η έλξη (αρ. 9)

γιωργος καλλεργης

 

 

 

—————

όσο πιο ευθυγραμμισμένο είναι το σώμα με το πνεύμα, τόσο πιο πολύ ο λεκτικός γεννήτορας του αισθήματος γίνεται λέξη στην μορφή που  ικανοποιεί. ίσως στον ίδιο βαθμό που το βίωμα επανέρχεται στην ωριμότητα του, αν και εφόσον η φυσική των συντονισμών είναι το ζητούμενο, και τότε δεν θα έπρεπε να αφήνουμε να παραπονιόμαστε ή ακόμα και να απορούμε για όσα ως νέοι ονειρευτήκαμε να χάσουμε, ή ως γέροι χάσαμε επειδή νομίσαμε πως πάλι μπορούμε εις άλλοτε ένδοξο να διαπεράσουμε επι γνωστώ γινόμενοι και πάλι νέοι. ξέρεις, για να στοχαστούμε πάνω στην απόγνωση της απώλειας, ή γερασμένοι και το ίδιο ανόητοι με τη σημασία της υπερβολικά ζυγισμένης ομορφιάς που πλέον δεν μπορούμε να αγγίξουμε, θα ήταν το ίδιο κουτό με το να προσπαθούμε να ισορροπήσουμε πατώντας σε δύο βάρκες που ταυτόχρονα αποχωρίζονται. κάτι που είναι ανέφικτο με το σώμα, αντίθετα εφικτό με την άπειρη ελαστικότητα του νου, σε ό,τι ονομάζουμε πεποίθηση ή κρίση και τη σχέση που συνδέει αντικείμενα διαφορετικά από αυτήν την ίδια τη σκέψη. κι έτσι είναι- όχι το συνετό γράψιμο,αλλά ο συνετός νους που ποτέ δεν λιποτάκτησε στο σώμα αλλά ούτε και έχασε κάτι από την υφή των λεπτών αισθημάτων- του να γίνεσαι αντιπαθής διατηρώντας μυστικά της συμπάθειας μέσα σε ένα συμπαγές λέγειν, που άλλοτε παίρνει την σκληρότητα του μαρμάρινου πετρώματος και άλλοτε απλώνεται σε μια πυκνότητα πιο αραιή κι από τον αχό του αλόγου που χλιμιντρίζει στις ανέμελες στράτες, είναι κατά σκακιστική προσέγγιση η προτροπή για να πατάς το πλήκτρο με την απόφαση της αιχμής που κόβει τη σάρκα ή με το μεράκι του κοτσανιού που κρατάει στο σχήμα του λοβού του τον καρπό του λουλουδιού. μάλλον αυτό που οι μεμυημένοι στη σιωπή της απουσίας τους αποκαλούν παρουσία της λογοτεχνίας, και που ποτέ δεν το διαμοιράζουν στο κείμενό τους με ακραιφνείς συμβολισμούς παρά σε παραστάσεις που πρωτίστως σημαίνουν για τους ίδιους και ως εξίσου αμφισβητώ αν μια συλλογικότητα κατά τις εκκινήσεις, σχηματίζεται για να αντιπροσωπεύσει μια κοινωνική ομάδα με συγκεκριμένα τοπικά χαρακτηριστικά, πάγια και αναλλοίωτα για να υποφέρει από έναν χρόνο που την ξεπερνά σε αυτοεπίγνωση. ίσως το ότι ταυτιζόμαστε με κάποιον άλλον, κάποιον άλλον, κάποιον άλλον που η αφαίμαξη που του προκαλούμε φέρνει με τα χυδαία δάνεια της νεκρολογίας για κάποιον που είναι ακόμα ζωντανός. έτσι μοιρασμένο ανάμεσα σε φωτογραφίες που πρέπει να αποσιωπηθούν για να αναδυθούν οι λογοτεχνικές μορφές, με ένα τρόπο ροής ποταμού όπου το ένα νερό δεν έχει συνάφεια με το άλλο αλλά που ως είναι,τα κριτήρια που προϋποθέτουν τις ψυχικές προθέσεις αυτών των παράξενων ζώων που ζουν μονάχα για να κάνουν λογοτεχνία,και που όλη τους η πραγματικότητα συνίσταται στο να αποδείξουν του κανόνες μιας μάχης του πνεύματος, τέτοια που να σέβεται τα ιδανικά του γυμνού.

