τώρα ξέρω ποιος είμαι

γιωργος καλλεργης (VV)

αφιερωμένο σε Εσάς Ολύμπιοι

μια μετρική στην κλίμακα της καλοκαιρινής συννεφιάς….

——————————————————————–

ο πόνος γιατρεύεται με τα οράματα της ποίησης, με την ασύληπτη ένταση της πρωτάκουστης φωτιάς, ο κόσμος όλος γιατρεύεται με την αθωότητα του έρωτα και με την έμπνευση αλόγων που ξεπετιούνται από το νερό, με την μεγάλη εξομολόγηση του λάθους ενώπιον όλων, με τη μνήμη του χαρτζιλικιού όταν ήσουνα μικρό, με τη ζωγραφική δραστηριότητα των αποκαλυπτικών εκμυστηρεύσεων μπροστά στον οκρίβαντα, με τη μορφή του ήλιου σε γιγαντιαίο πούτσο, με το πυκνό σάλιο στις ψυχές του στήθους, με τα μπλούζ που ακούγονται στα υπόγεια, με τα ρεμπέτικα στα σημειωματάρια του κρασιού, με την πνιγμένη φωνή που αποσιωπήθηκε αιώνες και τώρα βγαίνει αβίαστη νωχελική και ήρεμη σαν τη βροχή που ξεπλένει τα πάντα,

στις σκοτεινές φιγούρες που μπαίνουν από τα παράθυρα της μοναξιάς, στο φόβο που στέκεται θυμωμένος μπροστά στην αφοβία, στις νύχτες του φιλικού σκυλιού και στις πνευματικές δεξιοτεχνίες της κρεβατοκάμαρας, σε ένα ξαφνικό δέμα που ήρθε με το ταχυδρομείο- η παραφουσκωμένη ιστορία ενός γράμματος, στην προτροπή του ακαταμάχητου αγορίστικου χαμόγελου, στο άει γαμηθείτε που φέρνει την ευχή της καρποφορίας, στο προσεκτικό αρχείο του διαπασώντος ζατρικίου, στο τροχόσπιτο π’απέχει 12 ευρώ απ’ το πανεπιστήμιο, στον ευγενικό κόσμο του γυμνού στοχασμού, στον φουτουριστικό υλισμό του Ηράκλειτου,  στην εκπληκτική συζήτηση γύρω από τη μαγεία, στην ερωτευμένη εξέγερση μιας απορίας, στην σχεδόν μισή ζωή που ξόδεψες για να μάθεις ποιος είσαι μέσα στην επιστήμη στον έρωτα και στην ποίηση, πάνω ακριβώς στη σημασία της αντοχής ενός μαραθωνοδρόμου.

 

Αυτός ο κόσμος που ήρθε στη ζαριά με άνω κάτω, στα ταξείδια της χαρτοπαικτικής λέσχης και στα κακόφημα bar, στη φαντασία που φαίνεται χωρίς να υπόσχεται τίποτα, στα άγρια γέλια του Πανός όταν μιλούν για το πεπτικό σύστημα του διαβόλου, στην πολύ πιο άγρια αλήθεια πως δεν υπάρχει και δεν ίσταται μεταθανάτια η κόλαση- πρέπει να προσπαθήσει  πολύ η αφεντιά σου για να βρεθείς στα Τάρταρα και πάλι στο τέλος η τιμωρία άρεται για ΟΛΟΥΣ- 

μα σημασία έχει η μάχη κι ο αγώνας που ολοένα κι εξανθρωπίζεται, σημασία έχει να τρως τη σφαίρα ή τη σπαθιά κατακούτελα κι ανάξιοι όλοι όσοι τη φέρνουν από πίσω στον άλλον γιατί έτσι  χάνουν τον εαυτό τους-μα τον εαυτό σου πρέπει να νικήσεις, κανέναν άλλον

και μην κατηγορείς ούτε τους άλλους ούτε τον εαυτό σου, γιατί έχεις ένα κεφάλι που μοιάζει με μικροκλοπή ή με τσαμπί από σταφύλι, γιατί έχεις ένα κεφάλι από σύγχυση αλλά και ένα κεφάλι από παρθενώνες- και καλά θα κάνεις να αρχίσεις να νιώθεις σιγά σιγά καλά με τους παρθενώνες μικρέ, δεν είναι κακό να επιδιώκεις την ομορφιά τον έρωτα το όργιο ή τον ασκητισμό, τίποτα δεν είναι καλύτερο από τίποτα και το καθένα έχει τη σημασία του- είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής κι επιθυμίας μικρέ μου.

