σκίτσο αμφιθαλές

γιωργος καλλεργης

 

===============

 

Πρώτη όψη

κάποτε με κοιτούσε μια σκιά που ντρεπόταν για τις αρμονίες.

όταν έχανα τη μοναξιά τη χωρούσα σε μια ακούραστη τυραννία.

οι εντυπώσεις είναι περικυκλωμένοι καιροί κι εσύ είσαι ο καιρός στη μέση σαστισμένος.

κάποτε απαίσιες δισταχτικές ματιές με κοιτούσαν- ο πόνος η οδύνη το περίλυπον.

όταν έχανα την ψυχραιμία μου στα χέρια της επιθυμίας με συμπλήρωνε ο Θάνατος.

τώρα με τη μνήμη του ωραίου στο ασυνήθιστο βιβλίο ανοίγομαι αβάσταχτος.

κάποτε με κοιτούσε μια γυναίκα με ακάθαρτα δάκρυα.

όταν έφευγα από πάνω μου τη συντριβή μονάχα τον εαυτό της έβρισκα να απουσιάζει τα χάδια.

κάποτε το γένος ήμουν διαπρεπούς και την ώραν αμάχου.

τώρα είμαι αδιάντροπος και επι τοις ανηνυτοις γοργον..

τώρα με ρωτάνε, μα κάνουν θαύματα οι θεοί σου?

τώρα τους απαντώ: ναι, μου γνώρισαν εκείνην.

————————————————

Δεύτερη όψη

Άστραφτε η καρδιά το δίδαγμα της τρικυμίας σπαρτό φεγγαροπέρασμα όπου φυσά το φιλί σου.

ακουστά σε έχει το βάδισμα της γης όταν σιμώνεις την άκρη της θάλασσας. Μικρούλα ανεμόεσσα μπροστά από μια στιγμή αφηγήσεων.

Υγρές τραγωδίες ονομάζουν όποιον ουρανό ξεσπάει στο μυαλό το ροδοκκόκινο ουρλιαχτό του ακροκέραυνου

κι αν έναν ουρανό τον έχεις ερημόβουνο σιωπηλό  στο ακέραιο φως,

σώμα πάνω σε σώμα την τραγωδία στο καθαρό οφειλόμενον μπορώ να δείξω,

πόσες φορές να πεις σε χρειάζομαι για να αστράφτει η θύμισή σου για πάντα?

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s