καμβας επι χωλιαμβο (αρ. 10)

γιωργος καλλεργης

——————

 

περασε απο πανω μου ξεφυσωντας το σωμα της μεσα μου

εβρεχε ολη νυχτα στο κρεβατι

προσπαθουσα να αποδρασω απο την αισθηση της ιδαλγου του ερωτα της, βυθισμενος μεσα σε μια ειρωνεια που στρεφοταν κατα του εαυτου μου. αντρας που ανακαλυπτει πως στα ουρητηρια δεν ειναι τιποτα αλλο παρα ενα μικρο παιδι που δεν μπορει να ξεφυγει απο μια κυνικη ανακουφιση που του προσφερει η τετριμμενη αναγκη.

ομως το μονο που πετυχαινα ηταν να ξεγελω τον εαυτο

γιατι πραγματικα εβρεχε ολη τη νυχτα στο κρεβατι

κι εγω ημουν εκει μαζι της,
να την φορω στεφανωμενος
στο κεφαλι

γιατι ενα στεφανι δεν ειναι παρα ενα ανοιχτο καπελο π’αφηνει να πεσει στο κεφαλι σου η βροχη

τ’αρωματα της τωρα, εχουν γλιστρησει απο το φωτισμενο σουρουπο κι εχουνε μπει στο σπιτι μου

κι ολες οι παλιες θλιμμενες ερωτικες αναμνησεις εχουν γινει μια ιστορια καποιου απεγνωσμενου αφηγητη ραδιοφωνου

δεν μπορεις ν’ακουσεις τη φωνη εκεινου του αλλοτριου εκφωνητη ξεροσφυρι. εσυ δεν ειναι εσυ πια και το μικρο χωμενο ψυγειο πισω απο τον παγκο της κουζινας σε φωναζει. και δεν πολυσκεφτεσαι τις προτασεις σου τοτε. φτιαχνεις ενα johny με δυοσμο χωρις να ξερεις γιατι πετας μεσα και δυο σταλες κοκκινο κρασι. ολα τα βλεμματα των ποιητων που αγαπας ενδεχομενως να ειναι στραμμενα επανω σου τοτε. πινουν μαζι σου την πρωτη γουλια ξανα οι νεκροι σου. ιδιαιτερα αυτοι.

οι πιο ανθρωπινες ιδεες κατεβαινουν παντα οταν εισαι χαλαρος

το ξερεις

το ξερω

γιατι τοτε διδασκεις παντα με το προσωπικο σου παραδειγμα, καταρχας εκεινον που καποτε ησουν

ετσι μ’ενα τροπο το να διδασκεις τον εαυτο σου
σημαινει πως σιωπηλα διδασκεις και τους αλλους

οπως αλλη θρησκεια μιλα διαρκως για την αγαπη
κι αλλη θυσιαζεται για να μπορει να καυχιεται για εκεινην

οπως εκεινη η ιστορια με το χαδι που στραβωσε μεσα στην ερωτικη νυχτα μετα απο καιρο

με τις αληθειες π’αποσιωπουνται ωστε να ακουστει η μουσικη, ψαχνωντας το καταλληλο σημειο υφεσης ωστε να βγει σωστα η λεξη

γιατι μην ξεχνας, βρισκεσαι θεατης στη μεση ενος παραξενου ποιηματος κι ο δρομος παει
χαρασσεται επι λοκρω ξυνθηματα οπως η απορια εκεινου που τον μαντευουν ενω απαγγελει τον εαυτο του
και κατα τον ιδιο τροπο τι σε κανει ν’αναρρωτιεσαι πως βρισκει τα εσομενα εκεινος που ακουει τη διοσημεια να μουρμουριζει μεσα απο το θροϊσμα του δεντρου η κειθε στο σμιξιμο του συννεφου?
αν καθε ηχο τον αισθανεσαι μουσικη ευκολα θα βρεις την μελωδια της
για αυτο μεγαλε, ασε τον εαυτο σου χαλαρο οσο μπορεις ακομα και σε αυτα με τα οποια διαφωνεις και θα δεις, το πνευμα της παλιας καλης αρχαιας αθηνας μιας ομορφης ελευθεριας θα ερθει να βρει την αισθητικη και την ακμη σου στους αιωνες
και τοτε θα δεις οπως εκεινοι που τελειωνουν την κουβεντα στα συμποσια και για τελευταια φορα υψωνουν το ποτηρι τους λεγοντας «ερμη ελκειν» πριν παρουν το δρομο του γυρισμου μεσα στην αδεια νυχτερινη πολη τους
θα δεις πως ακομα κι αν χρειαστει να διασχισεις αφραγκος ολοκληρη την πολη, κατι θα συμβει που θα βρεχει και στο δικο σου κρεβατι το ιδιο

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s