Ο ΚΥΝΙΚΟΣ

γιωργος καλλεργης

(διηγημα εν εξελιξει)

—————–

 

ο αληθινος κυνικος ειναι αγγελος διος. περιμενει την καταιγιδα για να μιλησει. το σωμα του περιεχει κατι απο τη φωτια του κεραυνου και η γλωσσα του τον ηχο που βροντα ο ουρανος οταν ο εγγονος του αποκαλυφθει σε ολη του τη μεγαλοπρεπεια. μεχρι τοτε, προετοιμαζεται αδιακοπα μεσα στον σκληρο κανονα μιας πειθαρχιας ηχου, που επιβαλλει στον εαυτο η συναναστροφη με τους θεους, συζητωντας μαζι τους στην προγλωσσικη διαλεκτο της παγκοσμιας γλωσσας, την σιωπη, ολα εκεινα τα σπουδαια ζητηματα που απασχολουν την ανθρωπινη φυση, και τελος, την φυση περα απο την ανθρωπινη εμπειρια. δεν προκειται απλα για εναν σκυλο, καποιον που ακολουθησε απο πιστη και δογμα την οσμη της αδυσωπητης δικαιοσυνης, αλλα για καποιον αρνητη των παντων που με αφορμη μια σειρα τυχαιων γεγονοτων στο διαβα του βιου του, μεταμορφωσε το πνευμα του, εντελως φυσικα, οπως φυσικα ερχεται το συννεφο η βροχη και η κυηση της γης προς την καρποφορια της, υπακουοντας ετσι στον ανωτατο νομο της φυσης που βρηκε καλα κρυμμενο μεσα στον εαυτο του. προκειται για λυκο που ειχε σταθει ολογυμνος μπροστα στο υπατο θυσιαστηριο της ζωης ψελλιζοντας τις λεξεις: «αγου δε μοι ω ζευ, και συ η πεπρωμενη», χωρις ουτε να σαστισει απο φοβο και να παρουσιασει για εχθρους της ελευθεριας αυτους που δεν ειναι, ουτε να ταραχθει και να λυγισει απο το βαρος της μοναξιας ενος κοσμου που ακουμπαει ολοκληρος απανω του μια ερημο που δεν του ανηκει. ο κυνικος χωρις να εχει παψει να ειναι ζωο, ετι ζωο κρυφια ιερο, εχει παψει πρωτα απ’ολα να ζει στην ανθρωπινη περιμετρο αφανης. η απλοτητα ειναι ο δρομος, και η ουσια, το να τον διαβαινεις. εκεινος, κατασκοπευει στο καθετι γιατι εχει ερθει για να αναγγειλει την αληθεια χωρις να την γνωριζει απο τα πριν. δεν συγχυζεται απο την ταλαιπωρια. αντιθετα, μαθαινει να την διαχειριζεται συμπαθωντας τον πολεμο ως εφηβικη ανοησια. ετσι τον υπερβαινει και ετσι τον τοποθετει εκει που του αρμοζει χωρις να τον υποτιμα επι της θεοτητας που του πρεπει. ειναι αναγκαιοτητα χωρις αυτοσκοπο.

φυσικα, σχεδον παντα, απο τις περιγραφες του κοσμου ως συνοπτικου κανονα που εκφραζει την γενικη του ροη, απουσιαζουν οι λεπτομερειες της ζωης. και δεν θα μπορουσε να συμβει διαφορετικα με ενα συστημα κανονων που υποτιθεται πως τις περιεχει. αν ακους προσεκτικα το δακρυ που παιρνει σχημα μεσα στον θρηνο του αλλου οταν μεσα του ξεσπαει το απροχωρητο της θλιψης, τοτε ισως εχεις αντιληφθει εκει μεσα μια αισιοδοξια που τις περισσοτερες φορες εχεις ερμηνευσει ως χαιρεκακια. ομως, αγνοεις σχεδον παντα, πως ελαβες αυτην την διαφορα αθιβολα γιατι ποτε δεν μετρησες την ταυτοχρονη παρουσια στο βιωμα, εσενα και εκεινου. ετσι η συμπαθεια αποδοθηκε στον πονο του αλλου ενω η αισιοδοξια σε εσενα που δεν το ζουσες εκεινη τη στιγμη και μαλιστα  χωρις να λογαριασει κανεις πως ολα, ειτε το μεν ειτε το δε, ανηκουν στο αψυχο βιωμα μιας συγκεκριμενης καταστασης το οποιο γεμιζει παντα απο τις ψυχες μας και παιρνει τον δρομο της μοιρασιας, αναμεσα στον ρολο τον δικο σου και στον ρολο του αλλου. αυτο ειναι το απλουστερο παραδειγμα των θεσεων που η αρχαια οραση αποκαλει, τροπες και που οι ποιητες εντασσουν σε αυτο που αποκαλουν παιγνιωδως τραγωδια. καποιος που παιρνει παντα την τροπη προς τα μεσα, και καποιος εκεινην προς τα εξω. και ακριβως στη μεση, επικρατει το ιδιο το γεγονος διαμοιρασμενο. μια διελκυστινδα. να πως αναγκαστικα, οι ουσιες παιρνουν το σχημα των πραγματων που ενδυονται, ως ρυσμοι απο τους οποιους αντλουμε το νοημα τους για να στερεωσουμε οσο γινεται πιο καλα τις διαμορφωμενες πεποιθησεις μας μεσα στις οποιες εναποθετουμε τις ελπιδες που αποκαλουμε διαθιγως ταξεις της πραγματικοτητας και απο τις οποιες ακτινοβολει η μνημη καθε διδασκαλιας για τους επομενους χρονους των χωρων, ειτε προς παραδειγματισμο, ειτε προς αποφυγην. ο χωρος δημιουργειται απο τις ουσιες κι η υπαρξη δημιουργειται απο τους τοπους.