Ναι- ο πατέρας σου είναι πλοίαρχος τώρα και οι κουρείς φωνάζουν τον καπετάνιο να αλλάξει ρότα, παραγγείλαμε εξοργισμένοι ένα καινούριο πολυβόλο που προσφέρει τη δυνατότητα να επιπλέεις στον ωκεανό σεβόμενος μονάχα την τρίαινα, και μεθύσαμε τρεις μέρες τώρα με μια μελαγχολική Ιρλανδέζα που τσακωνόταν με τον εαυτό της τη μία διαμαρτυρόμενη την άλλη καθολική, απόλυτη, παρατηρήσαμε επίσης ένα χταπόδι για οκτώ φορές να φέρνει 100% σε προβλέψεις μισής πιθανότητας και σχεδιάσαμε το αινιγματικό παρατσούκλι «Αρουραίος» στην άμμο για να δούμε να το καταπίνει το κύμα, σκυμμένοι στην πλάτη ως βοηθοί του Κόπολα εκτελέσαμε χρέη βοηθού σκηνοθέτη στο «αποκάλυψη τώρα» και το μόνο που μας έμεινε είναι η καλή μουσική-αδιαφορήσαμε για τους νεκρούς είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά και μην παρεξηγείσαι, έτσι είναι ο πόλεμος έτσι και το «αδιαφορώ για τον άδικο πόλεμο», κάναμε παρατηρήσεις στο η ζωή ενάντια στο θάνατο του Νόρμαν Μπράουν και είπαμε ούτε ζωή ούτε θάνατος μα και ζωή και θάνατος αλλά και κάθε πράγμα στην ώρα του, επιλύσαμε την υπέρβαση της ατομικής συνείδησης με την κβαντική μηχανική και συμφωνήσαμε τόσο στον ίαμβο όσο και στον διθύραμβο, στις πόρτες της αντίληψης αποφασίσαμε να σχηματίσουμε ένα συγκρότημα από βιβλιοπωλεία ντυμένα για δεκάδες πλαζ ή για κορίτσια και προειδοποιήσαμε διακριτικά το κράτος-μέλος της Γερμανίας από το μεταμοντέρνο μαντείο των Δελφών να σταματήσει να το παίζει ευρωπαϊκός κυρίαρχος και να σέβεται την ευρωπαϊκή συνεργασία τη Δημοκρατία και τον άνθρωπο γιατί οι Θεοί έχουν διαφορετικά σχέδια από τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ-κι ειλικρινά δεν θέλεις να παίξεις με αυτό που σου λέω γιατί τα πράγματα έχουν αλλάξει οριστικά και τα πράγματα επιστρέφουν στην αντιληπτική τους καθαρότητα και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό γιατί ο Ιουδαϊσμός ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός είναι καταδικασμένοι για τα κρίματα του φασισμού και της επιβολής των στην ιστορία, γιατί το σύνολο όλων των συνόλων δεν είναι σύνολο λένε τα μαθηματικά κι έτσι το σύνολο όλων των θεών δεν είναι θεός, άρα ο καθολικισμός του εβραϊσμού που θεωρούσε τους πολυθεϊσμούς προσέγγιση του ενός σημαίνει ότι ο ένας και μοναδικός, ο δικός του, δεν είναι θεός

κι έτσι λοιπόν συνεχίζω χωρίς εικόνες στα εμφράγματα και στη σύγχυση των ορίων σκαρώνω αστεία για να απαλείνω τον πόνο σου, γιατί αν είσαι πραγματικός λάτρης του Γιαχβέ πρέπει να απαρνηθείς την Δημοκρατία την τέχνη και το πληθωριστικό σύμπαν εκτός των συνόρων του Ισραήλ, αν είσαι πραγματικός Χριστιανός πρέπει να απαρνηθείς κι εσύ την Δημοκρατία και πρέπει να απαρνηθείς  τον έρωτα σε οποιαδήποτε μορφή του και πρέπει να λες ότι που έλεγαν οι Εσσαίοι από όπου ξεκίνησε κι ο Χριστός πως όποιος αγαπά τη ζωή του θα τη χάσει και όποιος μισήσει τη ζωή αυτός θα τη σώσει και αν είσαι πραγματικός Μωαμεθανός τότε θα ακολουθείς πάντα τα όσα κάνουν οι δυο προηγούμενοι, κι αν τέλος είστε Ιουδαϊστές Χριστιανοί ή Μωαμεθανοί θα πρέπει να μάθετε πως σας ενώνει μονάχα το γεγονός πως μισείτε την Γυναίκα γιατί δεν αναγνωρίζετε πως υπάρχει θεά γυναίκα παρά μονάχα άντρας θεός κι έτσι καμία εξουσία και κανένα θείο δεν της αναγνωρίζεται παρά μονάχα την στρέφεται κατάδικη  στα όρια της δικής σας φυγοδικίας,  ο καθένας με τον τρόπο της απαλότερης ευκολίας στο γούστο της ιδιοσυγκρασίας του όπως από την Ιστορία μαρτυρείται πως  καταδικασμένος θα είναι να πλάθει έναν Μεσαίωνα για τον ίδιο και για τους άλλους κι έτσι θα ποδοπατεί την γυναίκα αντί να την προκαλεί επίσημα ως ίσο προς ίσο στα επίπεδα της αυτογνωσίας των δυνατοτήτων της,

μα όλη αυτή η κατρακύλα σταματά εδώ. Το άθλιο πάρτι τελείωσε.  

Γιατί σας λέω, ο πόνος γιατρεύεται με τα οράματα της ποίησης, με τον Απόλλωνα τον Μαλαέτα και με τον Γιό του τον Ασκληπιό, με τις μεθόδους της αυθυποβολής στα Επιδαύρια και με τον Νίτσε να σταματάει δέρνοντας  εκείνον που μαστίγωνε το άλογο στα μάτια, οι άνθρωποι γιατρεύονται με άλογα που ξεπετιούνται απ’ το νερό σας λέω κι οι άνθρωποι συναντιούνται τυχαία στις επεξηγήσεις των περιοδικών κύκλων. Οι άνθρωποι.  Οι άνθρωποι δεν είναι ένας άνθρωπος.

 

 

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s