μικρα πορτρετα της αγαπης (αρ. 5)

γιωργος καλλεργης

——————

αν δεν μπορεις να κανεις παρεα με τους λιγους και εκλεκτους σοφους, κανε παρεα με τον λαο. ειναι το ιδιο. και καλυτερο [sic] .

φρηντριχ νιτσε.

————–

ολοκληρο το γραφημα της ιστορικοτητας απο τον β’ππ μεχρι σημερα, για το ελληνικο τοπιο, ειναι ενα γραφημα πολιτικης ετερονομιας ενος μετασχηματισμενου καπιταλισμου, ενος οικονομισμου, που οριζεται απο το πλαισιο της δεξιας, δηλαδη των λιγων εκεινων νικητων του «εμφυλιου» που με την δυναμη και την επιβολη των (ξενων) οπλων και επιχορηγησεων -που πλεον τεχνηεντως αποκαλουν θεσμους κανοντας μια ανιερη επικληση στο αρχετυπικο συλλογικο ασυνειδητο, με σοβαροφανεια ασκουν τα τεχνοκρατικα τους καθηκοντα της λογιστικης τους αλχημειας, και απο την θεση εκεινου που εχει δηθεν συγκεντρωμενη ολη την οικονομικη ισχυ, και σου μιλανε ολες αυτες τις δεκαετιες για πατριδα (συνηθως οταν ζοριζεται η κοινωνικη κατασταση και πρεπει να προωθησουν δυσβασταχτα μετρα κατα του λαου) προκειμενου να κανουν τις πολυ συμφερουσες μπιζνες τους με το ξενο κεφαλαιο (που σε γενικες γραμμες μετραει μια σχεδον κοινη παραμυθια εξαπατησης ενος αλλου ομορου λαου), και οση ωρα εσυ κρατας μια σημαιουλα για να νιωσεις ελληνας- που ακομα κι αυτη στο φιναλε, copy paste της αγγλικης αποικιοκρατικης εταιρειας ανατολικων ινδιων ειναι. και τελικα αποδεικνυεται σαν θεωρημα, το αναποδο, πως για εκεινο που εσυ λες πατριδα, αλλα οι αναρχικοι και οι κομμουνιστες αποκαλουν λαο και πιο συγκεκριμενα εργατικη ταξη, αυτοι οι τελευταιοι μαλιστα, ενδιαφερονται πολυ πιο ουσιωδως και πραττουν με τιμημα την ιδια τους τη ζωη, προς την οδο της κοινωνικης χειραφετησης, που δεν ειναι αλλη απο τον ελεγχο της παραγωγης, δηλαδη, την αυτοκυβερνηση των παραγωγων του πρωτογενους τομεα και την συνομοσπονδιοποιηση τους με αλλους τομεις της 11114056_380621388814306_5841298092693603604_oπρολεταριακης ταξης του δευτερογενους τομεα παραγωγης (που δεν ειναι λιγοτερο σημαντικος απο τον πρωτογενη σε προσφορα κοινωνικων υπηρεσιων, αλλα που ομως- και ειναι κανονας απαραβατος για την γονιμοτητα του κοινωνικου ιστου αυτος- παντα μα παντα ο δευτερογενης και τριτογενης τομεας πρεπει να αφουγκραζεται και να επεχει στον πρωτογενη). ο πρωτογενης τομεας εξαλλου ειναι εκεινος που τοσο δειλα και απονευρωμενα ονοματιζουν οι μπουρζουαδεςκαι τα τσιρακια τους με την λεξη «αναπτυξη»

και τελος επειδη, ουδολως μου καιγεται καρφι για τις καταγελαστες συνηθειες και τις σιχαμενες πρακτικες των αστων, ειτε αυτοι ειναι αριστεροι, ειτε δεξιοι, εξαλλου τον ιδιο βαθμο υποκρισιας και υποτελειας σερνουν μαζι τους στην αηδια των μεσαζοντων και των διαμεσολαβησεων που τολμανε να αποκαλουνε μαλιστα εντελως ανιστορητα και να δειχνουν ως δημοκρατια, αποδεικνυεται μαλλον πολυ πιο ωμα απο τα ιδια τα γεγονοτα της τρεχουσας «ιστορικοτητας» πως προκειται για τον ιδιο χωροφυλακα ειτε σου εμφανιζεται με το προσωπειο του κακου δεξιου μπατσου, ειτε του καλου αριστερου μπατσου, το παιχνιδι των ψευδαισθησεων που παιζουν δια της αλυσιδωτης εμμεσοτητας, εκεινο της εργοδοσιας που εγκιβωτιζεται στα υψη μιας κεφαλαιακης πυραμιδας (αυτον τον ρολο παιζουν οι ιδιωτικες τραπεζες). πρεπει λοιπον σε αυτο το σημειο να το κανουμε σαφες σε ολους για να αρουμε καθε αυταπατη.