ειναι ομως πολυ δυσκολο να απαντηθει αν ο κυνικος ειναι ενας εκλεκτος των θεων η αν καθε ανθρωπος ειναι ενας εν δυναμει κυνικος. αυτο που ειναι σιγουρο ωστοσο, ειναι πως ο κυνικος ειναι φορεας της αιθερικης διαστασης που ενεργει σε ολα αναλογα με την υποδοχη χωρις να το εχει προϋπολογισει, χωρις η αιθερικη αυτη διασταση να αποτελει ενα σταθερο υποβαθρο, αντιθετα, προκειται για την δυναμικη συνελιξη του χωρου ως τετοιου. καταστρεφει οταν τον ανταγωνιζονται,  χαριζει τη ζωη οταν συνερχονται μαζι του στο σεβας. οπως το υδωρ. δι’ επαφης, ανθιζουν τα κρυσταλλικα του πλεγματα οταν πανω του προσπεσουν αρμονικοι ηχοι, οπως ομοια σχηματιζεται ενα χαμογελο στο προσωπο οταν συναντηθει με την ευγενεια, αλλα συστελλονται και συσκοτιζονται οταν ηχοι δυσαρμονικοι αγγιξουν τους κρυσταλλους του, οπως οι ερινυες που αλληκτουν ξεσχιζοντας ως μεγαιρες κι ως τισιφονες το λογικο οταν η υβρις ξεκλειδωσει το νεικος. γιατι  ο κυνικος στεκει αυθυπαρκτος αναμεσα στο ενα και στο αλλο ως αλλη υγρη γεγονοτητα ο ιδιος: με την πανσεληνο φουσκωνει, με την νεα σεληνη αδειαζει.

σε πολλους φαινεται υπερβολικη η χαρη με την οποια περιγραφει ο κυνικος το υλικο που εξορυξε απο τον απλο και χωρις καμια προσδοκια βιο του. αλλοι την υπερβολη αυτη την επεκτεινουν αποκαλωντας την ως αρρωστια απο την οποια υποφερει η σκεψη εκεινου που πεταξε απο πανω του καθετι το περιττο για εκεινον. εδω ο φοβος του κενου εχει αντικατασταθει με την εξηγηση της «αληθειας». ομως αν η κενη ζωη του ειναι πραγματικα κενη, τοτε γιατι με αγωνια προστρεχουν να αντιταξουν την «ασημαντοτητα» του ως πλανη και ως σφαλμα, αν οι ιδιοι δεν προσβλεπουν τον εαυτο τους εκει που τωρα δεν ειναι αλλα που επιθυμουν να ειναι, και μαλιστα στη θεση εκεινη την οποια ο ιδιος θετει για τον εαυτο του?

εχουν ξεχασει οι ανθρωποι πως νικη δεν φερνει το δορυ, αλλα το χερι. νικη δεν φερνει ποτε ο αλεξανδρος, αλλα ο διογενης. γιατι το δορυ σε αλεξανδρο ταιριαζει, αλλα στο χερι ποτε. ετσι θα υπαρχουν παντα οι ικανοι ηλιθιοι, που φροντιζουν για ολα, κι ως εκ τουτου, ειναι χρεος τους αργα η γρηγορα να μας αδειαζουν τη γωνια, παιρνοντας το δορυ που τους δωσαμε για να πανε να εργασθουν με το καλυτερο τροπο που αρμοζει σε οσους αγαπουν να πολεμουν επειδη γοητευθηκαν απο μια ασχολια η ιεραρχια της οποιας, στεκει προτελευταια στις φροντιδες των θεων μεσα στον κοσμο. γιατι τελευταια βρισκεται παντα η πονηρια, η φιλοδοξια δηλαδη των νηπιων. αυτοι ερχονται παντα μετα τις νικες που θα φερουν οι αλεξανδροι.

οι ελληνες παντα θα μισουν το απεριοριστο, το ασυμμετρο, το αμορφο και την ηθικη. το απειρο μονο για τους θεους ειναι κι ο καλυτερος τροπος να συζητησεις για εκεινο, ειναι τα μαθηματικα και η γεωμετρια.  ωστοσο, μονο η φιλοσοφια διαφευγει συμμετεχοντας. αποδειξη πως η μελετη των μαθηματικων δεν περιεχει καμια ηθικη. και τοτε να ελπιζεις στα λασχετορια. γιατι πρεπει να καταλαβεις πως αν οι ελεατες προτασσουν το «ειναι» και οι ηρακλειτειοι αντιτασσουν το «αιωνιο γιγνεσθαι», τοτε θα δεχτεις και τα δυο οταν επιλυσεις τον χωρο για τους μεν και την εντροπια για τους δε. κανεις δεν μπορει να σε σταματησει οταν παρουσιαστεις εντος του εαυτου σου ως λυκος.εκει η ηθικη καταρρεει και το ηθος ανυψωνεται. αλλ’ αν νομιζεις πως ειναι ευκολο κατι τετοιο δεν εχεις παρα να το προσπαθησεις. αν ομως νομιζεις πως ειναι δυσκολο δεν εχεις παρα να το αποφυγεις. αν ομως νοιωσεις πως δεν ειναι ουτε ευκολο ουτε δυσκολο, οι μορφες της εποπτειας σου αποκαλυπτουν πως κινηση αποκαλειται η μεταμορφωση του ειναι σε μη ειναι. κι αν παλι νομιζεις πως το μη ειναι εχει παψει να ειναι το ειναι, τοτε ανηκεις στους χρησιμους ηλιθιους. να, πιασε το δορυ λοιπον. εγω εδω θα μεινω ξαπλωμενος σε αυτην τη πετρα να σε απολαυσω γενναιε. εγω ως κυνικος, μονο τον αερα μπορω να καταναλωνω. να καθομαι οσο πιο αναπαυτικα γινεται και να περιμενω. κι οταν με ρωτουν τι κανεις, να τους απαντω διχως απελπισια καμια πως «μεγαλωνω». γιατι οσοι νομιζουν τον εαυτο τους ανθρωπο του μοχθου, διαμοιρασμενοι παντα απο το γεγονος, αντλουν γνωμη απο το βιωμα κατα τη μερια που γερνει περισσοτερο ο ζυγος τους κι αυτο νομιζουν ως αληθεια. αυτοι ακομα που θα σου πουν πως η φιλοστοργια ειναι φιλαυτια, κι αν τους επισημανεις πως για φιλαυτια προκειται, πως καμια δεν εχει σχεση με την φιλοστοργια, κι ουτε για φιλοσοφια προκειται αν και εφοσον υφισταται μια μεταξυ των εξισωση, ο κιβδηλος τροπος τους θα διαφανει με την ενταση του θυμικου. φυσικα, μπορεις παντα να τους υπενθυμισεις πως εχει πιο δυνατη φωνη, και μπορεις να το κανεις για λιγο, ετσι για να εξασκησεις για λιγο τα δοντια σου, ομως αρκει που το σκεφτεσαι πως σου ειναι πιο ευκολο απο το απεχου και ανεχου. γιατι κοιταξε καλα τον κορασιδενιο αδαη που κοκκινιζει κομπαζοντας μπροστα στα μουτρα σου. ειναι η βασικη σου μελετη κι η βασικη σου εξασκηση αυτος ο ηλιθιος, που ηδη εχει αρπαξει το δορυ.

