μελαγρία έρμυση

γιωργος καλλεργης

——————-

μυρωδικά φτάνει η φωνή στην αγέλαστο φθόγγο.το μαινόμενο στόμα,έντονα προσωπικο, ερμηνεύεται στα στήθια. εκεί που σβήνει το σάλιο την αναπάντεχη έξαρση της σκέψης του.βρυοζωσμένη πολύχρωμη πέτρα μέχρι να τελειώσει ένα όμορφο τραγούδι, στα χέρια της αφήγησης κρατιέται στην ίδια ανάσα..κοιτας τα χρώματά της με τον ίδιο τρόπο που ακτινοβολούν οι ήχοι τις ανεξάντλητες παραλλαγές τους, όπως όταν ερωτευόμαστε: αστραπιαία μπρούμυτα κοιμόμαστε στο σώμα της για να φορέσουμε τον εαυτό της ως κόσμημα στο όνειρό μας

με άπειρες φιγούρες και λουλούδια όπως σε νιώθω,
με αινίγματα κι απαγγελίες

επάνω στη χαρά του παιχνιδιού όπως σε ένιωθα
κι ο κόσμος ανυπόφορος  τότε,
κι ο κόσμος ανυπόφορος τώρα.

μα αν είναι εύκολο να πω φταις εσύ,
τώρα που έφτασε το τέλος να καρφωθώ σε μια άκριτη πράξη
από τον πόνο να  στεγνώσω τη πληγή
να πιάσω κάπου μια πυρά και να τη χώσω στη καρδιά να πάψει να υποφέρει πιότερα,
παρά όπως το σπλαχνικό μου καίει  σπήλαιο αρκτικό  και αγριμιού σα δίψα
τα νύχια στα λαιμά τ’αντίζηλου να βυθίσω και με τα δόντια τα μάτια να του φάω

τέτοια ειρήνη δε τη θέλω
τέτοια ειρήνη μονάχα για πόλεμο φυλώ
κι εκεί την ηδονή του προδωμένου έρωτα κουρνιάζω

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s