δεν ειναι ο εργοδοτης που παρεχει το κεφαλαιο. ο εργοδοτης, δεδομενων των ουσων κοινωνικοπολιτικων δομων, παρεχει την ψευδαισθηση της εργασιας που αποκαλουμε δουλεια ( ο τονισμος της λεξης στην κριση σας). οχι λοιπον. ο ιδιος ο εργατης ειναι το κεφαλαιο, γιατι αυτος παρεχει την ενεργεια του εαυτου του. ο εργατης ειναι που παρεχει το κεφαλαιο. αυτος ειναι η ζωσα ταξη, και σε αυτον ανηκει το πλειοψηφικο πακετο των πολιτικων αποφασεων που πρεπει να ακολουθηθουν. στον εργατη και στον αγροτη. στους παραγωγους. σε αυτους δηλαδη που πρεπει να αντιστοιχει το ισοδυναμο της υπεραξιας του ιδρωτα και του μοχθου τους με το δικαιωμα της αμεσης και διαρκους μετοχης στις πολιτικες που οριζουν τα λαϊκα τους συμφεροντα, και οχι με την μορφη της εργατικης πιεσης που προοριζονται να ασκουν τα συνδικατα, και εδω κανουμε λογο πλεον για την υπαρξη των απονευρωμενων συνδικατων, που στις ημερες μας παιζουν εναν ρολο κατασταλτικο απεναντι στο αισθημα αποξενωσης της αλλοτριωμενης εργασιας, καθως ουτε στο επιπεδο της απεργιακης εκεινης μορφης που πλεον λειτουργει σαν εκτονωση του εργατικου αισθηματος αγανακτησης, δεν εχουμε δει καμμια προκοπη και κανενα κερδος για τους προλεταριους. οχι λοιπον. ακομα βαθυτερα και ακομα πιο επιθετικα και ακομα παραπερα πρεπει να παμε ωστε να κερδισουμε κατι που να αξιζει τον κοπο να αποκαλουμε δικαιοσυνη. και ας το χωνεψετε ολοι σας καλα. στο επιπεδο της αυτονομιας, δηλαδη της αυτοκυβερνησης της ιδιας της εργατικης ταξης του προλεταριατου γινεται η αναφορα, και η συσχετιση του με εκεινον τον βαθμο πολιτικης αυτενεργειας των σημερινων κομματικων αντιπροσωπων, ωστε η αμεσοδημοκρατια αυτοματως να διαπεδυει ως πολιτειακη στοχευση και να ειναι κατι που πρεπει να κερδιθει με καθε τροπο. γιατι θυμαμαι εδω σε αυτο το σημειο, τα λογια ενος μαυρου εργατη, του james boggs, που εκθετει με σαφηνεια το τερματικο σημειο παγιδευσης του προλεταριατου, οταν η εργατικη αυτονομια εχει εναν σοσιαλδημοκρατικου τυπου χαμηλου πηχυ ιδεολογικο συμβιβασμο και αξιακης εκπτωσης, αν δηλαδη δεν θελουμε να μας κουνανε το δαχτυλο οι δεξιοδουλοι για «επαναφορα στην πραγματικοτητα και προσγειωση στην πραγματικοτητα» οπως αρεσκονται να μας λενε ψαρωτικα εντελει ολοι οι μπουρζουαδες. αλλωστε το τελικο συμπερασμα εκεινου του εργατη, του boggs ειναι εκκωφαντικο, σε οτι αφορα την γραμμη μαχης που πρεπει να δοθει σε ενα αλλο μετωπο, το πολιτειακο μετωπο και δεν αφηνει και πολλα περιθωρια συγχισης: «αν κοιταξουμε πισω μας θα δουμε οτι διπλα στην παλη για τον ελεγχο της παραγωγης, εγινε και μια αλλη, για τον ελεγχο του συνδικατου. και η υποχωρηση εγινε ταυτοχρονα και στα δυο μετωπα.» και αυτο ηταν το εργατικο συμπερασμα των πολυ πονηρων δεκαετιων του 60 και του 70,την εποχη δηλαδη που ειχαν πεισει την προλεταριακη διανοηση της δυσης, πως ο καπιταλισμος μπορει να μεταρρυθμιστει εκ των εσω.