εσυ ομως, αν εισαι μαθητης μου, αν εισαι αφοσιωμενος στα καθαρα διδαγματα των θεων, των αθανατων υιων που συντελουν τη φυση, τοτε πρωτα απ’ολα θυμησου τους ευεργετικους ανακες της σαμοθρακης. προσπαθησε να φερεις στο μυαλο σου τις δοκιμασιες του ανωτατου νομου των λαων της θαλασσας. οσοι μυηθηκαν εμειναν μεσα στην καρδια τους. και  το πραγμα μεσα στην καρδια σου καλυπτεται απο μια επιφανεια. ολοκληρο το δικτυο των αισθηματων παιρνει στροφες ιλιγγιωδως απο τον εαυτο του και διατεμνει αυτη την επιφανεια σε κομβους διακριτοτητας. ναι, ο χωρος ειναι διακριτος. αυτη ειναι η απαραιτητη συνθηκη καθε δομης του ειναι. αλλα οτι δεν μπορεις να γνωρισεις στη λεπτομερεια που θα ηθελες, εναλλακτικα,μπορεις να το αισθανθεις. μη ζητησεις να το ελεγξεις. θα χασεις και την πληροφορια που θα μπορουσες να αντλησεις ωφελιμα. γιατι ο κυνικος δεν σου ζηταει να πιστεψεις, αλλα να νοιωσεις. κι ο κυνικος δεν σου ζηταει να νοιωσεις, αλλα να εποπτευεις το αισθημα σου οποια μορφη κι αν εχει λαβει καθε φορα που νοιωθεις. ειναι σημαντικο αυτο.οχι γιατι εχει σημασια το οποιο αισθημα  επι τουτου, αλλα γιατι οταν παρελθει ο απαραιτητος καιρος εποπτειας, θα αποφανει πως αυτο που παρατηρει και εποπτευει μεσα στην ενταση και στην περιπετεια των αισθηματων, ειναι η ακεραιοτητα που κρυβεις. γιατι αν μπορεις να συναισθανεσαι τις μεταμορφωσεις του θυμικου, τοτε μονο το θυμικο θα θυμηθει να ρωτησει ποιος ειναι αυτος που με κοιταει αδιαταρακτος να κλαιω οταν θλιβομαι, να ποναω οταν ματωνω, να αγωνιω οταν προσμενω, να γελω οταν γλενταω, να χαιρω οταν ευχαριστιεμαι. προκειται ακριβως για το σημειο της επιγνωσης, το σημειο που βγαζεις το πρωτο σου δοντακι.

οιονω πως αν πρεπει να μιλησει κανεις τη γλωσσα του κυνισμου, τοτε απανταει απευθειας στην καρδια του μηχανισμου των θεϊσμων, πως ειναι γιατι δεν ειναι μονο εκεινο, αλλα ειναι γιατι δεν ειναι το μοναδικο. αν ηταν να μην ηταν, τοτε θα ελεγε ειμαι μονο εγω. με αυτον τον τροπο θα ειχε απαρνηθει να ειναι γιατι θα ειχε απαγορεψει καθε δομη να συγκροτειται πριν ακομη να δημιουργηθει ως απαιτηση ενω επι προσθετως, φυλακισμενος εντος του σολιψισμου της υποκειμενικοτητας, θα αντικρυζε το απαν αντικειμενικα, οπως το κανει τωρα ο ανθρωπος εδω και 16 περιπου αιωνες, απο τοτε που επεβαλλε στον εαυτο του εναν τροπο θεασης αφυσικο: την φιλοδοξια του να ειναι μονο αυτος. αν λοιπον θελεις να εισαι κυνικος, τοτε το πρωτο πραγμα που πρεπει να ανακαλυψεις μεσα σε εναν ανθρωπινο κοσμο που του αρεσει να στραβωνεται αντι να περιεχεται στην οραση του διαυγης, ειναι να ξαναβρεις τον διαλογο σου με τους θεους. αν τα σημερινα ηθη σου φερνουν μια συνηθεια ετσι που εχουν σαμποταρει τη λογικη στο καθ’εαυτο της, τοτε αντι για θεους, αντικατεστησε το πραγμα με τη λεξη φυση και συντομα η φυη της θα σου καρποφορησει τα αρχετυπα.

εδω το φυσικο ααατον ουτε αναβαλλομενο ειναι ουτε μπορει να λησμονηθει. η εναντιοδρομια κατα των ανιερων  μονοθεϊστων εχει ηδη ξεκινησει ατυπα απο την αναγεννηση της μνημης, εχει σποραδικα αχθει απο τον διαφωτισμο των ιδεων αποψεων, εχει κανει ενα μικρο διαλειμμα υπομονης κατα τον βαρβαρικο αιωνα των κεκαλυμμενων κρατιστων μιας αλλης nova roma  σαν του τριτου ραϊχ επι των χρονων της β΄ μετα-βιομηχανικης «επαναστασης», οπου οι ιδιοι σπιουνοι που εκαιγαν τα βιβλια των φιλοσοφων και των ιεροφαντων στις αλεξανδρειες και στις εφεσους,  η που εκλειναν τις ακαδημιες στις πολεις των αθηνων απαγορευοντας την ελευθερη διακινηση ιδεων και μορφων, οι ιδιοι ρασοφοροι, οι­­ ναζι, εκαιγαν τωρα τα βιβλια των «βρωμοκομουνιστων» και των «αναρχοαπλυτων» εξω απο τα ραϊχσταγκ και συγκεντρωναν  καθε λογης αντιφρονουντες σε στρατοπεδα εξοντωσης στα αουσβιτς και στα νταχαου , οπως ακριβως εκαναν με τους φιλοσοφους, τους ιεροφαντες και τους λατρεις των θεων στις σκυθοπολεις της συριας οπου εχτιζαν τα πρωτα στρατοπεδα συγκεντρωσης της ιστοριας απ’όλα τα μερη της μεσογειου οι ιουδαιοχριστιανοι που αναρριχηθηκαν τοτε στα αξιωματα με προσχημα την μαρτυρικη αγαπη στο ονομα καποιου γεχοσουαχ, στα αυτοκρατορικα αξιωματα της εποχης εκεινης που ενδεικτικα ονομαζεται μεσαιωνας , η τελος παντων, οσοι εβρισκαν το προσωπο του σκοτεινου εαυτου τους στο εκβαρβαρισμενο συνταιριασμα του αυτοκρατορισμου με του μονοθεϊσμου, απο τοτε που ο διπολισμος καλο-κακο μολυνε τις σκεψεις των ανθρωπων διαμορφωνοντας το παγιωμενο συστημα ηθικης τους. κι η ωρα που ο κυνικος ανθρωπος θα αναδυθει εχει ερθει. η ωρα που οι λυκοι θα αποδειξουν τη σημασια της λεξης φως επανω στο σωμα της λεξης εχει φτασει. γιατι οσοι ιδιωτες νομιζουν πως εξαγοραζοντας ενα διεφθαρμενο συστημα που αποκαλουν εκχυδαϊσμενα κρατος που ομως εξ’ορισμου αποτελει το πολιτειακο εργαλειο μιας χωρας, μπορουν ωστοσο να υποταξουν τον λαο της, τοτε βαυκαλιζονται μακραν. οι ιστορικες ροες, ειναι μεγεθη φυσικα, και υπακουν μονο στις παρουσιες των κυνικων ανθρωπων, και κυνικος ανθρωπος ειναι πρωτα απ’ολα, ο αγνος ανθρωπος. εκεινος που ζει μεσα στην καρδια του την αρχεγονη παραδοση της ζωης.

