ορμητική (αρ. 2)

γιωργος καλλεργης

 

 

——————

 

 

 

από δω κι από κει κατά την άσκοπο, ξέρεις, τη ξέρεις τη μέθοδο πια,

με τα πεζοδρόμια στις πλάτες

σε σχήμα λοξό

με φως από πορτοκαλί κι από μαύρο,

με τα μάτια βυθισμένα στο ζύγι του υγρού

σα παίρνεις το σχήμα εκείνου

που σε βαστά στη μορφή της ψυχής του

 

τρία πιτσιρίκια σε ετούτο το στενό

έχουν αρπάξει τα σπρέϊ και φτιάχνουν εκείνο το γκράφιτι

εκεί,στη κατεβασμένη βιτρίνα,

-επιγραφή σε μέταλλο

παιδιά σα προσπαθούν να ομορφύνουν την πόλη

που ξέσκισαν οι μπαμπάδες τους και οι μπαμπάδες των μπαμπάδων

εδώ και αιώνες πολλούς, εδώ και αιώνες ντυμένους στην ντροπή τους.

ως έμποροι χωρίς άλλο θεό

με τον αυτοσκοπό να ψάχνουν μόνο στο μέταλλο

ενώ τα πιτσιρίκια τη λέξη που σε αλλάζει επάνω στη φαντασία που την γεννά

και τούτοι οι περαστικοί όπως εγώ

ή όπως εσύ που τώρα διαβάζεις

ή και ακούς αυτές τις αράδες

εμείς που ψάχνουμε μες τη σιωπή

την υποψία του εαυτού μας στα μάτια των άλλων,

 

εκεί στον ξαφνικό ήχο ως που κοιτάς πέρα

ξανά την παύση για να ενστερνιστείς τι σκατά σημαίνει ομάδα και ορίζοντας

να πας και να κρίνεις αυστηρά το παιδί αλλά να σε νιώσει δικόν του,κι όχι εχθρό

-θέλει δουλίτσα όμως, να του πεις..

-ναι θέλει θα σου πουν,

-καλή συνέχεια να απαντήσεις κατά το ευγένειαν ασκεί

κι εκείνα να ‘σαι σίγουρος,

τα περάσματα της ερμαϊκής στήλης θα νιώσουν

και θα σε γδύσουν σπλαχνικά

 

με «ευχαριστούμε, επίσης!»

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s