Ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΔΙΑΣ (αρ. 9)

γιωργος καλλεργης

 

10157362_501912426598886_179793304268752773_n

«πηγα στο κομμουνιστικο κομμα οπως παει κανεις στην πηγη. θα ειμαι πια με τους δυστυχους ανθρωπους, στο δρομο»…
pablo picasso

—————–

δεν εχω εντυπωσεις για την γνωση. δεν με απασχολει αν ειναι απολυτη η οχι. αυτα ειναι περιδεη λεκτικα ενδυματα για να αντλησει κανεις μια ποιηση την ιδια στιγμη που την χανει. απο μια αποψη αυτος που πεφτει και γκρεμιζεται ειναι πιο σημαντικος απο αυτα που εχει την δυνατοτητα να γραψει και να μιλησει. αλλα ναι, η ζωη και η συνειδηση ταυτιζονται απολυτα κατα τ’αλλα. στην πλεον ανωμαλη ενοραση ως θα ελεγε και ο αρτω, αυτο συμβαινει γιατι και τα δυο ειναι κενα απο περιεχομενο μεγεθη. μονο η επιγνωση τα διαφοροποιει.

το φριχτο πνευμα των προειδοποιησεων για αλλη μια φορα λεει στον εξουσιαστη: προσεξε, σημερα μην αγγιξεις ουτε τριχα απο τον λαο μου.

αλλα ο ανθρωπος που δεν συγκινειται πια απο την τεχνη, ειναι απο καθε αποψη ηδη ενας νεκρος ανθρωπος. κι αν υποθεσουμε πως τα μυστηρια του θανατου προχωρουν περα απο τις καθιερωμενες καταστασεις ζωης που μας διδασκει η δικη μας και μονο εμπειρια, ο ανθρωπος που δεν συγκινειται πια απο την τεχνη προδιδει εκ νεου την δυνατοτητα της ψυχης του νεκρου ως καταστασης μιας αλλη μορφης ενεργειας που πλησιασε στην κρηνη με το λευκο κυπαρισσι ως λενε συμβολικα τα ορφικα. εκει η συγκροτηση της ενεργειας του, εχει χαθει για παντα. αυτο σε απλα λογια σημαινει πως εχει χαθει η ουσια της μνημης που εξασφαλιζει την διαρκεια ως παγιωμενο οντολογικο μηκος. εκει δηλαδη που ο χρονος χανει το βασικο του προνομιο που ειναι αυτο της φθορας.

ελαφρωμενη μελωδια εσυ, καμια αναγκη δεν εχω να ταξιδεψω. να γνωρισω αλλους ανθρωπους και κουλτουρες. ακομα δεν εχετε καταλαβει πως βρισκομαι στην πολη των ονειρων μου? ναι, κατω απο αυτη την ασχημη πολη οπως την εχτισε ασχημα η βιασυνη, η απληστια και η αμορφωσια τους , αυτος εδω ο τοπος παραμενει ο τοπος ολων των τοπων.

με μια ψηφο γυναικεια παραπανω, αυτην εδω την πολη την ονομασαν αθηνα. κι αυτο απο παραδοση, οταν δηλαδη ακομα για τους θεους και τις θεες μιλουσαμε, κι αυτο απο παραδοση, οταν ακομα η πολη ητανε ομορφη, κατα φυση, και κατα μιμηση.

 

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s