γιατι οι λυκοι, ως προβολες επανω στις κοινωνιες των ανθρωπων, ειχαν απο πολυ νωρις προειδοποιηθει ποια πρεπει να ειναι η ευγενης τους φυση ως αφ’ιερα οντα του διος κι ως αξια αρκαδικα του αγριμια. γιατι η αγριοτητα, εχει νομους ευγενεις αν θελεις να ξερεις, και στο ρητορικο τους παραδοξο αναρχικες  ρητρες αλληλεγγυης βαθια χαραγμενες κι αγραφα στους αερηδες, και ισορροπημενες δομες αυτοδιαχειρισης ακριβως επανω και μεσα στα αιτηματα της μεγαλης μητερας, της ευρυνομης φυσης, της ζωης. αφου, απο την εποχη των ηδωνων ηδη, εκεινη τη φυλη της δυτικης θρακης, της φυλης του ηδωνου, υιου του αρεως  και της καλλιροης, της κορης του νεστου, οταν τοτε, καθως η ελληνικη παραδοση μαρτυραει, περασε απο τις εκβολες του στρυμονα και του αιμου ο νυσαιος ιερος του διος, το ενθουσιαστικο πνευμα της χαρας και της αλληλεγγυης, της εμπνευσης των ποιητων και της συγχωρεσης των ερωτευμενων,  ο θεος διονυσος, και ο λυκουργος, ο βασιλιας των ηδωνων δηθεν, ο ανοητος αυτος βασιλιας- οπως καθε μοναρχης θα ειναι ανοητος, τον μεταχειριστηκε ασχημα, τον ατιμωσε και τον εκδιωξε κηρυσσοντας τον διονυσο εκπτωτο και μισερο, κι ο νεαρος πανεμορφος αναξ, ο διονυσος, προκειμενου να σωθει, στη θαλασσα του θερμαϊκου επεσε και κυλιστηκε στους βυθους εξοριστος, ωσπου η θετιδα, η δεσποινα των νηρηιδων, τουτη η τανυπεπλος των πεντηκοντα, εκεινη που θετει τα πραγματα στην ανικητο ωραιοτητα τους, αυτη που γενναει αχιλλεις, εκεινη η θεα π’επισημα καποτε λατρευοταν στους μικρους ομορφους ναους των θετιδειων στα φαρσαλα, στην θεσσαλια, στις ερυθρες, στην σπαρτη στον κροτωνα και αλλου, εκεινη τον περιμαζεψε με στοργη απο την ακαρπο του εξορια, απο τις πολεις του αλατιου, και διεσωσε τον ζαγρεα στην μνημη των ανθρωπων ξαναβγαζωντας τον στην στερια, αλιο και λαμπρο οπως ταιριαζει παντα σε οσους ακτινοβολουν εναν ηλιο. και τοτε ο διονυσος, ο απο υπατο θεο γεννημενος κι απο ευλαβικη μητερα θεα σωσμενος, επεστρεψε κραδαινοντας τα μυστηρια της ελευσινιακης βλαστησης ως εκδικητης. γιατι τοτε, η χωρα του λυκουργου στερεψε, και ακαρπη η γη βασανιζε τον λαο της εως την λιμοκτονια. και ο λαος της θρακης βασανισμενος μονολογωντας τα βασανα του με τραγουδια που αυξαιναν την ηδονη μεσα απο τα παθηματα του πονου και της στερησης, επαψε να οριζεται πια απο τον λυκουργο, και ενδιδωντας πιο πολυ στις ηδονες και στις οργιαστικες χαρες απο δικια του απελπισια, εκανε τον βασιλια να χασει τα λογικα του και να βυθιστει στη μανια, αρχιζοντας να εκδιωκει τον ιδιο του λαο με την κατηγορια  πως ηταν ακολουθος του «σιχαμερου» διονυσου. ομως, η αληθεια ειναι πως δεν υπαρχει μεγαλυτερη αρετη απο την ηδονη, οπως το καταθετει πολυ αργοτερα στις κυριες δοξες του και  ο ιδιος ο αριστιππος ο κυρηναιος περι αγαθου. και οταν αποστερησεις απο εναν λαο το αγαθον της αρετης του, τοτε ο λυκουργος θανατωνεται απο τον λαο του, ως αναξιος το ονομα να φερει εκεινο που σημαινει εργο του φωτος. γιατι αν το φως βοηθα στην οραση, τοτε να θυμηθεις την παλια μυκηναϊκη σημασια της λεξης λαος, ως εκεινου που βλεπει.  γιατι αρκει να σκεφτεις πως μια αγελη ειναι ο λαος, και ο λαος πρεπει να τραφει εντος των νομων της φυσης, οπως τρεφεται κι η ιδια η αγελη των λυκων ελευθερη οπου βρισκεται παντοτε στα δαση και στις πηγες, να απολαμβανει τη ζωη. ποιος λοιπον νομιζεις πως εισαι εσυ ιδιωτη, που θα ποδηγετησεις  την βουλη των λαων απο την ευχαριστηση και την ευμαρεια του?

