επι ποδος/ σημειωσεις για την ερωτικη τεχνη (αρ.8)

Γιωργος Καλλεργης

————

Οξεως βοα και θορυβειν η δακτυλος,
του δε κατ’ιχνος επι των ιδαιων ανδρειων,
ως αν του ξυγγραφεως, θνητα νοειν και
γενεθλιος η προβολη, των θαυμαζομενων τα δικαια,
η απο λεπτου μιτου ως το ζην ηρασθην
– το ζην ηρτησθαι,
και επι των εν εσχατοις κινδυνου οντων,
εκ νεου ευνους -αν υδωρ ην σοφον,
και νυν ειναι προς το συμμετρο θνητον,
ως αυτον επι ξυνα λαου βουλεται.

Η σιωπη λοιπον, ως σκια των λεξεων κι εσυ, ως ηλιακο ρολοϊ, να βαθμονομεις την ημερα. Κι οταν σε λιγο θα εχει βραδιασει οπως τωρα, κι οι λεξεις θα εχουν γινει ενα με το σκοταδι της νυχτας, οπως χτες, κι οπως αυριο, κανεις τοτε, δεν θα μπορει να ξεχωρισει αν εχοντας επιλεξει να μιλησει, αντ’ αυτου σιωπα, περισσοτερο απο αυτα που θα θελε, λιγοτερο απο αυτα που ενδεχομενως ηθελε να εκφρασει, ποσο δε μαλλον , οταν για την ιδια τη σιωπη, και βεβαια αν εκεινη μας εχει επιλεξει μεσα στην φλυαρια μας, να μιλησει -ω! και μιλαει- με εναν λογο διαφορετικο απο εκεινον που το οργανωμενο σχημα των ηχων, οταν δαμαζεται απο την μνημη και καταγραφεται στα πρωτοκολλα των κωδικων γραφων και αναγνωσεων, και που με απαραμιλλη ουσια δειχνει, πιο καθαρα, εκεινα για τα οποια οι λεξεις καγχαζουν πως αγγιξαν ενω οι ομιλοντες παντι τροπω αγνοουν πως εχουν αποτυχει .

Αν εννοω τα πραγματα, τα δειχνω και τα επιπροτεινω σα να θελες να λαβεις ή να αναφερεις κατι για το οποιο πλεον, απεχεις, ειτε ετσι ειτε αλλιως, απεχεις, κι αυτος ο ορισμος της αντικειμενικοτητας, ειναι οι λεξεις κατ’ετυμα. Ψευδαισθητικες οντοτητες που τρεφονται με φως και με σκια, που ψαχνουν παντοτε καποιον ηλιο που εχει ανατειλλει, ή σ’ενα βαθμο μεγαλυτερης συνειδησης, ενα σεληνιακο κορμι – αν εχει δυσει το πραγμα, που σε κανει να βλεπεις εκεινα για τα οποια ουτως ή αλλως το βλεμμα της αντιληψης θα προσπιπτει επανω τους.

Ναι, αυτο ψαχνουν οι λεξεις. Κατι για να πεσουν πανω τους, να συγκρουστουν με την «μισητη» σαρκα που ποτε δεν αγγιζουν, να δημιουργηθει το φαινομενο της σκιας που ποτε δεν θα δουν, το φαινομενο που οι ανθρωποι αποκαλουν στη ζωη ως αφηγηση και που πανω απο την αφηγηση παιρνει την μορφη της νοσταλγιας, ενω κατω απο την αφηγηση, εκεινην της διδαχης.

Ναι. Ξεστομιζουμε λεξεις περιμενοντας εναν ανθρωπο κι ενα φως να σκονταψουν οι λεξεις μας πανω του. Σκονταφτουν πανω του κι οταν σηκωσουμε το κεφαλι να το αφηγηθουμε, ο αλλος ειναι ηδη νεκρος. Ενα παρελθον. Ετσι το πραγμα και ετσι τα συμβαντα, χαρακτηριζονται, τα σημειωνουν, τα κατ’ονομαζουν και τι ειρωνεια, νομιζουμε πως μιλαμε κατι βαθυτερο απο τον λογο που αναδυει το αρωμα της. Η σιωπη. Ω, η σιωπη.

Πασης πυστεως χρησμος ανεστελλεν αυτους
με τη σιωπη και με το πυσμα.

adbusters_118_girl_s

About giorgos kallergis

nulla dies sine linea
Aside | This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s