αδυσφημητα (αρ. 7)

γιωργος καλλεργης

——————

 

οταν ημουν μικρος, οι γονεις μου με πεταξαν στο δρομο γιατι επινα πρεζα. καλα εκαναν οπως το βλεπω τωρα οι ανθρωποι. δεν τους κατακρινω πια. ετσι γνωριζαν και αυτο επραξαν. ισως κι εγω στη θεση τους, αν ειχα υιοθετησει δηλαδη το χριστιανιλικι τους και την ηθικη του τρομου και του καθωσπρεπει, να εκανα το ιδιο. οπως και να εχει ομως, αρχισα να ζω στο δρομο απο τοτε. και αρχισα να μαθαινω τον δρομο. ηταν εξαιρετικα ευκολο να μαθαινω τον κωδικα της επιβιωσης. πονηριες και καπατσα πραματα σε εναν ανθρωπο που γεννηθηκε για τα σοβαρα παιχνιδια. και ηταν διασκεδαστικο. ω ναι! ακρως ευχαριστο. ακομα κι οταν με μαντρωνανε για εξακριβωση στοιχειων εκεινοι οι γελοιοι τυποι με την μπλε στολη και το μηδενικο ιχνος κουλτουρας. μια απο αυτες τις φορες μαλιστα, οταν με πιασανε, αν και με γνωριζαν ως αδεσποτο μπασταρδακι των δρομων των εξαρχειων που απλα διαβιουσε ατυχως των μοιρων πεταμενο, εντουτοις, το εκαναν μονο και μονο γιατι η εμφανιση μου δεν τους γουσταρε. τους ιντριγκαρε το λοφιο μου, οι αλυσιδες και τα σκουλαρικια που εσβηναν τον λαιμο τη μυτη τα αυτια και τα φρυδια μου. κατι δικο τους χωριατοθυμιζε στον αστειο αστισμο τους ως φαινεται, που τους απονομιμοποιουσε η οψη μου μεσα τους το συμπλεγματικο ειδωλο του ιδιου τους του εαυτου. ισως γιατι αυτες τις εντολες τους δινουν οταν μπαινουν στα σχολεια των μπατσων.
«πατρις θρησκεια οικογενεια «. κι ενταξει μεσα, αλλα ποιο να πιασεις πρωτα για να το θεσεις στην αμειλικτη  αληθεια του. τι αφελεις που ειναι αυτοι οι ανθρωποι. νομιζουν πως κατεχουν την εξουσια . και γελω πλεον με το ποιος ειναι εκεινος που πραγματικα κατεχει την εξουσια, αλλα φευ.

ετσι, ενα ομορφο απογευματακι που κοιμομουν παρεα με τις γατες και τα σκυλια του λοφου του στρεφι, με πηρανε μεσα για να διασκεδασουν. οι ωρες περνουσαν ευχαριστα για εκεινους μεσα στο τμημα. σηκω πανω κατσε κατω, ψαλιδια για να μου κοψουν τα μαλλια, χαστουκακια, φτυσιμητα και αλλα τετοια ομορφα θεσμικα στην φωλιτσα της  καλλιδρομιου. και υπακουσα σε ολα. το κατα τ’αλλα παιδικο μου προσωπο,τα υπομεινε ολα.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s