ετσι λοιπον εδω σε αυτο το σημειο, ο αγγελος του διος, ο κυνικος, σωστα σημειωνει και συμβουλευει τους μαθητες του, μα περισσοτερο τον ιδιο του τον εαυτο, πως αν δεν μπορεις να απαλλαξεις τον λαο απο τον φοβο του, τοτε παρε τον φοβο με το μερος του λαου. ποτε ομως δεν θα μπορεσεις να το πετυχεις αυτο σε βαθος, αν οι προσωπικες σου αναγκες μεταμορφωθηκαν σε καταναλωτικες, και πλεον στρεφονται κατα συμφερον προσωπικο και ιδιωτικο περα απο τα απολυτως ανακαια που απαιτουνται για την περισταση. πρεπει να μπορεις να αισθανεσαι οπως ο λαος και να υποφερεις οπως εκεινος, χωρις να εχεις ετοιμες δικαιολογιες πως ολα θα πανε καλα, και αλλες τετοιες αηδιες οπως που κανουν παντα ολοι οσοι πολιτικοι ποτε για τον λαο δεν ενδιαφερονται κατ’ουσιαν παρα μονο κατ’επιφαση και παντα υπο της επικλησης στην αυθεντια, ως οικονομικοι αγκιτατορες- των δηθεν δημοσιονομικων απαιτησεων –με φλυαρα λογια που θελουν να υπνωτισουν αντι να αφυπνισουν και κρυμμενες νομοθετικες πραξεις που οφελουν τους ιδιους και τον στενο τους περιγυρο παρα τον μικρο αδυναμο παραγκωνισμενο κι ανωνυμο ανθρωπο της κοινωνιας  που φροντιζουν να θυμηθουν μονο λιγο πριν απο τις εκλογες. εξαλλου, εσυ, οπως θα το εχεις καταλαβει ηδη, δεν εισαι απλα ενας πολιτικος, αν και θα μπορουσες, αν και θα επρεπε ισως, αλλα δεν εισαι, γιατι εσυ δεν ενδιαφερεσαι για μια ρητορεια που απονευρωθηκε κατω απο το βαρος του ταδε η του δεινα προσκαιρου προσχηματος,οχι οχι, εσυ φιλε κυνα, φερεις την πολη βαθυτερα: εισαι οι δρομοι της, οι ανασες των λυκων. εκει που φοβαται ο απλος ανθρωπος, η σκια σου τον παρηγορει, κι εκει που εμφανιζεται ο τυχοδιωκτης και σφετεριστης του, εκει καποια παραξενη αρπαγη συμβαινει. κι αυτο γιατι η φυσικη πραγματικοτητα ειναι ωμη: ο λαος ειναι πιο σημαντικο μεγεθος απο το εθνος οπως ακριβως η λαας (γη), πιο σημαντικη απο το συνορο της. τω συνελοντι ειπειν, οι λαοι ανατρεπουν την τυραννια, οχι τα εθνη. αυτος ειναι και ο λογος που οι τυραννοι εχουν περιορισει την συμμετοχη του λαου στις βουλες της εξουσιας επιτρεποντας του μια τυπικη συμμετοχη καθε 4 χρονια. αυτο μαλιστα τολμουν να το αποκαλουν  οι ανιστορητοι και συναμα οι ανιεροι, δημοκρατια. ομως εσυ, αν πραγματικα εχεις περιελθει στον κυνισμο, ηδη γνωριζεις πως δεν χρειαζεται να ανησυχεις για τιποτα εκτος απο το να εξασκεις το πνευμα σου σε ολα και να μιλας την αληθεια με αδιστακτη ευθυκρισια χωρις ποτε να χασεις την ευαισθησια σου για το κοινο καλο εχοντας εσενα ομως διαγραμμενο απο οιοδηποτε προσωπικο συμφερον. ειναι μια αλλη ηδονη αυτη, που κανενας, ειτε ιουδαϊστης, ειτε χριστιανος, ειτε μωαμεθανος,  τους ναους ΜΑΣ  δεν θα μπορεσει ποτε του να εκχερσωσει. γιατι πλεον γνωριζεις, πως μονοι τους ασυμμετρα ανανδρα και ατιμωτικα φονευουν τους μαραθωνοδρομους και οι τρεις τους, σε τρια θυματα εκαστος. ο ενας με τον συγκεντρωτικο οικονομισμο του, ο αλλος με τον επιβεβλημενο ενοχισμο του, κι ο τελευταιος με τον αντιδραστικο φανατισμο του. ετσι κατω απο το χαλακι της ιστοριας  κουκουλωνοντας συγκεντρωνουν  τις βρωμιες τους ενω τα γατακια στις υπαιθρους μιαουριζουν αφελως μ’αργοσαλευτη ματια το ρημα «πεινω» σε ολους τους χρονους. καπιταλισμος ηθικη και υποταγη λοιπον. ιδου το τριπλο δογμα των βαρβαρων κυκλωπων του σημερα, επι των ημερων μου.

