επι ποδος/ σημειωσεις για την ερωτικη τεχνη (αρ.2)

γιωργος καλλεργης

————

 

fig7

In mathematics, a Lie algebra is a vector space together with a non-associative multiplication called «Lie bracket» [x, y]. It was introduced to study the concept of infinitesimal transformations. Hermann Weyl introduced the term «Lie algebra» (after Sophus Lie) in the 1930s. In older texts, the name «infinitesimal group» is used.

Lie algebras are closely related to Lie groups which are groups that are also smooth manifolds, with the property that the group operations of multiplication and inversion are smooth maps. Any Lie group gives rise to a Lie algebra. Conversely, to any finite-dimensional Lie algebra over real or complex numbers, there is a corresponding connected Lie group unique up to covering (Lie’s third theorem). This correspondence between Lie groups and Lie algebras allows one to study Lie groups in terms of Lie algebras.

 

 

Αγαπημένε Φρίντριχ, αυτό εδώ είναι ένα Χωροχρονικό Γράμμα σε ένα γενναίο φίλο, και ειδικότερα, ένας μικρός χρονικός μετασχηματισμός. Και αυτή η πένθιμη συστρεφόμενη θλίψη που μαραζώνει το σώμα είναι ο τελευταίος λικνιστός οργασμός που έψαχνες. Η κατανόηση του απρόσιτου ή της παντοτινής απώλειας, η ενσωματωμένη απώλεια του Διονύσου που έρχεται με τη μορφή της εντυπωμένης λιτανείας, η κατακρεουργημένη αμυγδαλιά (τι φριχτά πομπώδες), η αγεφύρωτη οργή ανάμεσα στο ρόδο και στο ξίφος ( η γέννεση της τραγωδίας), δεν είναι τίποτα άλλο από μια ενδεχόμενη παρουσία της απώλειας, μέσα στη ζωτική ανάμνηση που ξαναγυρνάει πάντα δυνατότερη, γιγαντωμένη ως τα πιο άτσαλα μονοπάτια της καρδιάς μας, μας αφανίζει, και συσχετίζεται με την εντονότητα του παρόντος. Και δεν είναι ανθρώπινο ιδίωμα το συναίσθημα, πόσο δίκιο είχες. Είναι υπερανθρώπινο (ένας σουρρεαλισμός). Γιατί ποιος μπορεί να αντιταχθεί στη φύση αυτού που είναι, ποιος πια μπορεί να αρνηθεί ότι δίνει ζωή στη ζωή και παλμό στο αίμα και αρμονία στη σκέψη. Ένα πρόσωπο, μία πένα, ένα παλιό μεταλλικό κουτί που φυλούσαμε τα παιδικά παιχνίδια, ένα ξεραμένο λουλούδι φυλαγμένο στις ζελατίνες-σελίδες κάποιου γυμνασιακού λευκώματος, η νοσταλγία των γλυκών στις γιορτές είναι μερικές από τις θύμισσες π’ απομακρύνονται από ένα σώμα που υπήρξε τότε και τώρα δεν είναι το ίδιο, αλλά κι ο καταραμένος χρόνος με τη φθορά των ικανοτήτων μας συντροφιά, των δυνατοτήτων μας, και της αίσθησής μας για την θεϊκή γύμνια ως ζην ομορφιάς, μας δεσπόζει, μας διαπερνάει ακόμα και μέσα στις πιο απανθρωπες απαγορεύσεις. Τρυπάει όλες τις αδυσώπητες φυλακές του ενοχισμού, και απελευθερώνει από το αίσθημα του Κράτους: σε συμφιλιώνει με τον λαο, και αφού σε καθαρίσει η αγνότητα του de profundis όλου, σε ξαναθυμίζει στο όλον ως φυσικό αέναο χρώμα της αυθόρμητης μουσικής του κόσμου. Αλλά η μοναχικότητα του απομακρυσμένου Καλού και του μεγάλου Καταραμένου, που δίνεται πάντα τόσο γοητευτικά από τη Τέχνη και τόσο αγιοποιείται από τη θρησκεία, θα ήταν τόσο ακίνδυνη για όποιον ποτέ του δεν οσμίστηκε την ύπαρξη του υπεριπτάμενου έρωτα και της αξέχαστης αγάπης. Δεν θέλω να σου αναφερθώ στο τρόπο ή αν προτιμάς, στο ψυχικό σθένος που απαιτείται ώστε να τον ανακαλύπτεις, να τον συλλαμβάνεις εν τη γεννέση του, γιατί αυτό είναι ζήτημα δύσκολο και πολύπλοκο. Ωστόσο επάνω ακριβώς σε τούτα τα μονοσήμαντα τακερά θέματα-η πολιτική των αγώνων όλων, όπως θεμελιώθηκε ή όπως σείστηκε, υπήρξε μια διάφανη αηδιαστική μυρωδιά φόβου που διαπερνάει τα κορμιά και τα ενώνει σφιχτά, κι αγκαλιασμένα σωρηδόν κάτω από την