έτσι οι ποιητές, οι αληθινοί ποιητές, πάνω και πέρα απ’όλα,οφείλουν να παίρνουν το μέρος της Αδράστειας. κλαίνε πάνω από τα συντρίμια αλλά ποτέ κάτω από τα λάβαρα. και ας θεωρηθεί  εδώ το «ως εξίσου» , η βίαιη νεολογική εμβάθυνση ενός ποταμού που αυτονομήθηκε από τα αθώα δεκανίκια που κρατούν τα χέρια της ιστορίας, όμοια με του «με είμαι» , και που επιστρέφονται στα βιβλία της ανησυχίας πιο ήρεμα κι από αφορμή που μας ξεφορτώθηκε. εξάλλου, οι μεγάλες ιστορικές διχογνωμίες είναι υπόθεση των ερμύσεων και μόνο. εκεί μέσα μπαίνεις γυμνός και είναι άρρητον .

αλλά είναι τόσο μαγική μουσική σύνθεση που δεν μπορώ ακόμα να πάψω να σκέφτομαι το χορό της καρδιά της

εκεί μέσα τα όρια είναι τόσο δυσδιάκριτα που τα εργαλεία της ποίησης δεν έχουν καμία σημασία

άνοιξε τα μάτια σου //βρίσκεσαι στο θέατρο της καρδιάς μου

κοίταξε, κοίτα,  κοίτα αυτή την αναστάτωση που προκαλείς στα πόδια,  μουδιάζουν, τα γόνατά βυθίζονται στην κατεργασία τους. είναι λίγο πριν από τη διάθεση των μηρών. ω μη μου πεις πως πρόκειται για φόβο .όχι, όχι.. και τουλάχιστον συγχώρεσέ μας αυτή την ανάγκη για επαφή.

ξέρεις πως να συγχωρείς την χρήση του ενικού αριθμού.έτσι δεν είναι γλυκιά μου?

ίσως ήρθε η στιγμή πρώτα να βρεθούμε και μετά να συστηθούμε.. μου φαίνεται πιο φυσιολογικό σαν ροή..

σκεφτείτε ακόμα πως πρέπει να ξεσπάσει ανάμεσά μας ένα σκάνδαλο από ήχους στεναγμών που διαρκώς ανανεώνονται κατά κύματα..

πόσο πιο κυνικά να περιγράψει κανείς την ερωτική πράξη?

σκεφτείτε πως είστε ένα χαρωπό και ζωτικά ανέμελο ελαφάκι που πρέπει να πέσει στην αγκαλιά ενός κανίβαλου..

το ζήτημα είναι πως όποιος δεν καταλάβει πως η ζωή είναι ούτως ή άλλως ένα αδιαμφισβήτητο προνόμιο στην ευχαρίστηση, τότε δεν θα μπορέσει ποτέ του να ριζώσει σε αξίες όπως είναι η φιλία, αυτό που καθ’ουσίαν, διέπει κάθε φύση σχέσης που ισχυρίζεται πως αγαπάει.

έτσι να η απλότητα ως το ανατριχιαστικό physique στην υπόθεση της αποπλάνησης.. ως εξαιρετικό ένα αφροδισιακό εργαλείο επίσης..

όμως και πάλι, η σιωπηλή διάταξη των αισθήσεων, ξανακυλάει σε μια ανάγκη για καλοκαιρινή φλυαρία ερωτικών λόγων.. εκεί οι λέξεις ρίχνονται από το στόμα σε μια άνευ όρων, δροσερά ζωηρή, αύρα

ίσως φταίει που μπόρεσα να απλοποιήσω μια πολυπλοκότητα των ενοχών, στην αφαίρεση της λεπτομέρειας. αν μπορέσεις να δεις πέρα από τις λέξεις που έχουν ντυθεί, τη σχέση,- και δη σχέση με τη σημασία προς ανθρώπων που έχουμε καταφτάσει μαζί τους σε έναν μεγάλο βαθμό οικειότητας και άρα (ίσως) και τραχύτητας, αν μπορέσεις δηλαδή να εντυπώσεις μέσα σου απλά την αίσθηση του άλλου στη σιωπή της κατάστασης γενικά, τότε ίσως αποδεικνύεται σχεδόν μαθηματικά πως το στυλ της απαλής διάθεσης, προϋποθέτει τη μορφή σου μέσα στον κόσμο.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s