εσυ ομως μικρε αρπαλυκε αλλα κι εσυ φιλε αυτολυκε, στρεψε αλλιως το βλεμμα σου κι ελεγξε το θυμο σου κατ’αρχας.  πρωτιστως να θυμηθεις πως ευαγγελο επικαλουνται τον δια στην περγαμο και τον ερμη στην παρο,  τη περσεφονη στην ελευσινα και τη φημη στους δελφους, και δεν θα παραξενευτεις καθολου με την παραδοση των τοπων να εκφραζει ο καθεις με μια κοινη πολυωνυμια τις πολλαπλοτητες. αυτο ακριβως πρεπει να μαθεις να σεβεις και να διακρινεις. πως καθε τοπος διαπεδυει τη δικη του βουληση, οπως ακριβως εχει τα δικα του ζωα και τα δικα του δεντρα η φυτα και αντανακλα την ιδιαιτερη του γεωλογια που τον διακρινουν ως τοπο και που τον ξεχωριζουν απο καποιον αλλον στον τροπο των αισθησεων και της λειτουργιας του. στο αινιγμα δηλαδη του κοσμου, η ενοτητα ερχεται μεσα απο τις πολυωνυμικες του παραστασεις οι οποιες συμφιλιωνουν τις αντιφασεις των λυσεων ως κοινοι παραγοντικοι οροι των πολλαπλοτητων μεταξυ τους. γιατι δεν μπορει να εχει την ιδια αναγκη η γη της περγαμου με τη γη της παρου, ουτε η γη της ελευσινας με την γη των δελφων. αλλη ποσοτητα υετου επιθυμει ο ενας και αλλη δυναμη στον ηλιο αντεχει ο αλλος. καθε τοπος ειχε και παντα θα εχει τον δικο του προορισμο, ωστε διαφεροντας  απο  τον αλλον να στοχαζεται τους ουρανους με τον τροπο της δικης του αναγκης, γιατι αλλιως εκειδα μιλουσε στην καρδια του το πραγμα και διαφορετικα θα συνεχισει  να του μιλαει το θειο που ανελαβε την ψυχη του στην αιωνιοτητα προς το κατα φυσιν ητορ της αταραξιας του. ετσι, μονο η ομοιωση και οχι η ταυτιση, δενει τα μερη στη φιλοτητα και αυτο επιτρεπει την κινηση των πραγματων αναμεσα τους, και αρα την κατανοηση μεταξυ των επιμερους τμηματων. γιατι κατανοηση υπαρχει μονο στην διαφορα αλλιως δεν εχει νοημα η γνωση. αυτο ειναι ενα απο τα πρωτα πραγματα που πρεπει να γνωριζει καλα ενας λυκος χωρις να τον αποσπα η να τον φοβιζει ο ενιοτε αναγκαιος διαχωρισμος αυτης της κινησης που αντιστοιχει με νεικος.

 ω εσυ κυνικο ζωο ποιητη, τετοιο που τολμησες να προσχωρησεις στις ερμυσεις φιλοσοφωντας. βρισκεσαι πια χαμενος αναμεσα σε ενα σωρο αβουλων κι απονευρωμενων  φινετσατων που νομιζουν πως ολα τα κατεχουν επειδη ζουν και περιεχονται μεσα στην τεχνικη ανεση του παροντος, συγχρονισμενοι στην λησμονια τους αλλα απο τις αθανατες αιτιες που οριζουν την παναρχαια γλωσσα τους, δεμενοι ειναι  χειροποδαρα χειροτερα κι απο δουλοι, και πεταμενοι ως τυφλοι στις σκυπτουσες αιθουσες οπου η ιεροτητα των ερωτων απογορευτηκε με την αντικατασταση τους απο τις θεσμοθετημενες επιβολες μιας ιερης φρικης, κι  εδω σε αυτους  τους συγχρονους καιρους πια, μονος εσυ κυνικε και μακρια απο την προγονικη κοινωνικη σου καθαροτητα π’ αυτο λες πως δεν σε τρομαζει, κι ομως εγω χωρις αγωνια καμια μενω να αναρωτιεμαι για εσενα, για το που πηγαινεις αγαπημενε μου φιλε ? και ιδου, μεσοπελαγα ν’αρμενιζεις μεσα στο χρυσο δεπας, αναρωτιεσαι πως ξαναβρηκες την παλια γκρεμισμενη γεφυρα τ’ αισθηματος π’ οριζει τους ανεμους και δαμαζει τις θαλασσες, την παλια ηρακλεια λατρεια π’αναμετριεται με τον ηλιο, που υψωνει το τοξο του προς αυτον και εκεινος ολο θαυμασμο τον ανασκοπτει στοργικα λεγοντας του : «χαμηλωσε το τοξο σου ηρακλεα, δεν ειμαι εγω ο εχθρος σου αλλα ο εχθρος του ανθρωπου ειναι ο ιδιος ο ανθρωπος και εχθρος και μεσα σε ολους τους θνητους πρωτα απ’ολα εσυ ο ιδιος, μα οπως ειχες το θαρρος και την ανδρεια να στρεψεις κατα του θεου τ’αδαμαστο σου βλεμμα, ετσι θεος να κοιταξεις να γινεις εσυ και ηλιος μεσα σου, γιατι μονο εκεινος που θα κοιταξει αδιακριτα τον εαυτο του εως τα καταβαθα μπορει να βοηθησει τον εαυτο των αλλων». ετσι λοιπον εσυ κυνικε, συνεχιζεις τον ερχομο σου απο την μακρινη ερυθεια μεσα στο χαλκω λεβητι σου ενας μικρος περιπλανωμενος λυκος π’ «ουδ’ αλασκοπιην ειχε» παρα μονο το λαειν ως «εκεινος που βλεπει» γνωριζει καλα πως σημαινει οπως αλλωστε μας καταμαρτυρουν οι ομηρικες λεξεις με σαφηνεια την καταγωγη του φωτος . μα ειναι ντροπη αν αυτο μπορει να το δει ενας τυφλος ποιητης επι των πρωιμων κι ανωριμων πολιτικων καιρων του και οχι εσυ που τοση πια πληροφορια εχεις εισπραξει μεσα απο τους στριμωγμενους αιωνες, τετοια που να μπορεις να την αισθανθεις ως γνωση χωρις να ναυαγεις μεσα στις τρικυμιωδεις θαλασσες της. γιατι ετσι με τη δυναμη σου ενσαρκωμενη απο τις επιθυμιες των αβοηθητων ανθρωπων ως να παψουν να υποφερουν, τα συμφεροντα των φτωχων ταξεων θα πρεπει να υπερασπιζεσαι οπως που παντα κανει ο υιος του διος ο ηλιακος ηρακλης κατα του πλουσιου απογονου του διος παλι, ο δειλος και αναξιος ηλιτομηνος εξαδελφος του ηρακλη, ο ευρυσθεας.