ίδια ομπρέλα προστασίας, μια πανάρχαια δυναμική ασπίδα, πάνω από έναν πολυοργανικό κορμό ανθρώπινων σωμάτων, που συμπλησιάζουν από δέος για τη ζωή της ευτυχίας ολίγων μόλις στιγμών αυθόρμητης εμπειρίας, κι ο ελάχιστος χώρος γεμίζει, όχι από σοφία ή περίσσεια σκέψη, αλλά από μια απλή αντίδραση της ζωής έναντι στο χρόνο. Ντύνουμε πάντα τα ζητήματα της καρδιάς με ιδέες, το ξέρεις, αφού όπως κάποτε διαπίστωσες στην αληθινή αγάπη, η αγάπη είναι αυτή που αγκαλιάζει το σώμα. Μα η αγάπη είναι κάτι περισσότερο από την αγάπη. Και πως το μάτι μας κλείνεται σε ορίζοντες πέτρινους και πως τα σώματα στριμώχνονται, ο ένας δίπλα στον άλλον, πάνω στον άλλο, πότε με βαρβαρότητα και πότε με κάμποση ευγένεια, να στοιβαζόμαστε γύρω από το γαϊτανάκι της ομπρέλας, να πιανόμαστε από το μπράτσο της, να βρούμε τη στέγη μας, το χώμα μας, τη πατρίδα μας. Αυτός ο παραλογισμός, της θέλησης, από μια και μοναδική σε διάρκεια βροχή μαχαιριών, μας κάνει να υπερασπιζόμαστε τις καλές μας στιγμές, σε παρελθόν, σε παρόν και σε μέλλον. Γιατί όποιος λαός είχε καλές στιγμές, αυτο το χαμόγελο ζωής ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, μα οποιος λαός είχε δεινά, και τυραννία ν’αντιμετωπίσει, αυτή η πένθιμη ώχρα θλίψης, είναι η ήττα της. Αυτή, είναι μια συλλογικοποίηση της συμπόνιας. Γιατί Μεγαλώνουμε κι ολοένα Φοβόμαστε. Άλλοι το κρύβουνε κι άλλοι το δείχνουνε. Άλλοι συνεχίζουν να αρέσουν κι άλλοι παύουν.Η διαφορική κλίμακα της κοινής ανθρώπινης φύσης βλέπεις, μας διέπει εξίσου. Κι όλοι όσοι ζούνε με ανθρώπους και μόνο με αυτό παλεύουνε. Ναι. Με τους ανθρώπους. Και κάποιοι, μεταξύ τους υποθέτω και ο υποφαινόμενος, αν δεν αρέσουν επινοουν την ομορφιά με τη μορφή της γοητείας. Τουλάχιστόν εμείς μιλάμε με τους θεούς και τις θεές ενω οι θρησκείες επιβάλλουν τον εαυτό τους με νομικά διατάγματα και δόγματα απαρέγκλιτα, έτσι που να ταιριάζουν με τον χαρακτήρα του σαπρού » ‘Αρχοντα» που κρατούσε εκείνη τη στιγμή το σκήπτρο των επιθυμιών του. Αυτήν την ματαιοδοξία προσπαθούν οχι να την αποδείξουν με φυσικά μέσα, αλλά με νομικοποίηση των αλγεβροποιημένων τους αντιλήψεων. Ιδού το μέτρο της απομάκρυνσης υψώνεται στους ουρανούς μιας εσωτερίκευσης του φόβου. Μια συνεπής αλυσίδα ονειροπόλησης και δισταγμού κρέμεται. Η εκπεφρασμένη αντίληψη της απόγνωσης η κατάρα μας και στους παφλασμούς της συντριβής, η ενεργοποίηση της ευφυΐας τα φτερά μας. Αντιδρούμε όμως. Γιατί τα κρυμμένα μας φτέρα τ’ ανοίγουμε για να πετάξουμε. Κι ο πρωτος άνθρωπος που το επιχείρησε αυτό μετά τον Δαίδαλο και τον Ίκαρο, ήταν ένα Άραβας επιστημονας την εποχή που την Ιβηρική χερσόνησο κατείχαν οι Άραβες. Όπως κι αυτός, έτσι κι εμείς, ανοίγουμε τις δυνατότητες που ανακαλύπτουμε μέσα μας, όπως όταν η φυσικότητα της λάμψης μιας αγαπημένης συντροφιάς απλά συμβαίνει. Και το θυμόμαστε για πάντα. Αυτό δημιουργεί μάλιστα εκ νέου τον Πόθο να ψάχνουμε να βρούμε την ελπίδα μέσα στο καθετί : κάτω από ένα σταχτοδοχείο, μέσα στις ξεθωριασμένες αράδες κάποιου αλλοτινού γράμματος μιας ένδοξης διαλυμένης αγάπης, στη χυμένη όρεξη του ματιού, στην ασυγκράτητη ένταση ενός τραγουδιού, σε εργασιακές επιτυχίες-μια καλή συμφωνία-μία αύξηση-μία προαγωγή, η αγωνία μας στη χρυσή ευκαιρία, στην άκρια κάποιου ξύλινου μεθυσμένου πάγκου της λησμονιάς να προσπαθούμε να αντιπαλέψουμε τις ντροπές και τους κορεσμούς μας, και ακόμα παραπέρα, την ίδια μας την περιφρόνηση για τον αστικό κόσμο όταν αποδείξουμε στους εαυτούς μας πως και αυτό μπορούσαμε να πετύχουμε αν θα το θέλαμε βαθιά, ως γνώστες των ανθρωπίνων καταστάσεων:

