων

 ότι το θεατρικό παίξιμο δεν ήταν κάτι άπαξ διαμορφωμένο

και κρυσταλλω­μένο σε μόνιμο σχήμα. 

περί τα μέσα του 5ου αι­ώνα ακολουθούσε τον αυστηρό ρυθμό που

κυριαρχού­σε και σ’ άλλες μορφές τέχνης: ονομαζόταν αφοσίωση..

Από διάφορα στοιχεία μπορού­με να υποθέσουμε ότι οι υπο­κριτές πρέπει

να είχαν αναπτύ­ξει πολύ την τέχνη της φωνής,

 διότι τους γυναικείους ρόλους υποδύονταν άνδρες,

ενώ οι πιο επιβλητικές μορφές της τραγωδίας

γυναίκες όπως η Μήδεια, η Αντιγόνη, η Ηλέκτρα ή η Εκάβη

πάνω σε αυτές είχαν αναπτύξει την υποκριτική τέχνη των χεριών

και των κινήσεων του σώματος,

μια και το πρό­σωπο, λόγω προσωπείου, δεν συμμετείχε στην υπόκρι­ση.

 Έπρεπε ακόμη να είναι καλλίφωνοι,

 διότι ορισμένα μέρη του δράματος απαγγέλλονταν τραγουδιστά.

Ασφα­λώς το πρώτο προσόν των παλαιότερων (αλλά και νεώ­τερων) υποκριτών ήταν η όρχηση.

 σήμερα θα την λέγαμε «χορεύτρα» ή, κατά ένα λα­μπρό φιλόλογο 

 «χοροστάσι».

Όσο κι αν οι κινήσεις στο αρχαίο δράμα υποκαθιστού­σαν ή συμπλήρωναν συχνά το λόγο, δεν έπαυε, ωστόσο, μια θεατρική παράσταση να είναι λόγος,

όχι απλά ηδυ-σμένος,

 αλλά συχνά και δυνατός, διότι η φωνή έπρεπε να φθάνει και στις ψηλότερες θέσεις, και ν’ ακούγεται από ένα πλήθος που σταθερά ξεπερνούσε τους 10.000 ανθρώπους

Βέβαια τα αρχαία θέατρα, με πρώτο της Επι­δαύρου, είχαν θαυμάσια ακουστική.

 Αλλά για να γίνεται ακόμη πιο δυνατή η φωνή, χρησιμοποιούσαν αγγεία, που τα έλεγαν ηχεία, σε ειδικές εσοχές των τοίχων τοποθε­τημένα

κερκίδες με αυτιά γραμμοφώνου

όπου η βελόνι είναι ο υποκριτής

που χαράσσει τα δρώμενα πάνω στο δίσκο..

Κι έτσι τώρα φτάνουμε στο δια ταύτα,

γιατί το 494 π.κ.χ όμως,  ένας καλλιτέχνης ανέ­βασε την τραγωδία

«Μιλήτου Άλωσις» που προκάλεσε τέτοιο συγκλονισμό στους Αθηναίους

που του επέβαλαν πρόστιμο 1.000 δραχμών,

διότι τους έκανε να κλάψουν, θυμίζοντας τους «οικήια κακά».

προφανώς οι λόγοι ήσαν πολιτι­κοί

όμως γιατί δεν έκαναν το ίδιο για τον Προμηθέα Δεσμώτη που ως

έργο πιο ατιμωτικό απέναντι στους θεούς

καπέρδα έλκειν τα παρόντα τους οι Αθηναίοι

καπέρδα έλκειν τα μελλούμενα οι Βυζαντινοί

καπέρδα έλκειν τα μελλούμενα  ως νόθα κι  οι παππάδες?

Να γιατί, από τα εν Χριστώ

προτιμώ τα εν Ολυμπίοις.

Γιατί εκτός από αλήθεια

είναι και θέμα καλού γούστου.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s