να λοιπον πως μ’αυτα και μ’αυτα, φτασαμε στο σημειο της προειδοποιησης των αιωνων. γιατι οπως οι επιγραφες της εκατης στην εφεσο ειδοποιουσαν και διαφωτιζαν τα καθαρματα «μηδεις ακαθαρτος το χωριον της εκατης εισητω»  ομοιως πρεπει λοιπον να ξερεις κι εσυ μικρε μου λυκε πως τα πραγματα πολλες φορες φαινονται τα ιδια και  απορροια μιας και μονο πηγης κι εκει τα αποδιδεις ολα, στο ενα, ακριβως γιατι εσυ εισαι η μοναδα που τα αισθανεται και τα μετραει κατω απο δικη της συσταση οπως που ερχονται και φιλτραρονται εντος, ολα κατω απο δικο σου βλεμμα, που δοκιμαζονται στην μορφη του δικου σου ειναι, κι ετσι ενω ολα μοιαζουν απο μια και μονο αιτια να προερχονται, αγνοεις πως ολα αυτα που μπορεις να αντιληφθεις  ειτε με την νοηση ειτε με την αισθηση, κατι δικο σου περιεχουν πια -απαξ και τα ελαβες, κατι δικο σου που ομως αμφιβολο κατα πολυ το αν ηταν ετσι και πριν και δεν υπηρχε ως ετσι μεχρι να υποπεσουν στην αντιληψη σου ως τετοια, αλλα που ομως, αυτο, ουτε καν θα  μπορεσεις να το διαπορησεις αν ποτε σου δεν βυθιστεις στα δελφικα μυστηρια του λυκειου απολλωνα. γιατι  πρωτος δρομος ειναι ο δρομος του ερωτα και δευτερος εκεινος της ψυχης, κατα το δελφικο «συ ει» το λεγομενον,  κι οταν βρεις μια απο τις δυο οδους συντομα θα οδηγηθεις και στην αλλη με τον εναν η με τον αλλον τροπο, κι εκει θα δεις πως η μεγαλοφυϊα σου δεν ειναι η μοναδικη γιατι δεν ειναι μοναχα αυτοι οι αξιοι συζυγεις δρομοι, αλλα μια πληθωρα αρρηκτων ζευγων αυτων. και τοτε πραγματικα αναδυεσαι απο τις μαζες που οι φιλοι του υπνου ονομαζουν κοιμισμενους και οι φιλοι του θανατου νεκρους, αν μπορεις φυσικα  ν’ αντεξεις την πραγματικοτητα της χαρας που πορευεται περα απο τον γελοιο εγωισμο της φιλοδοξιας του  «ενος, του αληθινου και του μοναδικου» κειθε περα σε ολα τα μηκη της φαντασιας που αισθητοποιει η δικη σου επαφη με τον κοσμο. γιατι οι αρχες μπορουν να νοηθουν ως συνισταμενη αρχη, ομως το αναποδο, μια συνιστωσα αρχη, δεν μπορει να αναλυθει προς μια συνισταμενη αρχων, ει δε μη θα σημαινε πως η αρχη δεν ηταν αρχη εφοσον αναλυομενη θα αποκαλυπτε πως περιεχεται σε δομες που την συνθετουν. αυτος ειναι και ενας κυνικα απλος τροπος να αποδειχθει ο πολυθεϊσμος του συμπαντος ως θεασεις των πολλων θεων (πολλαπλοτητα) οπως θα ελεγε και ενας απο τους  πρωτους μεγαλους μαθηματικους, ο θαλης ο μιλησιος, που εβλεπε τον κοσμο στο καθετι του ως συστασεις θεων , και τοτε αρα, των πολλων κατα τεκμηριο τροπων να παιρνει μορφη μια ουσια (πολυωνυμια). γιατι το συνθετο, ειναι ανωτερο οπως παραδεχονται πολλοι σοφοι ελληνες, κι εδω το μεγα στοιχημα ειναι να μην χασεις την απλοτητα σου. δυσκολη αυτη η ισορροπια. ετσι, αφου κατανοησεις μεσα σου για τα καλα πως ειναι αλλο πραγμα η πολλαπλοτητα, και αλλο πραγμα η πολυωνυμια, και πως το μεν αποδιδεται στο συνολο της οντολογιας ενω το δε στην διαθιγη μηχανικη αλγεβρα των ιδιοτητων του στοιχειωδους μερους αυτης, να πως τοτε θα παψεις να ταυτιζεις το ενα με το αλλο -τουλαχιστον θα σου παρουσιαστει αυτη η  πολυτιμη δυνατοτητα ως ευκαιρια- με τον ιδιο ακριβως τροπο που σπανια ταυτιζουμε το μονωνυμο με το πολυωνυμο της συναρτησης, και ετσι, οταν η χαρα η, η φιλοδοξια η, οποιο αλλο υποκειμενικο αισθημα μεσα σου θα γιγαντωνεται στην εξισωση μιας παγκοσμιας αγκαλιας οσο ειναι και το μεγεθος του συμπαντος λεγοντας πως ολα ειναι ενα, ποτε σου τοτε δεν θα πρεπει να ξεχασεις οπως το επαθε κι ο ανθρωπος αρκετες φορες στο παρελθον, πως αυτος δεν ειναι ο γενικος κανονας της ζωης αλλα το κοσμημα της συνθηκης της που το φορας εσυ και μονο εσυ  εκεινη τη στιγμη που το νιωθεις και το απαιτεις ως ετσι να εξαρταται. γιατι κατα τα αλλα, ειχε τοσο δικιο μεσα στην αιωνια συντροφια των φιλοσοφων ο αναξαγορας να λεει πως ο «νους» ειναι απαθης φυση και δεν εχει κανενα κοινο με κανενα αλλο πραγμα. αυτο ακριβως επι της ουσιας που αποκαλουμε μοναξια, ως μοναδικη αξια, αφθαρτη κι ενδεχομενως παντοτινη  και που τοσο επικροτουσε ο προγενεστερος του αναξαγορα ο ηρακλειτος οταν στους βωμους της αρτεμιδος αφιερωνε την διατριβη του, σπαραγμα της οποιας μαρτυρουσε πως το σοφο ειναι διαχωρισμενο απ’ολα.