Η αγάπη μας
Ο χλευασμός μας
Οι περιορισμένες αντιλήψεις μας
Η βεβαιότητά μας για κάτι που ερμηνεύσαμε σύμφωνα με όσα είδαμε
Τίποτα απ’ όσα νιώσαμε
Μια φωτογραφία ή ένα πολύτιμο βάζο
Ένας ασήμαντος τάφος

Η τρυφερότητα μας
Το άτσαλο ξεπεσμένο σχήμα του χαδιού
Οι λεπτομέρειες μιας βιβλιοθήκης
Οι αναμνήσεις μας

Αλλά, δε χρειάζεται να είσαι ελεεινά ιδιοφυής για να ξέρεις ότι μια συμμετρία αγάπης που αρνείται το εγώ και κανένας άλλος, είναι αυτό ψάχνουμε
ή ένας θάνατος μέσα σε μια οίηση ψυχικού πυροτεχνήματος που αποσυντίθεται στα συστατικά της μοναξιάς της, πλην όμως πανηγυρικά, και μέσα στην έκσταση της τρέλας. Με την αλύγιστη περηφάνεια του «τρελού».

Αγαπητέ Φρίντριχ και ποιητή, είναι ακριβώς αυτό που έλεγες:  “Όχι η ένταση αλλά η διάρκεια των συναισθημάτων, κάνουν τον ανώτερο άνθρωπο”

 

 

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
Aside | This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s