αυτο αλλωστε, η δυναμη της αμεσοδημοκρατιας και ο ταξικος χαρακτηρας αυτης, φανηκε στο δημοψηφισμα που προωθησε και τελικα ατυχως για εκεινην διενεργησε η κυβερνηση του συριζα, προκειμενου να οπλιστει δηθεν ταχα μου με την λαϊκη εντολη στο τραπεζι των διαπραγματευσεων, ενα τραπεζι που τελικα ηταν στημμενο στην ηττα και στην παραδοση των εκβιαστων του διευθυντηριου της ΕΕ (ειδικα οταν δεν εισαι ετοιμος για ολα αλλα εχεις ορισει το πεδιο δραστηριοτητων της σκακιερας σου εντος πλαισιου ΕΕ, η καταληξη ηταν προβλεπομενη 100% οσο καλες κι αγνες προθεσεις και αν υποθεσουμε πως «εχεις») . παντα δηλαδη οι αμεσοδημοκρατικες δομες, αποτελουν τον στατιστικο εγγυητη της εργατικης ταξης, και αυτο το καταδεικνυει η ιδια η πλειοψηφια του 63% συν την αποχη των αναρχικων και το ακυρο των κομμουνιστων και μαλιστα μεσα απο ενα εχθρικο πεδιο μαυρης προπαγανδας απο τα φιλα προσκειμενα ΜΜΕ της χωρας προς το διευθυντηριο της ΕΕ που τολμανε να αποκαλουν και ευρωπη (για ποια ευρωπη μιλαμε οταν μεσουντος του δημοψηφισματος, ο κυριος ντραγκι απο την φρανκφουρτη δινει εντολη για capital control στην τραπεζικη ρευστοτητα της χωρας? και ρε πατριωτες, σε τι σημειο πολιτικης εξαρτησης και πολιτικης ετερονομιας μας εχετε βαλει ολοι εσεις οι καλοντυμενοι και ευσεβεις κυριοι της μεταπολιτευσης δηλαδη? να κλεινουν τη ζωη της χωρας πατωντας ενα κουμπακι απο την φρανκφουρτη?? φευ, ρητορικο ερωτημα).

ομως ο ταξικος χαρακτηρας και το αναστημα του λαου ως οντολογια της συλλογικης αυτονομιας, δεν γινεται και δεν μπορει να κρυφτει οταν ολοι μαζι οι πολιτες ολων των ταξεων συμμετεχουν στην διαμορφωση της βουλης τους επι των επι μερους (κομμουνες,εργατικα συμβουλια) η επι των συνολικων τους θεματων (πανενωσιακες/ συνομοσπονδιες) και αυτο, την ορθοτητα και την ακριβεια του ισχυρισμου πως η αμεσοδημοκρατια ειναι πολιτειακη δομη εντελως ταξικου χαρακτηρα, ειναι κατι που μπορει να το ελεγξει κανεις οπου και οποτε και αν εφαρμοστηκαν οι οριζοντιες αυτες πολιτειακες δομες της αμεσης μορφης δημοκρατιας. και ακριβως για αυτο την απευχονται, την αποδομουν και την σιχαινονται οι μεγαλοαστοι. γιατι ευκολα μπορουν να συντριβουν τα μειοψηφικα τους οικονομικα συμφεροντα οταν το τελικο διακυβευμα τιθεται ως αποφαση στον ιδιο τον λαο, και οχι στα αμφιβολα μερη των καλοπροαιρετων σωτηρων αντιπροσωπων του. ναι, αυτη η θεμελιακη μορφη δημοκρατιας, ειναι παρανομη και απαγορευμενη.

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
Aside | This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s