ω λυκε! η ψυχη ειναι το δευτερο σκαλοπατι της πνοης απο την οποια εισαγεται το ητορ με την εισπνοη και εξαγεται εκπνεοντας το ως ψυχειν. εδω η αμφιβολη εργασια του ποιητη τελειωνει στο τελευταιο του νυχτερινο ουρλιαχτο και αρχιζει το φιλοσοφειν επανω στις μεταμορφωσεις των ιδεων της πραγματικοτητας μιας ημερας. γιατι ολοκληρη η διαδικασια της ανασας ειναι η σκαλα του πνευματος, γεννητωρ της οποιας ειναι το ητορ αφου με την διαδικασια της αναπνοης, ειναι ευκολο να παραστησουμε σε συμβολικο επιπεδο το πνευμα που δεν ειναι αλλο απο την ιδια αυτη διαδικασια που αποδιδουμε ως κυκλου της ανασας. τοτε, με την εισπνοη που ειναι η παρασταση του θερμου λεμε ο τι λαμβανεις. με την εκπνοη, που ειναι η παρασταση του ψυχρου (ψυχη) , πως αποδιδεις. αναμεσα στο πρωτο και στο δευτερο σκαλοπατι αισθανεσαι και νοεις οσα ειναι δυνατον να συναισθανθεις και οσα να κατανοησεις, διαμορφωνοντας ετσι την σφαιρα της επιγνωσης. αν ομως πριν απο το πρωτο σκαλοπατι και περα απο το δευτερο, ουτε μπορει να αισθανθει ουτε να νοηθει τι εστι, ο «νους», τοτε καμια σφαιρα της επιγνωσης δεν επιδιαμορφωνεται γιατι καμια διαφορα δεν συνισταται στο διαστασιακο του χωρου που καταλαμβανει ωστε να συμβει το φαινομενο της κινησης προκειμενου να συναισθανθει και να κατανοησει. συνεπως, το φαινομενο της ζωης οπως δομειται εντος του πρωτου και του δευτερου σκαλοπατιου εκ του συνεγγυν, αναγκαστικα οριζεται ως διαφορα ενεργειακων τιμων (δεν ειχαν και τοσο αδικο οι πυθαγορειοι που αντιστοιχιζαν την ψυχη με αριθμο και τον αριθμο με την μουσικη) αναμεσα στην εισπνοη και την εκπνοη, την εισοδο και την εξοδο. φαινεται λοιπον, πως με την ορολογια της ζωης oπως αυτη διαπεδυει αυθορμητα απο την ιστορικη εμπειρια στις γλωσσικες μας περιγραφες, ειμαστε υποχρεωμενοι να επιδοσουμε σχηματικα ακομα και στην εσχατολογικη σταση των αρνησεων μας προς την οντολογια, την σειρα των προ και μετα σχηματικων οντολογικων καταστασεων ως: τιποτα-κατι-τιποτα. αλλα αν κανουμε το ευφυες νοητικα βημα να θεωρησουμε πως το τιποτα ειναι κι αυτο με τη σειρα του κατι, τοτε η σειρα μεταμορφωνεται αναγωγικα σε κατι-κατι και κατι, με τα κυρια μερη της σειρας ανα δυο διαφορετικα μεταξυ τους ετσι ωστε να συμβαινει το φαινομενο της κινησης, την  οποια  (κινηση), a posteriori παρατηρει ουτως η αλλως καθε ελλογη μοναδα της ζωης για τον εαυτο της, ως a priori τοποθετημενη που ειναι εντος των σκαλοπατιων της ανασας της, αναμεσα δηλαδη στα φαινομενα της εισπνοης και της εκπνοης της. τοτε, αν θυμηθουμε σωστα τις λεξεις που μας παραδιδει η ροη του χρονου, αυτο που διδει ζωη στο ητορ και σε ηραιει (οφελει), ειναι ο ζηνας, αυτο που σε πνεει αμφιτριτα στα πελαγα του πνευματος  ο ποσειδων, κι εκεινο το πεδιο στο οποιο εξερχεσαι κατα το ψυχοπομπευειν στα αδυτα του τελους της θνητης σου ζωης, ειναι ο πλουτων της περσεφασσας.

το βασικο λοιπον ερωτημα που εμενε μεχρι σημερα κρυφο και που κανενας ποτε δεν εχει αναρωτηθει απο τους ανθρωπους τουλαχιστον φανερα, εκτος ισως απο τα «λεγομενα» στα μεγαλα μυστηρια -που απαγορευσαν ομως δια της βιας οσοι ηθελαν να συγκεντρωσουν την εξουσια των ανθρωπων σε μια και μονο ιδεα που θα συμβολοποιουσε την πνευματικη απονομιμοποιηση των τριων βασικων νομων της λειτουργιας του φυσικου κοσμου (ηθικη επιβολη) στα χερια των λιγων-  ειναι το αν ο ανθρωπος πεθαινει οπως λεμε, με την ανασα του σε εκπνοη (κατασταση ψυχης)  η οχι, η αν αυτο μπορει να συμβαινει και για τα δυο, ποτε για τη μια περιπτωση και ποτε για την αλλη, καθως και ποιες μπορει να ειναι τοτε οι συνεπειες για το ητορ ως κατοπινες του εξελιξεις οταν η ανθρωπινη διασταση θα παψει με βημα εισπνοης η με εκπνοης. για να απαντησεις ομως σ’ αυτο μικρε μου λυκε, πρεπει πρωτα να αναζητησεις μια ικανοποιητικη και πληρη απαντηση στο ερωτημα των μεταβασεων αφου πρωτα εξηγησεις ποιοτικα σε ολοκληρη την μεγαλοπρεπεια της αφαιρεσης, τι ακριβως σημαινει κινηση και με ποια ειδη ως προς τη μορφη οριζεται ως τετοια.γιατι, αν επιστρατευοντας το συνολο της φυσικης πραγματικοτητας επιθυμεις να αναλυσεις το ειναι στα ειδη της κινησης, τοτε μπορεις να διακρινεις μια θεμελιωδη κινηση στο ειδος της που σχετιζεται αμιγως με τα σημεια του χωρου, εκεινην της μετατοπισης, καθως και αλλη μια, που σχετιζεται με την γωνια επι του ιδιου σημειου εντος του χωρου, εκεινην της στροφης του. στην πρωτη περιπτωση εχεις μεταφορα του ειναι απο το ενα σημειο του χωρου στο αλλο, ενω στη δευτερη θεμελιωδη περιπτωση, εχεις στροφη γυρω απο τον αξονα του κατα τη φαση μιας γωνιας. και τα δυο ειδη κινησης, αποτελουν μια μεταβαση απο τη μια κατασταση στην αλλη γιατι συνδεουν το πριν με το μετα ως ιδιοτητες καταστασεων του ειναι σε σχεση με τον χωρο. ετσι, αν απο καθαρη μαθηματικη συμβαση καθορισεις καποια φορα κινησης ως θετικη, η αντιθετη κινηση θα μετρηθει ως αρνητικη. και εφοσον στον χωρο το ειναι, μπορει να κινηθει προς τη θετικη φορα, τιποτα δεν του απαγορευει να κινηθει και προς την αρνητικη, αφου δεν θα παραβιαζει καμια απο τις βασικες φυσικες αρχες της συμμετριας που ειναι η δομη ο μετασχηματισμος και η διατηρηση της.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
Aside | This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s