καμβας επι χωλιαμβο (αρ. 11)

γιωργος καλλεργης

—————-

 

ασχετο..

πιο ασχετο..

ακυρο..

αφου πιασαμε τα ασματα..

μερικη επακανονικοποιηση

πληρης επακανονικοποιηση

τωρα ο χωρος ειναι παντου χαρακτηρισμενος και η πιθανοτητα να βρεθεις οπουδηποτε μεσα του ειναι ιση με τη μοναδα

και μ’ενα τροπο χωρις να το γνωριζεις, οποιοδηποτε σημειο μεσα στο συμπαν ειναι ενα κομματι που μπορει να συμβαινεις εκει

αυτη τη στιγμη που μιλαμε, μπορει το παραξενο quark της μοναδας σου να βρισκεται στο πιο απιθανο σημειο του χωρου

μη πιεζεσαι να βρεις τον απειροελαχιστο πλανητα, εκεινο τον αλητη του εαυτου σου που δραπετευει και παει παντου. δεν μπορει να τον ρουφηξει ουτε η μαυρη τρυπα στο διαστημα

κι οπως τα φαινομενα συραγγας θα ξεπερνουν παντα καθε δυναμικο φραγμο, ετσι κι εσυ εισαι καταδικασμενος να εισαι ελευθερος

ενας διονυσος ελευθερωτης που λυνει τα δεσμα του επι των κυρηναιων πειρατων επανω στο καταστρωμα τους μεσοπελαγα

γιατι νομιζουν πως επειδη στεκεσαι πισθαγκωνα δεμενος καπου σε μια γωνια ενος αλλοτινου νομου που τωρα θεωρουν ηθικη, η επειδη σε σερνουν σκυμμενο στην ταπεινια τους απο μια εξη της ιστοριας, η σε εχουν θαμμενο εκ θεμελιων στης γης τον αμβωνα, σε εχουν απαλλαξει κιολας απ’οτι εκεινοι αποκαλουν αυθαιρετα κακο. και παντα θα πιστευουν πως ισως με μια τετοια πραξη εξασφαλιζουν τα απαραιτητα ουρανια λυτρα του παραδεισου τους, και το πιστευουν, κι ομως , παντα απορουν γιατι εισαι χαμογελαστος την ωρα που προκαλουν το χαμο της πλασης μεσα στην αυτοτιμωρια και τη σιγουρια των κεκτημενων τους

ομως πραγματικα, τιποτα απ’ολα αυτα δεν εχει σημασια εκτος απο το χαμογελο σου

γιατι καποτε ο αλητης και πλανητας μεσιε quark επιστρεφει σε ενεργη ακτινα απο την ικανοτητα της μνημης

οπως το γνωστο παραδειγμα με ενα μυρμηγκι 18 μετρων φορωντας καπελο και καπνιζοντας πουρο αβανας, γιατι οχι?

και τοτε γαλα αρχιζει να τρεχει απ’το καταρτι του πλοιου,
κισσοι να φυτρωνουν στα ξαρτια χαϊδευοντας τον οριζοντα
κι αγριο ζωο λυμενο εχεις γινει, ποτε με τη μορφη αρκουδας,
ποτε πανθηρας, ποτε λιοντας, ποτε λυκος

κ’ενας ενας οι απαγωγεις σου πηδουν στη θαλασσα για να σωθουν

ολος ο τρομος τους ενας πνιγμος προς οτι οριζει ο προσωπικος σου δαημων

ρωμαιοι αυτοκρατορες απ’ολη την ευρωπη πηδουν απεγνωσμενα στο κριμα τους μακρια απο την πατριδα των θαυματων, και αφειδως χανουν την πολη που εχτισαν με το λιωμενο χρυσαφι της αθηνας και του ολυμπιου διος, την πνευματικη τους υποσταση. τωρα αλλα χερια μονοκρατορικα, παραλαμβανουν τη σκυταλη της υβρεως, πασαδες, σουλτανοι και χαλιφηδες, συνυπογραφοντας τους παλιους τετελεσμενους γνωμοκανονες των εδικτων

παπαδες, ρασοφοροι, αρχιεπισκοποι, μητροπολιτες πηδουν στο νερο γιατι ειδαν το διαολο μεσα τους

κι αν θυμαμαι σωστα τη λεξη, διαβολικο ειναι εκεινο που διαστρεβλωνει τη μνημη της αληθειας παραμενοντας κρυμμενο μεσα σε εσενα ενω την ιδια στιγμη νομιζεις πως φερεις ηθικη, δικαιο, και τον τελικο σκοπο των πραγματων

κι ετσι αυτα τα χερια που δειχνεις ειναι καθαρα λες, αλλα μονο αν σε ονομασουν μοναδικο θεο και σε λατρεψουν στην προβολη της ανθρωπινης σαρκας σου μπορουν να καταστραφουν τα βρωμικα χερια μιας παρεπιμπτοντως- πανεμορφης πολιτειας της εξελιξης των αιωνων

γιατι καποιος πραγματικα ειναι θεος οταν αποδεχεται πως δεν ειναι ο μονος θεος

ακριβως οπως ενας ανθρωπος πραγματικα ειναι ανθρωπος οταν κατανοει πως υπαρχουν και αλλοι ομορφοι ανθρωποι εκτος απο εκεινον που αξιζουν καποιον επαινο η μια φροντιδα

να λοιπον γιατι και ο καπιταλισμος πηδαει απο το πλοιο

γιατι κοιτας τον αρπαγμενο αλυσοδεμενο διονυσο στο πλοιο σου, νομιζοντας πως αυτη η ομορφια κρατα απο βασιλικη γενια, και πως θα εξαγορασεις με μια τιμη το ποσο της απληστιας των επιθυμιων σου οταν πιασεις λιμανι

μα οσο βλεπεις στερια να πλησιαζει η στερια απομακρυνεται

γιατι δεν ξερεις πως ο διονυσος, εκεινος που ειχαν αναθρεψει οι νυσαιες νυμφες, επειτα οι σατυροι, υστερα οι σειληνοι και μετα ο πανας, ακομα αναγραφεται σε πινακιδες της πυλου με γραμμικη β’, 6 αιωνες πριν απο την πρωτη ολυμπιαδα

καλα καλα ουτε ο ομηρος τον αναγνωριζει αυτον τον ειρωνικο γλεντζε. μπροστα στις απειλες του λυκουργου, του βασιλια της θρακης, καταφευγει στο βυθο της θαλασσας για να βρει προστασια στην αγκαλια της θετιδας, οση ωρα μαλιστα εσυ πνιγεσαι στον μαυρο ωκεανο πηδωντας απο το πλοιο

σπας το σπυρι σου στο σαγονι και σου βγαινει αλητικο κοσμικο μποζονιο χουζουρευοντας φιλια στο μαγουλο

μη ξεχνας πως στην κρητη η αριαδνη λεγεται αριαγνη, η πολυ αγνη, σημερα με μια λεξη τη λες παναγια..

(και για την ακριβεια: παναζια μου..)

αραξε λοιπον και μη θελεις να δεσεις την χαρα σου

θα ερθει να σε βρει εκεινη. αλλιως αν την εκβιασεις, σε βλεπω να πηδας κι εσυ απο το πλοιο

ομως με το κρασι και τη καλη καρδια, που θα σου παει, θα μεθυσεις εναν ηφαιστο καποτε και θα τον φερεις πισω στον ολυμπο

κ’ αλιμονο μονο σ’αυτους που δεν ξερουν κολυμπι

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s