καθαρμοι (αρ. 12)

γιωργος καλλεργης

————————

χεομαι την αισθηση.
σε γνωριζω απο καπου .
την απο καπου  παρουσια μισγω.
αγριευομαι την απο καθε απουσια.
φραζει τη ματια στα πενθιμα και φθανει ως παιδι.
παιγνιον τα πεδινα κι αλαργα,
σε καθετι που νιωθει μια φροντιδα  η  σημασια της αναμνησης,
τη νοσταλγια που ενδυθηκε  επιθυμια για τα τωρα,
κι απο φυλη που ονομαζει το χρονομετρο στη φλυαρια της πυξιδα,
φιλοτιμη στις προσφορες
το ουκ ην αλλως γενεσθαι.

ην εσταζον λοιπον-ην δε η μανια ου θυραθεν, το οραν, επι καθοδου το ιδειν,
αλλ ενδοθεν ελυσσα και εμαινετο ψυχων περιερχομενων
– καθαρμω και τη λαου τω κοινωνω,
ζητησας και παρ αυτου κεχωρισμον παντων.

ετσι  εισερχεται οριστικα μεσα στη διαθεση.
αυτη τη στιγμή η σοβαροτητα που υποφερει απo το βλεμμα,
προσπαθει
να υφαρπαξει στα καταγεγραμμενα
τη γυμνια αν που προσφερεται για το οραν
και το ιδειν ως αποκλειστικο μινθανδιον στο ηθος.

παιξτε τις μουσικες μ ολες τις αξιωσεις του ωραιου λοιπον/ κατρακυληστε παραστρατημενα/ κατρακυληστε στην μποεμικη ζωη και σας το ευχομαι ολοψυχα ανταξιοι των Σελλων να φαν(η)τε/ τολμηστε ναι/ κι ακομη τολμηστε να πειτε πως ειστε ποιητες επειδη γραψατε εναν αφορισμο χωρις το δερμα σας την σκληρωπι του αιαιτι στη φωτια της λεοντης  να σκληροψησετε. εμπρος ριξτε ακομα και τα γελοια σας ποιηματα για να πιστεψουμε πως ειναι τοσο ευκολο το τιποτα που ο καθεις μπορει στην μυηση του να εισελθει / τις αθλιες παρ αθλιου αξιωσεις της τρομερης μας πολυπραγμοσυνης/ να θυμομαστε προκυμαιες και να λησμονουμε το κυμα

ινα σαφεστερω ειπω η εν αγρα κατα φεγγους αυτονοητο
εγκλειστου δωματος τετρακτυν το τοιχειον ηλει,
φροντιδας ελομενος κεχηνως εν αλυων
ετι γε μην υπο ρυπου κεκαλυμμενον
καλλωπιζομενε τη τοξικη ηταιρηκως
-δυσοριστον θυμουμενος εν γηρα βαρυς
οξυχολος επι δυσοδη οδο, τραχεια διαβασιν
ερωτος δυσπινη πεπλωματα υπο ηλιου οψεις
το επεμπον ελευσιναδε- ροδωπιδος υλακτειν και αλλο
ο,τι ες βιου αγλαϊσμα η εξηγον τον Ιακχον
και παρορμαν εντευθεν  η εν τω λογισμω
Κορη σεβησας.
εν τισι ην τιμωσι δαιμονιως,
γεντα βοων μελδοντες τοις ωρασι προγονου μοι γλωττα
κι η δαιμονια μουσικη γητεια   χαμοκοιτη
μελλει δε το βραδυνει δωδωναια Σελλου.

με πηγαινει απο τις περιγραφες της οδυνης στη φυσικοτητα με την οποια η καρδια μου χτυπαει τρελη και παλαβη απο την ορμη που επελεξε να υποφερει τον συγχρονο εαυτο της. η δημιουργικη πραξη της κομψοτητας και μια ταυτοχρονη κλιση προς το μυστηριακο τελεσιμο της χαρας. τρεμω στη μυρωδια του σωματος της. αυτη η μουσικη είναι απροσβατη.

θα παραλαξω ελαφρως τον μεγαλο μου δασκαλο τον Μπωντλαιρ λοιπον: οπως ολα τα πνευματα αρμενιζουν πανω στη μουσικη, ο δικος μου ερωτας αρμενιζει πανω στο αρωμα της.

η πιο μυστικη ουσια της μουσικης- α τω πολλω- κλεινεις τα ματια και βρισκεις τις λεξεις της// οχι δεν προκειται περι κλεψιας αν οταν σε βαλουν να ορκιστεις πως δεν εκλεψες εσυ τα ιερα βοδια απαντησεις με την παιδικη αρνηση πως εισαι πολυ μικρος για να τα κλεψεις, δε νομιζεις? ..

σιωπηλα, δε νομιζεις?

και με ιλη στο ομοσιωπο του χαρισματος

σιωπηλα, δε νομιζεις?

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s