σονετο της γυμνης ψυχης

γιωργος καλλεργης

——————-

κανει την κραυγη αναπνοη. αργοτερα η ομοιοτητα στην αληθεια πωλειται. ο τιτλος ειναι: μεταχειρισμενοι νεκροι σε τιμη ευκαιριας. πανισχυρη η εξουσια της ασεβειας. ερχεται παντα με την μορφη της ανιστορικοτητας ομως.  ωστοσο ευτυχως,  αν και αργησα να κατανοησω πως ανηκω στην γενια της γλωσσας μου, ειχα παντοτε για ονηγο τα χρωματα πισω απο τα σφαλισμενα βλεφαρα. δει δη ορασεων, στην ακρη της αντανακλασης ανακαλυψα πως ειμαι λοιπον ενας παρεισακτος πλησιφαης.  παραξενος και υποψιασμενος. υπηρξα τυχερος και παλι. ο παρατηρητης της σκιας του. οπως φυσικα στριμωχνεται στην ιδια του την ανασα με τον τροπο που οι κυνες δαγκωνουν. ητοι κρατωντας πυξιδα για την πεινα στην περιστροφη της τροφης. η ταυροκαθαψιος φυγομαχος σε μια αυθαιρετη επιφανεια  ιδιοτυπου αθλητη- νεογνο χρως ευσεβειας εκτεθειμενο στην κατανοητικη συμμετρια ενος πορτραιτου. η εικασια μιας χαλασμενης τοιχογραφιας. εκει η σιλουετα του θηραματος χανεται ρομαντικα πισω απο τα δοντια. δε φιλα ,καταπινει. ετσι ρεει ηπιοτερα η χυμενη συνομιλια . ετσι η γευση διαμορφωνεται πισω απο στοματα που εκλεισαν.  το lapsus ελευθεριας μεταβιβαζεται στο στομαχι δια της καταποσεως. στην υπνηλια της πεψης  ο θορος ασφυκτια. δηω οτι δυει ομως δεν με ενδιαφερει να καταστρεψω τον ηλιο, ψιθυριζει. τεθλασμενα αινιγματα σε ψυχρες πορτες που ανοιγουν : αντιληπτικο συστημα αδιαφανειας κατακρημνιζεται. κατα κανονα ενα μυστικο τμημα απο στοχασμο που θεσμοθετηκε στο ονομα μιας παθητικης αθωοτητας που δεν μεγαλωνει ποτε.  το διαφευγον και το αβασταχτο. δεν μπορω να καταλαβω τι παει στραβα. προς το παρον στη μυτη του βελους, παγωνω την χρονικη αντιληψη σε ενα μελλον απο λησμονημενες δρασεις. ας πουμε αυτο. κανω δηλαδη τους λεπτοδεικτες λεπτοτερους.  τους ακονιζω προς το παρων. μα παντα προς το παρον, εγω και η σκια μου, προς τα εκει, βαδιζουμε ανελεητα. ισως για αυτο μενουμε παντα ακινητοι. ισως ακομα για αυτο φτιαχνουμε αγαλματα. ως να ειρωνευομαστε την ακινησια της φθορας μας. ετσι η αιωνιοτητα αποκτα ταχυτητα. μεταβαλλεται οπως ενα προσωπο που φοραει τη μασκα για να γινει κατι αλλο. για να γευτει την αισθηση της φθορας. προκειται για την αναγκαστικη επιθυμια της νοησης. τουτο δινει το χαρισμα στη θνητοτητα να φορεσει τη μασκα της αιωνιοτητας  λοιπον ως ανω κατω οδος μια και η αυτη. σα να τραβαμε την πενθιμη κουρτινα ενος θανατου για να παρουμε την αισθηση απο τον οπο της κοσμικης κωδιας . η προσδοκια του μετα ομως, ειναι συμβιβασμενη με τις ελπιδες η με τους φοβους μας? τωρα καταλαβαινω γιατι οι θρησκειες που πραγματικα αγαπουν τον ανθρωπο, ποτε δεν περιεχουν κολαση. εκπαιδευουν πρωτα το σωμα στην ελευθερια για να μπορει να αντεξει στην απεριοριστη χαρα της το περιδινουμενο νοειν της ψυχης.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s